Πόθος

Μεγάλη μαεστρία ένα σώμα που ποθείς.

Μύθος

Τα λουλούδια είναι υπέροχα.

Σε ευχαριστώ Περσέα του δικού μου μύθου.

Ταξίδευα, σε γνώρισα και σου έδωσα το όνομα.

Χρίσμα και μύθος μαζί.

Βασίλισσα που χρειάζεται τον πιστό αρχιστράτηγο,

για τη διατήρηση του βασιλείου. 

Αρχιστράτηγος που χρειάζεται την ευγνώμωνα βασίλισσα, 

για τη διατήρηση του οράματος. 

Σχέση κοσμογονίας, όχι απλής τεκνογονίας.

Ούτε του παπά

Σε θέλω σαν τρελός

Το σπίτι μου στη Στοκχόλμη

Έχει γίνει το ησυχαστήριό μου,
διαλογιστικό άντρο ακινησίας και περισυλλογής.
Το μοναστήρι που ήθελα να πάω μικρή,
μακριά από όλους και όλα.
Να ησυχάσω, να σκεφτώ,
να μείνω ακίνητη και να αφουγκραστώ.  

Στο παράθυρο εδώ έχω ακουμπήσει τόσες σκέψεις και βλέμματα,
προς τα έξω και μέσα.

Να θρηνήσω.
Όσα δε με άφησα πότε να θρηνήσω.
Για κάθε απώλεια που δεν κατάφερα να αναπληρώσω.
Και για όσες νέες δημιούργησαν τα Βig Βangs μέσα μου.

Προς Μπόροβετς

Έξω είναι νύχτα,

αλλά νιώθω την οικειότητα του τοπίου που μεγάλωνα 18 χρόνια.

Και μου ξυπνάει την αναζήτηση ενός τρόπου ζωής πιο ιδανικό για μένα. 

Θα μπορούσαν τα ταξίδια να είναι βασικό κομμάτι της επαγγελματικής μου ζωής;

Θα μπορούσε ο κόσμος που στερήθηκα τη σύνδεσή του να γίνει ρουτίνα μου;

Φιλοσοφικές ερωτήσεις που άλλοτε μένουν μετέωρες, άλλοτε γεννούν απαντήσεις. 

Οι περισσότεροι κοιμούνται. 

Και είναι σαν να καταλαγιάζει ο χώρος από σκέψεις και μένουν οι δικές μου να ταξιδεύουν ανενόχλητες.

Λάρισα

- Πώς συμβαίνει, και μου αρέσει, όταν ανακαλύπτω μέρη να στα διηγούμαι σχεδόν real time;

- Αυτό σκεφτόμουν και εγώ. Αυτήν την μαγική σου προσέγγιση να λες όσα βλέπεις και νιώθεις. Έστω με μένα. Πάντα ποιητική. Και πάντα ποιοτική και μοναδική. Νομίζω δεν έχω ξανασυναντήσει άνθρωπο σαν εσένα. Θυελλώδης και άγρια, όταν θες. Soft και συναισθηματική, όταν νιώθεις έτσι.

Λάρισα

Μόλις έφτασα.
Και ξεχύθηκα να κάνω βόλτα.
Να δω πώς άλλαξε η πόλη των παιδικάτων μου.

Είμαι σχεδόν με γουρλωμένα μάτια.
Να τραβήξω κάθε εικόνα, ήχο και ανάμνηση.
Οι φάτσες θυμίζουν Λάρισα.

Είναι επαρχιακά, ωραία, νοσταλγικά.

------

Ήρθα στο αγαπημένο μου μέρος, το ποτάμι.
Γκιώνηδες παντού και αντηχήσεις πεδινών ήχων.
Η πόλη είναι γεμάτη ποδήλατα!

Υπάρχουν όλοι οι ήχοι των παιδικών μου χρόνων.
Ακόμα και οι μηχανές των πολεμικών αεροπλάνων.
Αναρωτιέμαι αν είμαστε οι αναμήσεις μας.

Είμαι η Υλένια της Λάρισας, άνοιξε τρύπα.
Ήχοι, σκέψεις, εικόνες, προτιμήσεις
σαν να μην άλλαξες τίποτα.

Τελείες στον χρόνο ασύνδετες, αυθύπαρκτες,
ενώνονται και βγάζουν σχήμα και νόημα.
Καταγωγή που ξυπνάει από παυσίπονη λήθη.

Η δύναμη της παιδικής πατρίδας.

