Άσκηση ξεβολέματος #7

Στρώνομαι στο διάβασμα, ακόμα και για μία ώρα.
Αποφεύγω το λόγο που μπορεί να ακουστεί επικριτικός και εκφράζω σκέψεις και συναισθήματα για μένα.
Εκφράζω πιο εύκολα κάποια μικρά όρια χωρίς ενοχές. 
Μου βγαίνει πλέον αυθόρμητα να φροντίσω τον άλλον.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #28

Για το ότι αυτό το συναίσθημα είναι ζωντανό.
Για την αττική βόλτα.
Για την επικοινωνία.
Για τη δοτικότητα.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #27

Για το πείσμα μου να περάσω τη μέρα χτες όπως ήθελα και να σηκωθώ σήμερα από τα άγρια χαράματα να ετοιμάσω την παρουσίαση.
Για τα συγχαρητήρια βροχή από CEO και managers.
Για τη δικαίωση.
Για την 5-ωρη αρμένικη έξοδο με την ομάδα μου, φαί, ποτό και γέλιο!
Για την απλότητα που μου έλειψε.
Για το πόσο γεμάτη νιώθω.
Για το πόσο αλάνι είμαι.
Ένα αλάνι διά πυρός και σιδήρου με αυτοκριτική και αυτογνωσία, που επιζεί αλώβητα αυθεντικό και πλησιάζει τρέχοντας σχεδόν τις αξίες και τους στόχους του.
Με πλημυρίζει η χαρά.
Το κρεβατάκι όμως υπερτερεί.

Άσκηση ξεβολέματος #6

Δοκιμάζω αυτά τα βλέμματα. Αχ...
Και πιάνω αντίστοιχα πάνω μου.
Μπαίνω σε αυτά τα χωράφια,
του δελεαστικού φόβου.

Αφήνω το θυμό πίσω.
Και δίνω ελευθερία.

Επιμένω και δίνω λύσεις σε αυτά που θέλω και δεν τα παρατώ, παρά την πίεση χρόνου, και τελικά τα καταφέρνω όλα.
Επόμενως στόχος: my personal cloud system.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #26

Για την άρση των ελεγκτικών αποφάσεων, δεν είχαν την καταστροφική επίδραση που φοβόμουν.
Για τη σταθερή πλέον οικειότητα και σύνδεση με τους ανθρώπους γύρω μου.
Για το ότι αύριο είναι Παρασκευή.

Άσκηση ξεβολέματος #5

Κάποιες περιοριστικές αποφάσεις άρθηκαν εμπράκτως.
Ενδεχομένως με καλό αποτέλεσμα. Μέσα μου πάντως σίγουρα. Πιο ανάλαφρη.
Ξεβόλεμα και σε κάποια εναπομείναντα στερεότυπα συμπεριφοράς, τα αλλάζω.

Άσκηση ξεβολέματος #4

Αποφάσισα να αναιρέσω κάποιες αποφάσεις μου που έχουν κάποιον περιοριστικό χαρακτήρα.

Σήμερα, όχι απλά δεν ένιωσα καμία ενοχή που δεν περίμενα κάτι από άλλον, αλλά χαιρόμουν πηγαία για τα δώρα που έκανα σε εμένα με κορύφωση την αυθόρμητα οργανωμένη γιορτή.

Το να έρθω Αθήνα για τα γενέθλια μου έδωσε την ανάμνηση μια μέρας με πληρότητα.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #25

Η μέρα ήταν δώρο.

Από μένα σε μένα.

Και στην πορεία ενσωματώθηκαν και άλλοι άνθρωποι.

Αυθόρμητα και απρόβλεπτα.

Λουλούδια, τούρτα, κεράκια, χορός, κέφι, γέλια, βλακείες αλλά και χρόνος δικός μου να απολαύσω όλη τη μέρα, όπως ήθελα.

Από εδώ και στο εξής μόνο δώρα για μένα και για τους ανθρώπους μου.

Χρόνια μου πολλά!

Σε ευχαριστώ μάνα!

Άσκηση ξεβολέματος #3

Σηκώθηκα να έρθω στην Αθήνα για να γιορτάσω τα γενέθλια στην ενήλικη ζωή μου.

Άρχισα να διεκδικώ ευκαιρίες, ή έστω να επεξεργάζομαι να το κάνω, που πριν απέκλεια.

Είμαι πιο ευέλικτη, νοητικά, στις μετακινήσεις.

Αντέχω τη θλίψη των διαπιστώσεών μου, ή έτσι νομίζω.

Αντέχω και το θυμό αυτών.

Είδα το θάνατο των σαλιγκαριών, ενώ θα μπορούσα να το αποφύγω.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #24

Για τις πρώτες ευχές. Πόσο προσωπικές είναι οι πρώτες ευχές.

Πόσο νοιάξιμο κρύβουν.

Για το πρώτο δώρο από χτες ακόμα.

Για το πόσο εύκολο είναι να ταξιδεύεις.

Για την παραγωγική μέρα στη δουλειά.

Για όσους νοιάζονται.

Για τα δύο σπίτια.

Θυμός, φόβος, όριο #2

Θυμώνω όταν μιλάς με τις ώρες για το τραπεζάκι σου, για τον πατέρα σου και άλλα δικά σου θέματα και δε με συμπεριλαμβάνεις στη κουβέντα.

Φοβάμαι ότι δε νοιάζεσαι για μένα.

Όριο:

Όταν μιλάς εκτεταμένα για δικά σου πράγματα σα να μονολογείς και δε προσπαθείς να συμμετέχω στην κουβέντα, έρχομαι σε άβολη θέση. Θέλω να συμμετέχουμε και οι δύο ενεργά στην κουβέντα και να με ρωτάς για την άποψη/εμπειρίες μου κλπ.

Θυμώνω όταν κάνεις για μένα χιούμορ που με παρουσιάζει σαν αντικείμενό σου.

Φοβάμαι ότι δε σέβεσαι την εικόνα μου, όσο τη δική σου.

Όριο:

Όταν κάνεις για μένα χιούμορ που με παρουσιάζει σαν αντικείμενό σου, έρχομαι σε άβολη θέση. Θέλω να σταματήσεις να το κάνεις, ιδιωτικά και δημόσια.

Άσκηση ξεβολέματος #2

Συνήθως περίμενα από τους άλλους να προτείνουν και να οργανώσουν φυσιολατρικά τσιμπούσια.

Ε, προχτές το πρότεινα εγώ στη ξαδέρφη μου και το υλοποιήσαμε πολύ εύκολα σήμερα.

Σα να γύρισα από ελεύθερο νυχτερινό κάμπινγκ.

Κάναμε μια καθημερινή να μοιάζει νυχτερινό survivor.

Πήρα πρωτοβουλία να συντηρήσω την ομαδική δραστηριότητα του σεμιναρίου και μετά την ολοκλήρωσή του, επειδή όλοι την αγαπήσαμε και δε θέλαμε να την αποχωριστούμε. Σκεφτόμουν πόσο κρίμα είναι να χαθεί ένα τέτοιο momentum με τέτοιο συντονισμό.

Σε κοιτούσα με ευγνωμοσύνη μετά από καιρό αποχαιρετώντας σε. Δεν ήξερα πόσο δεν ήξερα να θέτω και να σέβομαι όρια.

Μπόρεσα να αποχαιρετήσω με δάκρυα και πόνο ένα απώτερο παρελθόν ζούγκλας, που μόνο τώρα κατάλαβα πώς και γιατί ήταν τέτοιο. Έχω μπροστά μου το φως ενός φάρου να με οδηγεί μακριά της.

Αποφάσισα τελικά για το ταξίδι και αύριο θα το κλείσω.

Μπράβο 30, μπράβο Υ, αυτό που κάνατε και κάνετε με τα όρια είναι από μόνο του ένα ακόμα ταξίδι, ίσως από τα μεγαλύτερα.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #23

Για αυτό το βράδυ. 

Το φεγγάρι, τους ήχους του ρηχού κύματος, τη νύχτα γύρω μας.

Για το σεμινάριο και την αξιοπρέπεια όλων μας.

Για όσα κατάλαβα για μένα μαζί σου. 

Για όσα καταλαβαίνω μαζί σας.

Και ας λυπάμαι πολύ.

Θυμός, φόβος, όριο

Είμαι θυμωμένη γιατί δε μου δίνεις χρόνο να μιλήσω για τις ανάγκες μου.

Φοβάμαι ότι δεν υπάρχω για σένα.

Όριο:

Όταν σου εκφράζω τα όρια μου και εσύ τα προσπερνάς στην κουβέντα χωρίς να τα ακούσεις ή μου επιτίθεσαι προσωπικά ή με ερμηνεύεις, νιώθω θυμό. Θέλω να σταματήσεις να το κάνεις και να μου δώσεις χρόνο να μιλήσω για αυτά.

Είμαι θυμωμένη γιατί δεν κάνεις την αυτοκριτική σου και κατηγορείς αποκλειστικά εμένα.

Φοβάμαι ότι δεν είμαι τόσο σημαντική για σένα, όσο ο εαυτός σου.

Όριο:

Όταν εκφράζω κάτι για σένα, χωρίς να σε προσβάλλω, αλλά σε ενοχλεί και μου επιτίθεσαι προσωπικά ή με ερμηνεύεις, νιώθω θυμό. Θέλω να σταματήσεις να το κάνεις. Αντ'αυτού μπορώ να ακούσω τι έχεις να πεις χωρίς να αναφέρεσαι καθόλου σε εμένα.

