Αρετές που δεν έχω.
Πόσο μακριά;
Ζωές.
Από πού να ξεκινήσω;
Δεν ξέρω.
Τρόμαξα.
Με το θυμό που έχω.
Δεν τον είχα αντιληφθεί.
Λίγα δεν έχει καταστρέψει.
Έβλεπα νideo ενός πρώην.
Όταν τα έστελνε, μου φαινόταν ψεύτικος.
Για πρώτη φορά μπόρεσα να δω το ενδεχόμενο να είναι αληθινός.
Μπορεί να μου έδειχνε αφοσίωση και εγώ απλά δε μπορούσα να το πιστέψω.
Έχω μια απίστευτη ανικανότητα να ζητάω, όταν χρειάζομαι.
Και να μη μπορώ να δεχτώ αυτά που θέλω, όταν μου προσφέρονται.
Σχεδόν αναπηρία.
Νόμιζα δεν ήμουν φυσιολογική.
Ποια επόμενη παραδοχή θα βγει στο φως;
Ακόμα πιο επώδυνη;
Ότι είμαι τι;
Δεν τολμώ ούτε να το γράψω.
Γιατί πρέπει να πονάει τόσο πολύ;
Είναι αληθινό ή είμαι εθισμένη στον πόνο;
Ερχόμενη πίσω περισπώμαι.
Στο σπίτι μου είχα μια πιο ήρεμη ικανότητα αποδοχής.
Εδώ δεν είναι σπίτι μου πλέον.
Βουλιάζω στο παρελθόν μου.
Και πρέπει να το ξεμάθω.
Θέλω να φτάσω σε έναν άλλο κόσμο.
Και δεν ξέρω πού βρίσκομαι.
Ωραίο gap analysis...
Και ο χρόνος γίνεται αμείλικτος.
Σαν και εμένα.