------

Ταμπάκικα, φτωχή, λαϊκά γοητευτική γειτονιά δίπλα στο ποτάμι.
Και ξαφνικά ακούω από μακριά trance σαν υπαίθριο πάρτυ.
Πάω να δω!

------

Ήρθα και από το νοσοκομείο,
θυμήθηκα την αίσθηση να είμαι μέσα, να νιώθω τον κόσμο όλο έξω, μαζί με τη ζωή,
αμοιβαίως αποκλειόμενα σύνολα.

------

- Ήταν μαγική βραδιά, μυρίζω το αγιόκλημα, συνέβαλες και εσύ ως αναγνώστης μου.

- Μάλλον έμπλεξες στο trance party. Ή στο trance του μυαλού σου με τις σκέψεις να χτυπάνε όλες τι πόρτες.

You're trouble

Damn it girl...

Φωτογραφία

Είναι σαν να μην έχω καθρέφτη να με δω, άρα πρέπει να ρωτήσω εσένα που με βλέπεις.

Μinimal, αλλά ταυτόχρονα ζεστό, μου δημιουργεί τις περισσότερες φορές μια ηρεμία, μια μοναχικότητα. Πολλές φορές βλέπω μια φωτογραφία σου, κλείνω τα μάτια και νομίζω πως μυρίζω όλες τις μυρωδιές, ακούω όλους τους ήχους της.

Πολλές φορές με τις φωτογραφίες ή τα βίντεό σου έχω κλείσει τα μάτια και έχω φανταστεί πως είμαι εκεί και αυτό είναι πολύ δυνατό συναίσθημα να στο βγάζει μια φωτογραφία ή ένα βίντεο 5-10 δευτερολεπτων.

Χαμόγελο

Και μόνο εσύ μπορείς να τα λες έτσι και να χαμογελάω.

Σκόπελος

Ανέβηκα στην ταράτσα μας. 
Yπάρχει πολλή ομορφιά γύρω μου και δε μπορώ να κοιμηθώ.
Και από το μπαρ αντηχεί ένα αγαπημένο τραγούδι μου από παλιά.
Επάνω τα αστέρια, μπροστά η νυχτερινή αμφιθεατρική χώρα.

Your love is an echo

Ούτε εγώ θέλω να σε χάσω.
Προσθέτεις κάτι στη ζωή μου που μου θυμίζει τον εαυτό μου παιδί,
κάτι από τη χαμένη μου συνέχεια.

Θέλω να σου διηγούμαι ιστορίες από τη ζωή μου,
να μοιράζομαι τις εικόνες μου, όταν γυρνάω από τα ταξίδια μου,
ή τη μέρα μου,
τις μαύρες ή χρωματιστές σκέψεις μου,
τα όνειρα όταν ήμουν παιδί,
τους εφιάλτες όταν δε μπορώ να κοιμηθώ,
τον πιο άυλο εαυτό μου,
αυτόν που υπάρχει
και δεν υπάρχει.

Όσο πιο μεγάλο το διακύβευμα, τόσο πιο γενναίες οι αποφάσεις.
Στο τι αξίζει για να μείνω, τι αξίξει για να φύγω χωρίς ούτε μια ματιά προς τα πίσω.

Διακοπές

Οι μέρες ανάπαυλάς μου από εξερευνήσεις βάζουν πολύ βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο σε αυτογνωσία και συνειδητοποιήσεις. Έχω τόσο γεμάτες στιγμές και ταυτόχρονα υπάρχουν σκέψεις, προτάσεις, συντακτικά και γραμματικές που είναι τόσο έτοιμα να αποκαλυφθούν, σαν (αηδία) μπιμπίκι έτοιμο να σκάσει. Και όλα ζητάνε την αποδοχή μου. Οπότε ξαπλωμένη και μπαϊλντισμένη σε ένα κρεβάτι, δεν έχω πολλές αντιστάσεις.

Χτες συνειδητοποίησα ότι τρέχω να γλυτώσω από ή να επαληθεύσω το φόβο ότι δεν αξίζω να αγαπηθώ.

Και όσο γλυκό, φιλόξενο παιδί είμαι όταν νιώθω να με αγαπάνε, άλλο τόσο αγριεύω από συναισθηματική νέκρα και μπαίνω ετοιμοπόλεμα σε έναν αγώνα επιβίωσης με οποιονδήποτε απέναντί μου, όταν κάτι που νόμιζα για αγάπη πάψει, νιώθω σαν ορφανό και κυριαρχεί η αδρεναλίνη, να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης.