Είμαι θυμωμένη γιατί ο μόνος τρόπος να ικανοποιήσω τις ανάγκες μου είναι να φύγω από εσένα.

Φοβάμαι ότι δε με αγαπάς τόσο για να με κρατήσεις.

Είμαι θυμωμένη για όσα μου είπες.

Φοβάμαι ότι δε με καταλαβαίνεις σαν άτομο.

Είμαι θυμωμένη γιατί σπάνια μου εκφράζεις τη χαρά σου, ενώ συχνά μοιράζεσαι στενάχωρα πράγματα.

Φοβάμαι ότι δεν εκτιμάς αυτά που κάνουμε μαζί.

Είμαι θυμωμένη που πας εκδρομές με φίλες σου που δεν ξέρω, όταν εγώ δε μπορώ.

Φοβάμαι ότι με αντικαθιστάς.

Όριο:

Όταν εγώ δεν είμαι διαθέσιμη και κανονίζεις να πας εκδρομή με διανυκτέρευση με κάποια φίλη σου που δεν τη γνωρίζω, τότε έρχομαι σε άβολη θέση. Θέλω να σταματήσεις να κάνεις εκδρομές με διανυκτερεύσεις με φίλες σου που μου είναι άγνωστες.

Είμαι θυμωμένη που αμφισβητείς το

χρόνο που υπολογίζω ότι χρειάζομαι για να βγάλω το project που μου δίνεις.

Φοβάμαι ότι με υποτιμάς.

Όριο:

Όταν μου δίνεις project για να υπολογίσω το χρόνο του ρόλου μου και το αμφισβητείς, τότε νιώθω άβολα. Θέλω να σταματήσεις να το κάνεις και να εμπιστεύεσαι τις εκτιμήσεις μου. Σε αντίθετη περίπτωση, δε θα εγγυηθώ για την ποιότητα που μπορώ να προσφέρω.

Είμαι θυμωμένη που μου φέρνεις νέα projects, ενώ σου έχω πει ότι δυσκολεύομαι ακόμα και με τα υπάρχοντα και χρειάζεται να είμαι σε μια διαρκή άμυνα.

Φοβάμαι πως δε με σέβεσαι.

Όριο:

Οταν μου φέρνεις νέα projects, ενώ σου έχω πει ότι δυσκολεύομαι ακόμα και με τα υπάρχοντα, τότε νιώθω άβολα. Θέλω να σoυ δίνω μια λίστα με τα projects που έχω και το φόρτο τους, ώστε να θέτουμε τις προτεραιότητες τους, δεδομένης της διαθεσιμότητάς μου.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #22

Για τη βόλτα στο δάσος για σπαράγγια, ενώ έβρεχε, χωρίς ομπρέλα.

Για τον αέρα που φυσάει.

Για τα επικοινωνιακά μοτίβα που αναγνωρίζω.

Για τον απογευματινό ύπνο.

'Ασκηση ξεβολέματος #1

Ξεκινάω αυτή την άσκηση.
Αρχίζω να ψάχνω για Bali.
Διαπραγματεύομαι νοητικά μια μεγάλη εκδρομή, ενώ προσωρινά την είχα αποκλείσει.
Απομονώνω τον εαυτό μου από συγκεκριμένα ερεθίσματα.
Θα γράψω για θυμούς που έχω νιώσει αναφερόμενη στους παρασκηνιακούς φόβους μου.
Βγήκα για σπαράγγια με το που ξεκίνησε να φυσάει, λίγο πριν τη βροχή, και σκεφτόμουν τι ωραία θα είναι και πόσο βαριέμαι να πάω.
Αρχίζω και αμφισβητώ βεβαιότητες για την επαγγελματική ζωή μου.
Φωτογράφιζα στιγμιότυπα σε ένα στυλάτο event, ενώ παλιότερα δε θα ένιωθα τόσο άνετα, και διαπίστωσα πόσο μου άρεσε η αέρινη άνεση να κινούμαι μέσα και να φωτογραφίζω κόσμο που δεν ξέρω.
Απομακρύνομαι από εύκολες αντιδράσεις.
Αγόρασα σαλιγκάρια χωρίς να ξέρω ακριβώς τι θα τα κάνω, αν και πώς θα τα μαγειρέψω και κατά πόσο θέλω να επιβαρύνω το κάρμα μου βράζοντας ή τηγανίζοντας τόσες ζωντανές ψυχούλες.

Rain today, asparagus day

Fast track emotions

Κολακείες, κοπλιμέντα, 

επιθέσεις, κατηγορίες 

και ό,τι μπορεί να εγείρει εύκολο συναίσθημα.

Ούτε high, ούτε deep.

Deep για deep.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #21

Για τη φωτογραφική διάκριση για συμμετοχή σε διεθνές φεστιβάλ φωτογραφίας.

Για το νανούρισμα για 2 φωνές σε λα μινόρε.

Για τις φίλες.

Για το χρόνο.

Για τον ήλιο.

Για τη χαρά.

Για την υποψία.

Για την ολοκλήρωση της άσκησης 21 ημερών. Μπορεί και να τη συνεχίσω. Μου έμαθε πολλά.

2000 στροφές

Για καλή λειτουργία, βιωσιμότητα και μικρή κατανάλωση καυσίμου.

Ούτε πιο πάνω, ούτε πιο κάτω.

Και ας με προσπερνούν, ενώ πριν τους προσπερνούσα εγώ.

Δεξιά λωρίδα, μουσική και χαλαρότητα.

Διάσχιση πόλεων, βορράς-νότος στην Αθήνα, δύση-ανατολή στη Θεσσαλονίκη.

Πυξίδα για μεγάλες αποστάσεις.

Γεια σου ρε Νταιζάρα, φιλοσοφώ μαζί σου απόψε!

Άσκηση ευγνωμοσύνης #20

Για το ξενοδοχείο και την ηρεμιστική θέα.

Για το κουλτουριαρέικο event α λά Υ που εξελίχθηκε σε παρτάρα.

Για το coolness που άρχισα να νιώθω μετά το τέλος της ελπίδας και για τον σχεδόν ασύστολα παιδικό αυθορμητισμό.

Για τους υπέροχους ανθρώπους που γνωρίζω και (ξανά)έχω, τη ζεστασιά και το αμοιβαίο νοιάξιμο που χτίζεται χωρίς πολλή βαβούρα.

Που μετά από τόσο καιρό ήμουν σε μέρος με μουσικάρες, ελεύθεροι να κουνηθούμε όσο γουστάρουμε.

Για το στυλ που έρεε άφθονο στο

χώρο ακόμα και από τα ντουβάρια.

Για τη λειτουργία που πρόλαβα σε έναν κατανυκτικό βυζαντινό ναό.

Για το λουλουδάκι της ζωής που μας κοιτάει και είμαστε όλος ο κόσμος του, για το πρωτόγνωρο αυτό συναίσθημα, την ευθύνη και την εξάρτηση από αυτή την πηγή ζωής.

Για την αδερφή μου που είναι η καλύτερη φίλη και το πιο κουλ άτομο που ξέρω.

Για αυτό το κορίτσι που ήρθε στη ζωή μου ως mentee και με νιώθει ως μεγάλη της αδερφή, για όλη αυτή την ειλικρίνεια, την αυθεντικότητα και το σπάνιο του χαρακτήρα της που με βοηθά και εμένα με το παράδειγμά της να διαχειριστώ δικές μου δυσκολίες.

Για το θυμό που χρησιμοποιώ ως δείκτη πλέον οτι πρέπει να προβώ σε αλλαγές και που ήδη άρχισα να αντιλαμβάνομαι σε ποιον νέο τομέα χρειάζεται να εφαρμόσω.

Για το ότι μετά από τόσες εναλλαγές παραστάσεων, ξενοδοχεία, φαγητά, εκκλησίες, κόσμος, πάρτυ, μουσικές, γυρνάω για να κοιμηθώ σε ένα σπίτι που το περιβάλλει ο ήχος του γκιώνη και το φως του φεγγαριού.

Ελαφρύτητα

Άσκηση ευγνωμοσύνης #19

Και για τα τρία όνειρα, κυρίως για το συμβολισμό του επικίνδυνου μηχανισμού που 

1) μπορούσε να με τεμαχίσει

2) δεν καταλάβαινα πώς και πότε λειτουργούσε

3) με εγκλώβιζε στις τροχαλίες του

και που κατάφερα να ξεφύγω ασφαλής, χωρίς να χρειαστεί να ρισκάρω κάτι.

Πόσο προνομιούχα είμαι που γράφω και βλέπω από το παράθυρό μου όλη τη νυχτερινή τροχιά του φεγγαριού.

Διάφανο μπουκάλι, θυμός και ελπίδα

Ο θυμός είναι η προσοχή που στρέφεται στον άλλον με αρνητικό πρόσημο.

Ο θυμός με θετικό πρόσημο είναι η ελπίδα.

Το τέλος της ελπίδας είναι η αρχή της ελευθερίας.

Θυμός και ελπίδα, μια μάταιη εναλλαγή προσήμων μιας ματιάς που αναμένει από κάποιον άλλον κάτι.

Ποτέ από τον εαυτό.

Θυμάμαι ως παιδί, ένιωθα σα διάφανο μπουκάλι, όταν οι ανάγκες μου ήταν αόρατες. Ένιωθα η ίδια αόρατη, υπήρχα, αλλά ήμουν διάφανο μπουκάλι, όταν χρειαζόταν να με ακούσουν. Και εκεί με έσωζε ο θυμός, γέμιζε το μπουκάλι μήπως και δουν ότι υπάρχει και έχει περιεχόμενο.