Κρήτη

Κρήτη έχω ξανάρθει παιδί, κάπου τρίτη δημοτικού. Κάθομαι και δεν κάνω τίποτα, το τοπίο και η ενέργειά του αναδύουν από μέσα μου την αίσθηση του εαυτού μου τότε. Σα

μια μυρωδιά που περίμενε χρόνια να ανοίξει το κουτί για να ξαναϋπάρξει.

Ρομαντισμός

Τελικά αυτή η ιστιοπλοΐα εξελίσσεται σε μεγάλη αποκάλυψη.

Καθισμένοι στο κατάστρωμα στο σκοτάδι τρώμε και κοιτάμε τους φάρους και τη σκοτεινή αγκαλιά του χωριού

και γίνομαι μάρτυρας ενός μεγάλου νεανικού έρωτα

τρελού, παθιασμένου, κινηματογραφικού,

με ετεροχρονισμένες υποσχέσεις που θέλησαν να εκπληρωθούν,

νιώθω σαν το Ρένο Χαραλαμπίδη στα Φτηνά Τσιγάρα, που κοιτάει κατάματα στη σιωπή το πρώην ζευγάρι που διηγείται τις ιστορίες του.

Νιότη, ηλικία, συναισθήματα, fade out, μνημεία και φόροι τιμών σε αναμνήσεις, ανυπέρβλητοι έρωτες υπερβλημένοι μόνο από τη φθορά του χρόνου στην ικανότητα ζωντανού συναισθήματος.

Θυμάμαι και εγώ την πρώτη μου ιστιοπλοΐα με την τότε σχέση μου, σε έναν κόλπο πιο πέρα, ένα βράδυ σε ένα αντίστοιχο σκάφος, μόνο δικό μας, τρελοί και παλαβοί, και χτες του έστειλα μετά από χρόνια για να τον ρωτήσω για κάτι δραμαμίνες και ένιωθα όπως όταν μιλάω με έναν γνωστό μου, τίποτα σπουδαίο, καθημερινό και ασήμαντο.

Αδυσώπητη η ζωή, παίρνει το εκτυφλωτικό χρώμα που κάποτε τύφλωνε στα μάτια ο έρωτας και το ξεθωριάζει μέχρι να γίνει η ανάμνηση ξεφτισμένη σα χαρτί κουζίνας που άντεξε, αλλά στο τέλος διαλύθηκε.

Όσα σκαμπανεβάσματα έχει το σκάφος, έχουν και τα συναισθήματά μου.

Τώρα είμαι ευγνώμων, νιώθω έναν τεράστιο ρομαντισμό να ζητάει να ζήσει και να θέλω να τον κρατήσω.

Είναι η απεραντοσύνη της θάλασσας που γεννά τέτοιες σκέψεις ή το κούνημά της;

Εν αρχή

Διαβάζω τον λόγο σου και κλείνομαι να παρατηρήσω την αίσθηση, τις σκέψεις, να τα κάνω ποίηση ή απλώς να τα υποφέρω.
Διαβάζω όσα γράφεις, τον αυθορμητισμό σου.
Και όσο πιο πολύς, τόσο πιο μεγάλη η σιωπή, σαν προετοιμασία καταιγίδας μέσα στην ηρεμία.
Βουβή άμπωτη πριν το ακόμα πιο βουβό τσουνάμι.
Ο αυθορμητισμός, η ζεστασιά και η ευφυία σου.

The air

 I feel it.

Έξω ξεκίνησε να φυσάει

Ακούγεται σα μανιασμένη θάλασσα

και ας είμαι μέσα σε λόφους.

Γίνεται το σπίτι καράβι που αγκομαχά.

Κάγκελα, πόρτες που τρίζουν,

φαράσια που τρέχουν στο μπαλκόνι

σαν παρασυρμένα απ'το νερό στο κατάστρωμα,

τέντες που βαράνε σαν πανιά.

Ευτυχώς είμαι στο κρεβάτι και δε ζαλίζομαι.

Ξύπνημα

Να ξυπνήσω και να βρω ένα άλλο σώμα.
Δίπλα μου, αναπάντεχα.
Ένα χέρι φιλικό στην άκρη του δικού μου.
Μια μυρωδιά που φέρνει μνήμες από παλιά, αλλά είναι νέα.
Ένα σώμα σχεδία στη μάχη της άλλης μέρας.
Να ανέβω να με σώσει,
ενώ έξω λυσσομανά το φως που αδίστακτα τη φέρνει.

Να μπω στη σφαίρα της μυρωδιάς σου.
Εκεί όπου οι μέρες είναι ήσυχες.

Late at night

να νιώθω ότι θα σε έχω για πάντα