Ως ενήλικας, όταν παραβίαζαν τα ίδια όρια, δλδ με αντιμετώπιζαν σα διάφανο μπουκάλι, ο θυμός έδινε περιεχόμενο.

ΥΓ: Πέτυχα ένα σκίτσο σχετικό: ήταν δύο σε κλειστό χώρο και ο ένας "στόλιζε" τον άλλον "είσαι το ένα, το άλλο..." κλπ. και ο άλλος του φώναζε να σταματήσει και να φύγει. Ο πρώτος συνέχιζε το βιολί του, προσθέτοντας και την αγένεια στις ιδιότητες του άλλου, όσο ο δεύτερος εξαγριωνόταν που δε μπορούσε να αποφύγει την προσωπική επίθεση. Γινόταν αντιληπτό ότι ο πρώτος βρισκόταν στο φυσικό χώρο του δεύτερου. Σε κάποια φάση, ο πρώτος ρωτάει έκπληκτος το δεύτερο: "Μα γιατί εξοργίζεσαι; Μήπως έχεις και πρόβλημα θυμού;"

Άσκηση ευγνωμοσύνης #18

Για το ανοιχτό νυχτερινό παράθυρο.
Για τα πόδια που κρυώνουν από τον κρύο ανοιξιάτικο αέρα.
Για τον γκιώνη που με θυμήθηκε και ήρθε.
Για τα σκυλιά που δε σταματούν να αλυχτούν τη νύχτα.
Για τον καιρό που μυρίζει Πάσχα και η φύση εξ-οργιαστικά ηρεμεί.
Για τη νύχτα που είναι φίλη μου.
Και οι λόφοι πάντα σύντροφοι.
Για τα ματάκια που με κοιτούν με λατρεία, λαχτάρα και ανυπομονησία.
Για το παιδάκι που θέλω να δώσω χαρά και ηρεμία, μα πάνω απ'όλα σεβασμό και ελευθερία να απλώσει την προσωπικότητά του.
Για τους νέους οραματισμούς.

Into the wild (spring)

Άσκηση ευγνωμοσύνης #17

Για τους ανθρώπους που με "βλέπουν" εύκολα, χωρίς και οι ίδιοι να ξέρουν γιατί.
Για το φεγγάρι έξω από το παράθυρο.
Για τη γεμάτη αγκαλιά, ενώ διάβαζα.
Για τα παιχνίδια στον κήπο.
Για το αηδόνι που κελαηδούσε όλη μέρα.

Κόκκινες γραμμές

Εγωισμός/εγωκεντρισμός

Κακία

Δειλία/παθητικότητα

Μιζέρια

Κόμπλεξ/τοξικότητα/έλλειψη αυτοκριτικής

Απιστία

Βία

Τεμπελιά

Ανευθυνότητα

Εξαρτήσεις/καταχρήσεις/σπατάλες/έλλειψη αυτοελέγχου

Ψέματα

Απολυτότητα

Κακή φυσική κατάσταση

Άσκηση ευγνωμοσύνης #16

Για τη ζήλεια που αντιμετώπισα με συμπόνοια και αγάπη.

Για την επίθεση που αντιμετώπισα με συμπόνοια.

Για τη βόλτα με ομπρέλες και γαλότσες μέσα στη νυχτερινή βροχή.

Για την τύπου κρέπα Περέκ που έκανα.

Για το όνειρο που είδα χτες.

Για το ότι δε "τσιμπάω".

Άσκηση ευγνωμοσύνης #15

Για κάθε ερώτηση για τη ζωή του άλλου.

Για κάθε χαμόγελο.

Για τους φίλους γύρω μου.

Για την οικογένειά μου.

Για το παιδάκι που μου μαθαίνει μια νέα μορφή αγάπης.

Για το γεμάτο αγάπη και κόσμο σαββατοκύριακο.

Για το καλό το κρεβατάκι.

Για την ειρήνη γύρω μας και όσο μπορούμε μέσα μας.

Καληνύχτα κόσμε.

Ας γιατρέψουμε τις πληγές μας.

Καληνύχτα Ουκρανία.

Σε σκέφτομαι.

Καληνύχτα Πάτρα.

Επίσης.

Προτεραιότητες

Ξέρω δύο ανθρώπους με τις εξής προτεραιότητες:

1. Να μην απειληθεί η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους

2. Ο,τιδήποτε άλλο με την ανάλογη σειρά προτεραιότητας.

Και με τους δύο, η θέση μου ήταν πολύ άβολη.

Όταν όμως αντιλήφθηκα την παραπάνω λίστα, τα πράγματα που έμοιαζαν παράλογα απέκτησαν λογική.

Ως προς τις δικαιώσεις που ήθελα, ήρθε η πιο σημαντική.

Ας είναι. 

Έθεσα τα όριά μου με αγάπη.

Αντέκρουσα την επίθεση με αγάπη.

Στάθηκα στο φόβο με αγάπη.

Και δέχτηκα την αναγνώριση, για πρώτη φορά.

Με κοιτάω στον καθρέφτη πριν ξεβαφτώ.

Είμαι πολύ όμορφη.

Αλλά κυρίως γαλήνια.

Και ας πονάω.

Ξαφνιάζομαι.

Τα μάτια μου φέρουν αλήθεια.

Όλοι μπόρεσαν να τη δουν, αλλά δεν κατάφεραν όλοι να τη συγκρατήσουν.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #13 #14

Ευγνωμοσύνη.

Για όλο τον πόνο.

Όπως η Dalida με την Iolanda,

έτσι και η 30 με την Υ,

η μικρή στοιχειώνει τη μεγάλη.

Το δεύτερο δίπολο σιγά σιγά γεμίζει με αγάπη,

αλλά υπάρχει πολύς πόνος.

Πόνος που ξεσπάει στις τέχνες.

Λύνεται με δάκρυα.

Ευγνωμοσύνη για τις τέχνες.

Διαυγείς συνειδητοποιήσεις που κόβουν σα χειρουργικό μαχαίρι.

Η συμπεριφορά ενός πατέρα.

Μεγάλη αγάπη, αλλά και μεγάλη ασφυξία.

Η ανυπαρξία χώρου να ακουστούν οι ανάγκες, ή τώρα να τεθούν όρια.

Η έλξη και η πλατωνική δέσμευση με τον προηγούμενο σύντροφο, πόσο πιο όμοιος με αυτόν τον πατέρα...

Ευγνωμοσύνη για το κάρμα που δείχνει ξεκάθαρα τις ιστορικές πληγές για γιατρειά.

Να γίνει ό,τι έπρεπε τότε.

Μια Υ που έμαθε από παιδί ότι φταίει για το αν οι άλλοι δεν της φέρονται σωστά.

Ότι δεν τα κατάφερε να το αξίζει, ανεπαρκής, αποτυχημένη.

Και έμαθε να παραλύει ή να πολεμάει.

Μια τρύπα στο στομάχι από το παρόν και το παρελθόν που πονάει.

Bang, bang, he shot me down.

Ευγνωμοσύνη για αυτόν τον πόνο που δείχνει τι χρειάζεται να ιαθεί.

Je suis malade.

Pour ne pas vivre seul.

Μοναξιά της Υ.

Αλλά δε μένει μόνη.

Η 30 θέλει να την αγαπήσει, όπως έπρεπε και άξιζε να αγαπηθεί.

Αλλά ακόμα ένα κομμάτι της, πεισματάρικο παιδί Υ, θέλει μια δικαίωση, μια αναγνώριση, ότι δεν το άξιζε.

"Υ μου, δε θα την έχεις. Θα σου την δώσω όμως εγώ. Πάμε για ύπνο ήρεμες. Θα τα βρούμε. Μακάρι να τα έβρισκαν και η Dalida με την Iolanda."

Pending

The wing

Άσκηση ευγνωμοσύνης #12

Για τον άνθρωπο που μου δείχνει, όπως κανείς ποτέ πιο πριν, ενσυναίσθηση.

Για το χτεσινό μου όνειρο που κατάλαβα ότι όταν αμφισβητώ την κρίση μου, παραλύω.

Για τη θαλασσινή μέρα με το ωραίο φαγητό.

Για την ηρεμία που ξαναβρήκα μέσα μου.

Για το σπιτάκι μου το καλό.

Για τη χαρά της αυριανής μέρας.

Φόβος #2

Αυτό που μας κάνει δυστυχισμένους στη ζωή είναι ο ίδιος ο φόβος και όχι τα πράγματα που φοβόμαστε. Ο φόβος έχει πολλά προσωπεία - θυμός, προστασία, αυτάρκεια. Θα πρέπει να μετατρέψουμε το φόβο μας σε σοφία. Κάντε κάθε ημέρα ένα βήμα μπροστά. Εξασκηθείτε στη αρχή με μικρά πράγματα που φοβάστε να κάνετε. Η τεράστια δύναμη που έχει ο φόβος επάνω σας υπάρχει μόνο όταν δεν τον προκαλείτε. Μάθετε να χρησιμοποιείτε τη δύναμη της αγάπης και της καλόσύνης για να τον ξεπεράσετε.

Η συμπόνοια μπορεί να σας βοηθήσει να συμμαχήσετε με την αγάπη και την καλοσύνη, όταν έρχεστε αντιμέτωποι με το φόβο. Την επόμενη φορά που φοβηθείτε να είστε ευσπλαχνικοί και πονετικοί.

Φόβος

Διαβάζω ότι η αγάπη είναι το αντίδοτο του φόβου.

Και μπαμ! Συνειδητοποίησα ότι με το που άρχισα να φοβάμαι, συγκεκριμένα ότι οι ανάγκες μου είναι αόρατες, η αγάπη μου εξαφανίστηκε, συρρικνώθηκε, εξαϋλώθηκε.

Το αντίδοτο του φόβου είναι η αγάπη.

Λειτουργεί όπως το φαγητό στην πείνα.

Θα εξακολουθώ να τον έχω, αλλά θα τον ταΐζω με αγάπη.

Και μόνο η σκέψη με καταπραΰνει.

Η στέρηση του να νιώθω αγάπη με ταράζει.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #11

Που κάποιος άνθρωπος, ενώ μόλις έχει πάρει την πολυπόθητη αύξησή του, μου λέει ότι είναι τυχερός που γνώρισε εμένα, επειδή τον βοηθάω σε πολύ παραπάνω πράγματα από αυτό.

Πόσο ωραίο να το δέχομαι, ειδικά όταν δεν έχει ερωτικό περιεχόμενο, γιατί σημαίνει το κέρδισα. Ενώ στον έρωτα μπορεί και να χαρίζεται, λόγω ορμονών ευτυχίας κλπ.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #10

Νιώθω δυσφορία.

Έχω καταγράψει τρία σαφή όριά μου που έχουν παραβιαστεί ασύστολα. 

Έχω πονοκέφαλο από την αϋπνία και την ταραχή. Το να τα καταγράψω μου έδειξε ξεκάθαρα την άσχημη θέση στην οποία έρχομαι με την παραβίαση τους. Επιπλέον, με εξοργίζει ότι μου είχε ζητηθεί να μην εξοργίζομαι, παραβλέποντας ότι η οργή είναι το αποτέλεσμα παραβίασης τους.

Κοινώς, είχα βρεθεί στη νεκρή γωνία του αυτοκινήτου.

Κλειδί και κλειδαριά που κάποιος ήθελε να βλέπει μόνο το ένα, του εαυτού του φυσικά.

Συγνώμη δεν έχω λάβει. Ας είναι.

Πρέπει να βρω κάτι να είμαι ευγνώμων.

Για τη δουλειά μου που είναι ευέλικτη και μπορώ να είμαι στο σπίτι μου σήμερα με τον πονοκέφαλο.

Για τις επαγγελματικές διαπραγματεύσεις που κάνω, χωρίς να υποχωρώ σε θέματα που με αφορούν άμεσα.

Για την συγκλονιστική παράσταση που είδα χτες.

Για τους ανθρώπους που έχω, προσθέτω στο περιβάλλον μου και μαλακώνουν τις πληγές μου με την αγάπη και το νοιάξιμο τους, σεβόμενοι τα όριά μου που δεν έχει χρειαστεί να θέσω.

Για το νοιάξιμο που νιώθω και δείχνω εγώ.

Μελλοντικά πιστεύω θα είμαι ευγνώμων και για αυτόν τον ηλίθιο πονοκέφαλο, γιατί θα μου έχει μάθει κάτι.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #9

Για ένα ακόμα καλό σεμινάριο.

Για την απογοητευτική συνειδητοποίηση ότι το να αλλάζεις εσύ, δε σημαίνει ότι αλλάζουν και οι άλλοι. Ευτυχώς περιμένω ευεργετικές αλλαγές.

Για την υπομονή που μπορώ να δείξω.

Για την υγεία που όλοι έχουμε.

Για το καλό μου κρεβατάκι...

Αν ήμουν πιο μικρή, θα ήθελα να έχω πει (3 όρια)

"Όταν εκφράζω κάτι για σένα, χωρίς να σε προσβάλλω, αλλά σε ενοχλεί και μου επιτίθεσαι προσωπικά ή με ερμηνεύεις, νιώθω οργή. Θέλω να σταματήσεις να το κάνεις. Αντ'αυτού μπορώ να ακούσω τι έχεις να πεις χωρίς να αναφέρεσαι καθόλου σε εμένα.

Όταν σου εκφράζω τα όρια μου και εσύ τα προσπερνάς στην κουβέντα χωρίς να τα ακούσεις ή μου επιτίθεσαι προσωπικά ή με ερμηνεύεις, νιώθω οργή. Θέλω να σταματήσεις να το κάνεις και να μου δώσεις χρόνο να μιλήσω για αυτά.

Όταν διαφωνούμε και μιλάς ακατάπαυστα για μένα προσπαθώντας να με πείσεις πόσο λάθος είμαι, χρησιμοποιείς θεμιτά και αθέμιτα μέσα για αυτό, τότε νιώθω αηδία και οργή. Θέλω να σταματήσεις να το κάνεις. Μπορώ να ακούσω τι έχεις να μου πεις χωρίς να αναφερθείς καθόλου σε εμένα."

Αντιστρόφως ανάλογα;

Κάνω αλλαγές.
Μεγάλες και αυξάνεται η επικοινωνία και η επαφή.
Σε μοναδικές περιπτώσεις η επικοινωνία παραμένει αδύνατη.
Αντιστρόφως ανάλογα;
Απλά ξεσκαρτάρισμα.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #8

Για τις άπειρες και ετερόκλητες συζητήσεις με τόσους ανθρώπους.
Για την παραπάνω εγγύτητα.
Για τον ελεύθερο χρόνο.
Για την επιλογή μου να μείνω εδώ το τριήμερο.
Για τα τόσα γέλια.
Για τα όρια που θέτω.
Για το ότι μπορώ να μου προσφέρω πολλά από αυτά που θέλω.

Άξιοι

Πιστεύω σε μένα.

Πιστεύω σε σένα.

Θα γίνουμε αυτό που μπορούμε να γίνουμε.

Πιο ψηλά, αντέχουμε περισσότερο.

Μπορούμε να μιλήσουμε και να ακούσουμε.

Πιο ανθεκτικοί, πιο δυνατοί.

Είμαι αυστηρή, γιατί αυτό απαιτείται.

Η ποιότητα δεν ανέχεται κάτι άλλο.

Είναι η εποχή να γίνουμε άξιοι.

Άξιοι να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας.

Άξιοι να ζητήσουμε συγχώρεση.

Άξιοι να είμαστε ταπεινοί.

Άξιοι να πονέσουμε, γιατί αυτό αξίζει.

Μη βιαστείς, η αξιοσύνη θέλει χρόνο.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #7

Για τους καινούριους φίλους.

Για τους πρόσφατους φίλους που εδραιώνονται.

Για την έξαψη ενθουσιασμού που σχεδόν με έπνιγε με όλα αυτά που ζήσαμε σήμερα.

Για το ότι τόσοι άνθρωποι μοιραζόμασταν την παιδική χαρά μας ταυτόχρονα και άκουγα από παντού "δες και αυτό! απίστευτο και εκείνο! ουάου, ουάου!", κοιταζόμασταν με γουρλωμένα μάτια και αναφωνούσαμε πόσο η καλύτερη πεζοπορία είναι η σημερινή.

Για τη σύνδεση που νιώθω με τους ανθρώπους.

Για τη κινηματογραφική μέρα.

Για την υπομονή να αντέξω ένα μακρόχρονα αρνητικό συναίσθημα και να βρω τις λέξεις να το περιγράψω και να το αφήσω πίσω.

Για το ότι αύριο ειναι Κυριακή.

Για το ότι ζω σε ένα ανεξάρτητο και ελεύθερο κράτος με δημοκρατία.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #6

Για τους ανθρώπους που με νοιάζονται.

Για τις βόλτες, γεύματα και εξόδους.

Για τον ήλιο και τη ζέστη

Για τις συνομιλίες με τον εαυτό μου.

Για την αναμονή της αυριανής εκδρομής.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #5

Γνωρίζω τις αξίες μου και αυτό με κάνει ανθεκτική.
Αναγνωρίζω επίσης τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μου και αυτό μου δημιουργεί μια αίσθηση αυτοσεβασμού.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #4

Οι άνθρωποι δεν είμαστε μόνο κακοί ή μόνο καλοί.
Ευγνωμονώ για τη διαπίστωση αυτή.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #3

Είχα ένα καλό πιάτο φαί για μεσημέρι.
Εξέφρασα με ειλικρίνεια τις πραγματικές μου σκέψεις, αρκετά παιδικές, αντί των ενοχών, σε άνθρωπο του περιβάλλοντός μου και μάλλον μας έδεσε παραπάνω.
Αρχίζω και λειτουργώ χωρίς αντάλλαγμα και χαίρομαι περισσότερο τις προσωπικές μου επαφές.
Έζησα μια κατάσταση λύτρωσης, αναγνώρισης και αγάπης, για πρώτη φορά, εκεί που είχε γκρεμιστεί το σύμπαν και είχα αρχίσει να το αποδέχομαι, επικοινωνία που με γέμισε γαλήνη.

National Gallery

Όρια & αξίες

Είμαι υπεύθυνη για μένα (να σέβομαι τα όριά μου).
Είμαι υπεύθυνη προς εσένα (να μην ξεπερνώ τα όριά μου ως προς εσένα).
Πολλές αναιρέσεις υπευθυνότητας και από τις δύο κατηγορίες.

Μπορώ να συγχωρώ τον εαυτό μου;
Πώς νιώθω όταν ακούω συμβουλές;
Έχω αυτοέλεγχο/αυτορύθμιση; Μπορώ να μιλάω στον εαυτό μου καθησυχαστικά; Μπορώ να αναβάλλω μια ικανοποίηση για το μέλλον, αν είναι να είναι πιο σημαντική;
Ξέρω ποιες είναι οι αξίες μου, το νόημα της ζωής μου, την κατεύθυνση που θέλω να έχει η ζωή μου;

Στις αξίες που έχω και που είναι καθαρές (εμπιστοσύνη, περιέργεια, παιδικότητα, ικανότητα, πρόοδος, δημιουργικότητα, γενναιότητα) προσθέτω μια κατηγορία σχετικών αξιών: ενσυναίσθηση, ευγνωμοσύνη, αυτορύθμιση, ταπεινότητα, αγάπη, συγχώρεση με πρώτο αποδέκτη τον εαυτό.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #2

Για τη δουλειά μου και την εκτίμηση και αναγνώριση που λαμβάνω.
Για το σεμινάριο που ρίχνει φως στο ποια θέλω να είμαι.
Για το ωραίο αυθόρμητο γεύμα και επαφή που μοιράστηκα.
Για την αυτορύθμιση που δείχνω τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζοντας παρελθοντικούς φόβους.
Για την υγεία που διατηρώ!
Για την παιδικότητα που ξαναβγαίνει στο προσκήνιο!

Άσκηση ευγνωμοσύνης #1

Για το χρόνο και την άνεση να κάνω ό,τι επιθύμησα.
Για τον πολιτισμό που είδα.
Για τη χαρά να τον μοιραστώ.
Για το φιλόξενο κρεβάτι μου.

Πήγαινα στο κρεβάτι μου και σκεφτόμουν τι έγραψα. Και θυμήθηκα μια από παλιά παγιωμένη συνήθεια, κάθε μέρα μόλις ξυπνούσα, σκάναρα τη μνήμη μου για να εντοπίσω γρήγορα το τρέχον αρνητικό γεγονός που μου προκαλούσε ταραχή και αγωνία. Τις σπάνιες φορές που δεν το έβρισκα, ένιωθα ξάφνιασμα και ανακούφιση.

Πόση ευγνωμοσύνη για το πόσο μακρινό και ξένο μου είναι αυτό.

Πόση ευγνωμοσύνη για τη γαλήνη της ψυχής που αρχίζει και φωλιάζει μέσα μου τον τελευταίο καιρό.

Ευγνωμοσύνη επίσης και για το ότι μπορώ να φροντίζω τις συνθήκες, ώστε να διασφαλίζω την παιδικότητα και τον αυθορμητισμό που θέλω να έχω στη ζωή μου.

Ομόκεντροι κύκλοι

Πολλαπλοί βομβαρδισμοί αμάχων.
Χρήση τελευταίας τεχνολογίας όπλων εις βάρος τους.
Οι διακρατικές επιθέσεις μιμούνται τις διαπροσωπικές.
Στοχεύουν τις παράπλευρες απώλειες.
Ο Πούτιν δεν είναι τρελός, είναι ανήθικος.
Η ενσυναίσθηση πιο αναγκαία από ποτέ.
Στον εαυτό, στον άλλον.

The arts own their life

 

Business Analysis: Benchmarking

Νοιάζομαι δε σημαίνει ότι αποδέχομαι την εικόνα του άλλου για μένα.

Νοιάζομαι δε σημαίνει ότι προσπαθώ να πείσω τον άλλον για μένα.

Νοιάζομαι σημαίνει ότι δε θέλω να θίγω τα όρια του άλλου.
Και ο,τιδήποτε παραπάνω από αυτό θέλω να του προσφέρω.

Χρόνος

Υπάρχει μια θαυμάσια ελευθερία στο να γνωρίζει κανείς ότι το ποιος ήταν χτες δεν προσδιορίζει αναγκαστικά αυτό που είναι σήμερα. Όταν δε ζούμε στο παρόν, δε μπορούμε να δούμε τους άλλους και τον εαυτό μας καθαρά και έτσι δε μπορούμε να βρούμε την ευτυχία.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να βασιζόμαστε στο μέλλον μας, άλλοι το ονειρεύονται, άλλοι το τρέμουν. Εάν αφήσουμε παράμερα αυτήν την αίσθηση προσμονής, τότε μπορούμε να ζήσουμε στον ιερό χώρο των συμβάντων του παρόντος.

Masterchef

Ένας διαγωνιζόμενος, μόλις πρώην, κατηγορούσε όλους, πλην ενός γιατί μόνο αυτός τον συμπαθούσε, τους συμπαίκτες του.
Κατηγορίες σοβαρές, περί ηθικής, αξιοπιστίας, εγωισμού κλπ.

Για τους έξω ήταν καθαρό σε μόλις πέντε λεπτά ποιος δημιουργούσε το πρόβλημα.
Για τους μέσα, όχι και τόσο.
Οι αντιδράσεις των κατηγορούμενων ποικίλες: εκνευρισμός, θίξιμο, στενοχώρια, άγχος, απολογία, χαλαρότητα.
Όσοι έδειξαν την τελευταία μου άρεσαν και εκτίμησα την ελαφρύτητά τους.

Δε μπήκαν καν στη διαδικασία να ενοχληθούν, επειδή κάποιος τους κατηγορούσε, παρά τη δημοσιότητα και τη διακύβευση επαγγελματικών ιδιοτήτων λόγω φύσης διαγωνισμού.

Μεγάλη λαϊκή σοφία: "Και τι α κανς, να κατς να σκας;"

Business Analysis: Operational feasibility

Free time, healthy home-made food and desserts, wellness activities, sleeping well, socialising, certification study, new professional endeavour, dining, shopping, planning activities, culture and inner investment.
Requirements are well satisfied by the solution under evaluation.
UAT will continue.

Project management: Payback period

Έχω χρόνο και μπορώ να οραματίζομαι τη ζωή μου και να επιδιώκω τις επιθυμίες μου.

Έχω φαιά ουσία, απρόσκοπτα ολόδική μου και μπορώ να αξιοποιώ τον χρόνο με σκέψη.

Ανάλαφρη.

Αβαρής.

Another Athens. Holy Athens

Συγχώρεση

Αν θες να σε συγχωρήσω, δε θα σε διευκολύνω μέχρι να φτάσεις ως εκεί.
Γιατί δε θυμάμαι να μου ζητάς ούτε μία συγνώμη.
Αν όμως φτάσεις, μετά θα στο κάνω εύκολο.
Και δε θα φερθώ, όπως φέρθηκες.
Οι συγνώμες είναι για να αφήνουμε το παρελθόν πίσω,
όχι να το υπενθυμίζουμε πιο πολύ απ΄όσο και όταν ήταν παρόν.

Δύναμη

Η προσωπική μας ικανότητα για δράση είναι το εγγενές μας δώρο και η πραγματική μας δύναμη.
Η δύναμη αυτή μας εγκαταλείπει όταν αρχίζουμε να δίνουμε μεγάλες σημασίες στις γνώμες των άλλων.
Για να ανακτήσουμε αυτή τη δύναμη, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι αυτή είναι δική μας ζωή. Αυτό που μετράει είναι το τι πιστεύουμε εμείς. Δεν έχουμε τη δύναμη να κάνουμε τους άλλους ευτυχισμένους ή να αλλάξουν γνώμη, αλλά έχουμε τη δύναμη να κάνουμε τον εαυτό μας ευτυχισμένο και να σχηματίσουμε μια ωραία άποψη για αυτόν. Δε μπορούμε να ελέγχξουμε το τι νομίζουν οι άλλοι και στην ουσία σπάνια μποορύμε να ασκήσουμε και την παραμικρή επιρροή.
Πάρτε πίσω τη δύναμη σας. Η δύναμή μας έχει σκοπό να γίνουμε όλα εκείνα που μπορούμε να γίνουμε.
Άραγε γιατί το αύριο φαίνεται να έχει περισσότερες δυνατότητας ευτυχίας ή δύναμης από το σήμερα; Επειδή ξεγελάμε τους εαυτούς μας με το παιχνίδι του παραπάνω.
Η προσωπική δύναμη ανοίγει χώρο στη ζωή μας και στις ζωές εκείνων που μας περιβάλλουν για να εισχωρήσουν η ακεραιότητα και η ευγένεια ψυχής.

Σε μια δουλειά παιζόταν ένα νοσηρό παιχνίδι εντυπώσεων και αποδείξεων. "Πιστεύω το τάδε προσβλητικό για σένα, στο πετάω κατάμουτρα και πρέπει εσύ να μου αποδείξεις ότι δεν είναι έτσι".
Σήμερα, οι παλιοί εργαζόμενοι της μεγαλουργούν στις νέες τους δουλειές, άλλες ιδιόκτητες, άλλες υψηλόβαθμες με αναγνώριση και ισορροπία, ενώ την προηγούμενη δουλειά την εγκατέλειψε ακόμα και ο δημιουργός της καθώς παράπεε, τώρα την τρέχουν οι ακόλουθοι αυτής της νοσηρότητας και φυσικά συρρικνώθηκε στο 10% του τότε δυναμικού της.
Στο απόγειο της δυνάστευσής της, κανείς δεν πίστεψε ότι αυτή η εταιρία έχει δική της δύναμη, παρά μόνο οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες και οι ακόλουθοι. Οι υπόλοιποι πίστευαν ότι την αντλεί από εξωτερικές ευκαιριακές συνθήκες. Και ότι ήταν θέμα χρόνου να φανεί.

Ενοχή

Η ενοχή μας κρατά δέσμιους των πιο σκοτεινών κομματιών του εαυτού μας, την αδυναμία, τη ντροπή, τη μνησικακία μας. Το φάρμακο είναι να μοιραστούμε αυτό το συναίσθημα.

Ντροπή και ενοχή είναι αρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Η ντροπή πηγάζει απο παλιές ενοχές και ενώ η ενοχή αφορά σε πράγματα που έχουμε κάνει, η ντροπή αφορά στην εικόνα του εαυτού.

Η γαλήνη και η ενοχή είναι αντίθετες έννοιες. Το καλό νέο είναι ότι είναι θέμα απόφασης με ποια πλευρά θα ταχθούμε.

Η ενοχή συνδέεται με τον χρόνο, κύημα του παρελθόντος, το συντηρεί και έτσι αποφεύγουμε την πραγματικότητα του παρόντος.

Οποιαδήποτε ενοχή μπορεί να εξαγνιστεί και να καθαγιαστεί από τη συγχώρεση. Συγχωρώ σημαίνει αναγνωρίζω το παρελθόν και το αφήνω να φύγει. Σε όλη μας τη ζωή ήμασταν σκληροί με τους άλλους και ακόμα σκληρότεροιμε τον εαυτό μας. Δε μας αξιζει η ενοχή, μας αξίζει η συγχώρεση. Όταν μάθουμε αυτό το μάθημα, θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι.

Μαθηματική νομοτέλεια

Άκουγα χτες ένα ζευγάρι να μαλώνει:

"Ρε δε ντρέπεσαι;", "Μιλάς και από πάνω;",

"Ρε τάδε, φταίω εγώ που δε σε...", "Σε ξεσκέπασα" κλπ και χωρίς καμία συγνώμη, αναγνώριση καταπάτησης ορίων και σεβασμού, τα βρήκαν.

Και σκεφτόμουν πόσο εξοικειωμένα είναι αυτά τα παιδιά στην αλληλεξόντωση, στην κακοποίηση, αλλά και μελλοντικά καταδικασμένα σε μια πενιχρή σχέση με τον άλλον και με τον εαυτό, όταν θεωρούν ότι αυτός ο τρόπος επικοινωνίας είναι εντάξει.

Κανένας τους δε θα μπορέσει να νοιαστεί για το καλό του άλλου, ακόμα και αν το επιθυμούν.

Κανένας τους δε θα μπορέσει να αναπτυχθεί ξεχωριστά, ενώ ο άλλος θα συνεχίζει να του μιλάει έτσι.

Πολλοί έχουμε συμμετάσχει σε τοξικούς καυγάδες, αλλά το σημαντικό είναι να δεχτούμε ότι δεν είναι εντάξει και να αντιληφθούμε πώς συμβάλλουμε σε αυτό.

Ενόχληση

Σαν παλιό κολάν που φοράς κατά λάθος ανάποδα, μπρος πίσω.

Αταίριαστο, κοντράρει τις καμπύλες.

Το ξαναφοράς σωστά και τη λήγεις.

Εν Αργολίδι και συν

Σαν ναυαγοί, τα σώματά μάς ημίγυμνα

εναπόθεσε η θάλασσα με στοργή στην άμμο,

δυο εκεί, παραπέρα άλλα δύο,

μάζευαν ήλιο και ξεκούραση.

Η συντροφιά ολοκλήρωσε την ίαση

και το φεγγάρι την πορεία του στο σύννεφο.

Χειρονομίες με ευγένεια και γραμμές έκφρασης όλο μέλλον.

Συν-εν-νόηση.

Εν-συν-αίσθηση. 

Προθέσεις με ολότητα.

Ερμιονίδα

Κοιμούνται όλοι.

Ήρθα εδώ για εξαγνισμό.

Και βρίσκω κάτι μεγαλύτερο.

Η ζωή ξέρει τι και πότε.

Θαρρείς και καραδοκεί.

Στιγμές από ταινία.

Αγκαλιές και δάκρυα με μάτια που σε βλέπουν.

Η συγχώρεση προχωρά σαν πεζοπορία σε σιωπή.

Τα όρια καθαρίζουν σα φύλλα ελιάς σε βροχή.

Με συγχωρώ που σε πλήγωνα.

Σε συγχωρώ που πληγώνεις τα τραύματα που σου έδειξα.

Εσύ με συγχωρείς; Βλέπεις το μεγαλείο να σου ζητήσω συγνώμη; Με συγχώρεσε ένας στοργικός συνάνθρωπος αντ'εσού.

Προχωράω ανθρώπινα.

Να απολογούμαι, να ζηλεύω, να θυμώνω μοιάζουν ξεραμένες πατημασιές σε λάσπες πίσω απο τα βήματα.

Θαρραλέοι άνθρωποι, με τραύματα σε ταυτότητα γραμμένα,

το μοίρασμά τους είναι το ξένο χέρι

που σε σφίγγει με κατανόηση διαπεραστική.

Σύμμαχοι που βοηθιούνται να ξανασηκωθούν.

Αυτό ήθελα από εσένα.

Δεν πειράζει.

Χτίζω οικοδομές και τρίγωνα...

Μέλημα η ψυχή και ό,τι την κάνει πιο ανάλαφρη.

Ευχαριστώ.

Έλεγχος

Όταν προσπαθούμε να ελέγξουμε ανθρώπους και καταστάσεις, τότε κλέβουμε από εκείνους και τους εαυτούς μας τους φυσικούς θριάμβους και τις αποτυχίες που είναι κομμάτι της ζωής.

Η ζωή δεν εγκαταλείπεται στο χάος, όταν εμείς χαλαρώνουμε τον έλεγχο. Αντίθετα, τότε εγκαθίσταται η φυσική τάξη των πραγμάτων.

Με την Ουκρανία

Είναι κάποιες στιγμές που με καταπίνουν.
Ματαίωση.
Το μέσα μου δεν έχει έρεισμα.
Το έξω μου βλέπει καταστροφές.
Ψάχνω το κίνητρο.
Θέλω απλά να κοιμηθώ.
Έπεσα.
Και δεν είμαι η μόνη.
Η ιδέα της εθνικής μοναξιάς με καταβάλλει.
Τη νιώθω, γίνεται δική μου,
περνάει από τις ρωγμές μου,
γίνεται δική μου, ατομική.
Αν δε μπορώ να βοηθήσω,
τι κάνω;
Η ενσυναίσθηση με εξαντλεί.
Και εσύ μου λείπεις πιο πολύ.
Νιώθω ευάλωτη.
Θα κλείσω, να μην ακούω, να μη διαβάζω.
Μέχρι οι στιγμές να γίνουν πιο ανάλαφρες.

Σεμινάριο

Η αγάπη είναι δώρο.

Όχι δάνειο.

Για σένα,

για αυτό που είσαι,

επειδή είσαι εσύ.

Για αυτό μου αρέσει η απόσταση στην αρχή μιας σχέσης.

Έχω χρόνο να παρατηρήσω το ποιος είναι ο άλλος, ακόμα ακόμα να τον συμπαθήσω πριν τον αποδεχτώ,

πριν μπερδευτώ από το πόσο με θέλει.

The mediterranean Hønsebroløbet

Τρεις σκέψεις

Πρώτη σκέψη:

Σήμερα βρέθηκα με μια γνωστή μου,

γνωριστήκαμε σε εκδρομή σκι, βρεθήκαμε άλλη μία φορά και η επαφή μας μου είχε φανεί κάπως επιφανειακή.

Σήμερα πήγαμε σε ένα ντελικάτο εστιατόριο, δίπλα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα που θύμιζε βορρά.

Όλα ταίριαζαν.

Και η γνωστή έγινε φίλη μου.

Βρεθήκαμε να μοιραζόμαστε προσωπικές ιστορίες και κυρίως αυτή.

Σε κάποιο σημείο απόρησε γιατί τόσο.

Ένιωσα μια βαθιά επαφή μαζί της.

Ενσυναίσθηση;

Ίσως μια νέα αρετή.

Δεύτερη σκέψη:

Οι τέχνες δεν είναι ένα νοητικό ερέθισμα, σαν εξωδερμική γνώση.

Μετά από πολύμηνη στέρηση, το να βρεθώ σε κονσέρτα και θεατρικές παραστάσεις συντέλεσε στην έκρηξη ενός κομματιού ξεχασμένου εαυτού.

Αναμόχλευση συναισθημάτων, βιωμάτων, σκέψεων, αισθήσεων, φόβων, ανασχηματισμένα σε νέο βίωμα με φαντάσματα, λυτρώσεις, ξανασυναντήσεις με συγκινήσεις και δάκρυα στα μάτια.

Οι τέχνες είναι βίωμα και δημιουργούν βίωμα.

Εξαιτίας τους, μπορώ και μένω μόνη ήσυχη στο σπίτι, δημιουργώντας και ποιώντας σκέψεις, εικόνες, λέξεις, ηρεμία και πληρότητα.

Σε αυτό συντελεί και η ζεστασιά που άφησαν οι γονείς.

Τρίτη σκέψη:

Μάλλον είμαι πολύ μοναχική ή αυτάρκης ή εγωίστρια ή φοβισμένη. 

Ή ήρεμη.

Απολαμβάνω ξανά και ανένοχα τις σκέψεις και τον κινηματογράφο που βλέπουν τα μάτια γύρω μου, ενώ είμαι μόνη.

Στο σενάριο υπάρχει και η σκέψη σου.

Εν αρχή

Διαβάζω τον λόγο σου και κλείνομαι να παρατηρήσω την αίσθηση, τις σκέψεις, να τα κάνω ποίηση ή απλώς να τα υποφέρω.
Διαβάζω όσα γράφεις, τον αυθορμητισμό σου.
Και όσο πιο πολύς, τόσο πιο μεγάλη η σιωπή, σαν προετοιμασία καταιγίδας μέσα στην ηρεμία.
Βουβή άμπωτη πριν το ακόμα πιο βουβό τσουνάμι.
Ο αυθορμητισμός, η ζεστασιά και η ευφυία σου.

The air

 I feel it.

Ετερόκεντρα

Το να σου δίνουν ξένοι συγχαρητήρια έχει την αξία του.

Αυτή της αυθεντικότητας.

Το να δίνεις σε ξένους συγχαρητήρια έχει μια άλλη αξία.

Αυτή του πλούτου.

Παντού πάλι

Χαμογελάω.

Μου φαίνεσαι παιδικός.

Με έντονες ανάγκες.

Θες αγκαλιά.

Μεγάλη.

Σιγά σιγά.

Καληνύχτα

Σήμερα ήθελα να σε καλημερίσω.
Αντ' αυτού θα σε καληνυχτίσω.
Οπως χτες, πόσο όμορφα.

Άδικο και απειλή

Ξανακούω τη φωνή μου.

"Γιατί δεν έκανε κάποια αυτοκριτική;"

"Γιατί δεν ανέφερε έστω ένα πράγμα που κατάλαβε οτι δεν έκανε καλά;"

"Όταν δικαιώνεις τις κατηγορίες του και δεν έχει πει το παραμικρό για τον εαυτό του, πόσο εύκολο θα είναι να πιστεύει στο εξής ό,τι κακό σκεφτεί για σένα;"

Έφυγα με αγάπη και μοίρασμα.

Και με περιέλαβαν οι σκέψεις. 

Καμία σημασία αν έχω δίκιο ή άδικο.

Η απειλή ξαναήρθε στο προσκήνιο.

Δε φταίει, ούτε και εγώ.

Όχι, ησύχασε καλό μου παιδί.

Ησύχασε.

Σε φροντίζω.

Και αν και όσο μπορώ, φροντίζω και εκείνον.

Πόσο, όσο, τόσο - Αποκαλυπτήρια

Πόσο καρμική η σχέση μας.

Όσα δεν έπρεπε να έχεις είχες

για να καθρεφτιστούν τα διάφανα.

Μου ακούμπησες τόση προσοχή,

παράδοξη, σχεδόν παιδική,

στα όρια της λύτρωσης και του αβάσταχτου,

που δε γινόταν να γλυτώσω, ενώ ήθελα μόνο αυτό.

Σε ευχαριστώ.

Tribute

Κάνω πράγματα που θα μπορούσα να είχα κάνει μαζί σου.

Και θα ήταν δυσεύρετο να ταίριαζε άλλος.

Δε μπορούσα όμως.

Οι φόβοι με παρέλυαν.

Και τώρα ξέρω γιατί.

Από μακριά μπορώ και σε αναπνέω.

Πόσο ταιριάζει

Νόμιζα είχα το τραύμα της εγκατάλειψης.
Αλλά είναι χειρότερα.
Το τραύμα είναι της αντικατάστασης.
Σε εγκαταλείπουν και σε αντικαθιστούν.
Ενώ είσαι εκεί και είσαι μικρούλα.
Και σου λένε ζηλεύεις και φταις.
Και σε αφήνουν μόνη σου σε έναν γολγοθά
να ξεκινά στα 3.5
και στα 38 λες όχι άλλο
σε μια σειρά καταστροφών
πρώτα του εαυτού και ύστερα άλλων.
Και είσαι ήρωας και μόνο που μπόρεσες να νιώσεις αγάπη,
γιατί η αγάπη σε αντικατέστησε.
Και είσαι ήρωας και μόνο που τη διεκδίκησες,
αντί να την αφήσεις στην άκρη,
μετά την αλλοτροίωση που σου έφερε.
Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους
όσους η αγάπη τους πρόδωσε μικρούς
και είναι ακόμα εκεί να την αποζητούν.
Το χαμένο παιδί μέσα μου,
θρηνεί και σμιλεύει 35 χρόνια εαυτού,
σας φωνάζει: μπράβο, είστε δυνατοί,
δώσ'τε χώρο στα εντός σας παιδιά,
να λυπηθούν για όσα έχασαν
και να συνεχίσουν ανάλαφρα,
όπως ξεκίνησαν
και όπως θα έπρεπε,
να επιθυμούν την αγάπη.

Το κεφάλι μου πονάει φριχτά,
ακούω Chopin και ακουμπάω τα χέρια μου στο λάπτοπ
να μη χάσω την ισορροπία,
όσο τα μάτια χάνονται σε θολά δάκρυα
και αυτή η μύτη πια...
τρέχει πιο πολύ και από μικρού παιδιού.

Πόσο ταιριάζει.

Παιδάκι

Κάθε επιστροφή στο κρεβάτι μου επαληθεύει τη σκέψη ότι φεύγουμε για τη χαρά της επιστροφής.

Έτσι θέλω και μια ειρηνευτική αγκαλιά.

Να βγαίνω στη ζωή και να επιστρέφω το βράδυ να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να ακούσω ένα μπράβο.

Παιδάκι!

Αν δεν είμαι εγώ ειρηνευτική, πώς θα εκτιμηθεί και θα διατηρηθεί η αγκαλιά;

Και αν έχω την ειρήνη μέσα μου, τι είδους αγκαλιά θα θέλω και πόσο;

Κρεβατάκι μου ζαλίστηκα, νανούρισέ με...

Παιδάκι!

Μπλε παράθυρο

Έξω φυσάει και ακούω τον αέρα στη σκεπή,

ξαπλωμένη στην κουκέτα μου,

βλέπω το μπλε παράθυρο

που φεγγοβολά την κρύα απόχρωση του χιονιού

μέσα στο ζεστό, σκοτεινό δωμάτιο.

Ξύπνησα μέσα στη νύχτα,
και μαγεμένη το πλησίασα.
Έξω δυο σκιές τριγύριζαν το καταφύγιο.

Φόρεσα τα γυαλιά,
ζευγάρι από αλεπούδες!

Μια ωραία εμπειρία

Είμαι στο μπαρ δίπλα στο τζάκι,
παίζει νυχτερινά κλαψιάρικα μπλουζ,
τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια προσαρτήθηκαν στο ντεκόρ.
Φοράω τις παντόφλες και τις σπιτίσιες κάλτσες,
πίνω τσάι και τελειώνω κάποιες εργασίες για τη δουλειά.
'Εξω έχει πανσέληνο, χιόνι και ερημιά,
ζήτημα αν κυκλοφορεί ακόμα το μηχάνημα,
σα φωτεινός αστακός στρώνει το χιόνι.
Τα καρεκλάκια ακίνητα πιάνουν κουβεντολόι με το φεγγάρι,
οι κλειστές πίστες κρύβουν τις πλαγιές από τους περιπατητές,
στο απέναντι σαλέ τα παράθυρα φωτίζονται,
τα τροχόσπιτα χάνονται στο χιόνι,
απομένουν οι καμινάδες τους να ξεχωρίζουν
και το δωμάτιο με τις φλοκάτες, τις κουκέτες
και το παράθυρο που μπάζει χιονοδρομική θέα,
περιμένει να προσφέρει ξεκούραση σε μια μέρα μεγάλη.
Σκι, μουσική, χορός, επαγγελματικές συναντήσεις με τσάι και κολοκυθόσουπα,
φεγγαρόφωτο περπάτημα, βιβλίο και κουβέντα με τους μόνιμους ενοίκους.
Τα μάτια κλείνουν, τα μπλουζ και η φωτιά κρατούν.
Αύριο θα ξυπνήσω, θα φορέσω μπότες και πέδιλα,
θα κάνω δυο κατεβασιές την κόκκινη,
θα ξαναβάλω παντόφλες και σπιτίσιες κάλτσες,
θα πλυθώ και θα φάω πρωινό.
Αυτή είναι η σειρά.

Σχόλιο:
Ούτε εγώ φανταζόμουν πόσο θα τιμούσα την αγαπημένη μου μάσκα σκι,
όταν πριν χρόνια την αγόραζα εν μέσω ακινητοποιητικών προβλημάτων υγείας,
ώστε να μου δώσω κίνητρο να ελπίζω, να οραματίζομαι και να ξεπερνώ. 

Μπουρμπουλήθρες

Το μαύρο μαγιώ,

αυτό το ολόσωμο ξέπλατο,

γέμισε μυριάδες φυσαλίδες,

βράχος με μύδια πάνω του.

Το μελαμψό σώμα,

αυτό το λεπτό, 1,80

έπλεε στο ζεστό νερό,

θεραπεία και επιστροφή στη μήτρα.

Λεπτές κινήσεις,

βύθισης και άνωσης,

ρυθμός αναπνοής

σε διαφορά φάσης.

Σχεδόν αίσθηση έρωτα, 

να τρέχουν σε καμπύλες,

κυρτώσεις και αιχμές

μικρές μπουρμπουλήθρες
σα μνήμες αγάπης
από βαρύ χειμώνα αναδυόμενες.

Ψιλόβροχο

Άλλαξα μόνο τα παπούτσια.
Επέστρεψα από την έξοδό μου και ξαναβγήκα.
Η κοντή φούστα που εμπόδιζε το περπάτημα θύμιζε
το σαββατοβραδινό ντύσιμο.
Ησυχία σαν σε χιονισμένο τοπίο.
Κάποια σκυλιά γάβγιζαν,
ο Τρίλοφος έχει πολλά,
και ξανά δεύτερη φορά, ο αντίλαλος
στον αντίκρυ μαχαλά.
Ησυχία, δέντρα και άναρχη οικοδόμηση
να μοιράζει τόση γνώση για την ανθρώπινη φαντασία,
δημιουργικότητα και μη,
σύμπραξη παλιού με νέο.
Αυτή η χώρα καταδικασμένη,
το παλιό πιο όμορφο απ'το νέο,
η αρχιτεκτονική σε μόνιμη σύρραξη με το τοπίο.
Σε παραγκωνισμένες γωνιές, ερείπια και μπάζα
κουρνιάζει η αρμονία μεταξύ τους,
σα δείγμα αμαρτωλής ανακωχής.
Ο κρύος αέρας άναβε τα μάγουλα
και το ψιλόβροχο βολευόταν στη φαρδιά κουκούλα απ'το παλτό.
Στο δρόμο μου ένα σκυλί περιεργαζόταν μια μυρωδιά,
το κοιτούσα τρομαγμένη,
τρόμαξε και αυτό όταν με είδε.
Χαμένοι στις σκέψεις μας, απομακρυνθήκαμε.

Εντός εκτός

Σήμερα χρειάζεται να δουλέψω.
Ξαπλωμένη στο ηλιόλουστο κρεβάτι,
με θέα λόφους και πλαγιές,
παρέα με Απαράδεκτους και λάπτοπ,
νιώθω ελαφριά,
η υποχρέωση γίνεται αφορμή χαράς,
ένα ταλέντο που χρόνια με συντροφεύει.
Η χτεσινή ανάμνηση των συμφωνικών ήχων
να σκάνε στο στομάχι μου
με πλημμύρα συναισθημάτων,
δείχνει ένα ακόμα ένστικτο,
αυτό της ανάτασης.
Χωρίς συνειδητές σκέψεις και διεργασίες,
με ένα εξωτερικό ερέθισμα,
χτυπιέται εντός μου πυροτέχνημα συγκίνησης
που φουσκώνει για να βγει εκτός.

Δάνεια

Τα σπίτια μας, τα αυτοκίνητα, οι δουλειές και οι περιουσίες μας, τα νιάτα μας ή ακόμα τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι για μας τα δάνεια αυτής της ζωής.

Νόημα

Σήμερα συνέβαλα στο να κάνω τον κόσμο μου καλύτερο,

κάποιους ανθρώπους πιο ανακουφισμένους,

ένα χωριό να νιώθει κοινότητα.

Εκμαιεύσαμε ανάγκες, προτείναμε λύσεις, συντονιστήκαμε και ξεκινήσαμε την οργάνωση της υλοποίησης του σχεδίου.

Μπράβο μου!

Μπράβο μας!

Μπράβο στους συγχωριανούς.

Μπράβο στους ανθρώπους.

Έξω ξεκίνησε να φυσάει

Ακούγεται σα μανιασμένη θάλασσα

και ας είμαι μέσα σε λόφους.

Γίνεται το σπίτι καράβι που αγκομαχά.

Κάγκελα, πόρτες που τρίζουν,

φαράσια που τρέχουν στο μπαλκόνι

σαν παρασυρμένα απ'το νερό στο κατάστρωμα,

τέντες που βαράνε σαν πανιά.

Ευτυχώς είμαι στο κρεβάτι και δε ζαλίζομαι.

Παράκληση

Μην έρθεις και σήμερα στον ύπνο μου

Σημείωση

Η αντιπαράθεση με προσδοκίες είναι χειρισμός.

Υποσημείωση

Καταιγίζομαι από φωτογραφίες σου.
Και μου έρχεται στο μυαλό:

https://www.youtube.com/watch?v=XUMC3TCJBAY

Έπαινος

Σκέφτομαι τα μικρά μου επιτεύγματα.

Όσα κάνω διαφορετικά, λίγο ή πολύ,
ή όσα μπορώ να κάνω, έστω έχω αρχίσει,
ενώ δε μπορούσα.
Νιώθω χαρούμενη, αισιόδοξη.
Χαίρομαι με την αποφασιστικότητα
αλλά και την ταχύτητά μου.
Μου δημιουργείται μια εμπιστοσύνη,
που μοιάζει κάπως με την επαγγελματική αυτοπεποίθηση.

Δεν είναι ποίημα.
Είναι έπαινος.
Ειναι ένα μπράβο μου!

Η μυρωδιά

Πάντα δεχόμουν εκδηλώσεις θαυμασμού
και διεκδίκησης, πολλές φορές και άγριας.
Και εκεί χρειαζόταν η λεπτή ισορροπία, όταν δε με ενδιέφερε να ενδώσω,
να το χαρώ, αλλά και κομψά να δηλώσω την απόμακρη στάση που επιθυμώ να κρατήσω.

Τον τελευταίο καιρό όμως γίνεται κάτι περίεργο.
Σαν το σύμπαν να το μυρίστηκε, 
δέχομαι μηνύματα με λεπτεπίλεπτα και προσωποιημένα λόγια, 

σκέψεις και ερμηνείες ανθρώπων για μένα που με εκπλήσσουν.
Άνθρωποι άγνωστοι, αλλά και γνωστοί από παλιά.
Σήμερα έγινε και το πιο απρόσμενο,

μια κίνηση που έναν χρόνο πριν θα με έκανε ευτυχισμένη.
Και εντυπωσιάζομαι ότι το άνοιγμα της στρόφιγγας,

ξαφνικά σαν σηματοδοτημένα, 

έρχεται στην πιο έντονη επιθυμία μου για μοναχικότητα και χρόνο,
απλότητα και ουσία,
σεβασμό και ελευθερία,

εξερεύνηση και ελαφρύτητα.

Κάπου είχα γράψει "Μη βιαστείς",

μήνυμα σε μπουκάλι στο νερό.

Και η ζωή έχει χιούμορ, αλλά δεν ενδίδω.

Και εγώ δε βιάζομαι,

γιατί θέλω την πιο αυθεντική εκδοχή του εαυτού,

για μένα και τον άνθρωπο δίπλα μου.

Ανίψι

Το να μεγαλώνεις μικρό παιδί στο σπίτι είναι ένα μεγάλο μάθημα σεβασμού.
Έχεις απέναντι το πιο ευάλωτο, χειραγωγήσιμο και εξαρτημένο ον και χρειάζεται να σεβαστείς τα όρια που δεν έχει.
Χρειάζεται εσύ να του δώσεις χώρο και να περιορίσεις τον εαυτό σου να μην τον καταπατήσει.
Χρειάζεται εσύ να σου θυμίζεις να μη ξεχαστείς.
Αυτό θα σε συγχωρήσει,
αλλά αν συνηθίσει έτσι,
αύριο δε θα συγχωρεί τον εαυτό του.

Οι ενήλικες;
Χμ... μικρά παιδιά και αυτοί που θέλουν την ίδια προσοχή και ευαισθησία.
Μόνο που είναι πιο εύκολο να φοβηθείς να πληγωθείς από ενήλικα, παρά από νήπιο.
Και έχεις μια δικαιολογία για να ξεχαστείς.
Αλλά και ο ενήλικας,
αν συνηθίσει έτσι,
δε θα συγχωρεί τον εαυτό του.

Νυχτερινή πεζοπορία

Το είδα στα σύννεφα,
ενώ περπατούσαμε νύχτα,
το κόκκινο φεγγάρι,

κρυμμένο 

όπως τα πρόσωπά μας στα σκουφιά
από τον αέρα.
Οι λόφοι φωτεινοί,
η Κατερίνη μυθική απέναντι,
και το σκοτάδι απλόχερα

σκέπαζε τα βίαια φώτα.

Πριν μια βδομάδα,

βράδυ με χιόνι

περπατούσαμε 

πάνω στο μονοπάτι που φέγγιζε οικεία.

Δεν το ήξερα.
Η νύχτα και ο παγερός αέρας 
να δίνουν τέτοιες αγκαλιές...

Χορεύω

όπως κάθε φορά που έρχομαι στο κέντρο μου.
Τα χέρια διαβήτες, χαράζουν κύκλους,
σφαίρες νοητές για ανάσες μου.
Απλωτά, σμιλεύουν χώρο
που δίνω στον εαυτό,
οριστική άφεση
τον ενθουσιασμό που γεννά.
Παιδική χαρά, απλή και ανένοχη.
Κανένα μέλημα, συγχωρητική ροή.
Ανάλαφρο σύννεφο
χορεύει πάνω σε μια γη
χωρίς καθιζήσεις.

Εξορκισμός

https://www.youtube.com/watch?v=Wfg0tW5uyug

Ξαπλωμένη ανάσκελα,
ανοιχτά χέρια, σταυρός,
άκουγα τους ηλεκτρονικούς ήχους,
σαν άλλο τελετουργικό,
αναθυμιάσεις βαριές να φεύγουν
από το σώμα,
ξένες ανάσες, το στόμα
ανοιχτό σε κραυγή ακινησίας.
Εξορκισμός.
Να φύγει το ξένο σώμα,
αγκυλωτικός τρόμος,
υποτακτικός έλεγχος,
απομυζεί χρόνο από την ιστορία της ψυχής.

To έδιωχνα
και γινόμουν θαλασσινή αύρα,
ελαφριά και ζεστή,
χαρμόσυνα καμπανάκια
και συνθετικά έγχορδα
σε μουσική ευφορία στα αυτιά,
αιωρούμουν ανάλαφρη
κόντρα σε ό,τι ξέρω,
με τέτοια ψυχή και
λαμπερό βλέμμα.

Και η παράσιτη ψυχή,
σε εκπνοή διαρκείας
σα στήλη καπνού,
άφηνε το σώμα από το στόμα,
ανάλαφρο στο όραμά του.