The wide days

Good that is true

The eyes are open
to the sustained days.
My synth pads expand as rocks in the water.
Bright light,
figures fade away as impressions.
The blue is diffused around me,
exaggerating my favourite colour.
Refined, solid lines play mind games.
What I see is well directed.
Visual surrender.
Nothing is certain.
Only the width of the autumn days.

Αστέρια

Στο Κιργιστάν κοιτούσα τα αστέρια και μου έριχναν αποφάσεις στο κεφάλι.
Σήμερα τα έψαξα και περίμενα.
Περίμενα τη μεγαλοσύνη τους να βρέξει.
Μου έριξαν μια αίσθηση.
Έτοιμη και άφοβη.
Για ό,τι μου φέρουν.

Wow.

Υποσημείωση:
1) Άντρας να μην είναι. Είμαι ευάλωτη από πληγές και δεν είναι διαχειρίσιμο ακόμα. Η γοητεία είναι πιο εύκολη από την αγάπη.
2) Τα μεγάλα πλατάνια μου θύμισαν μικρογραφία σύμπαντος, φωτισμένα από κάτω θολωτά με τα χιλιάδες φύλλα τους να τρεμοπαίζουν σαν αστέρια.

The poetry of momentum

Χειμωνιάτικη νυχτερινή τσουλήθρα.

Το αυτοκίνητο δε θέλει να φρενάρει.

Και το εμπιστεύομαι.

Συγγρού, Ποσειδώνος.

Γραμμές, φώτα, φοίνικες και ελιγμοί σε μπαλέτο.

Η μουσική αποχαυνώνει διαλογιστικά σε καρδιακό ρυθμό.

P=m*υ.

Κάποιοι άγνωστοι τρελοί χορεύουμε συγχρονισμένα,

τα φανάρια και αυτά στο κόλπο,

τα ίχνη συντελούνται, οδικές γραμμές χαρταετών.

Η τύχη της ορμής μας έχει στα χέρια της.

Και εμείς την ευγνωμονούμε.

Ωδή στο χειμώνα

Σε ακούω.

Σε βλέπω.

Σε μυρίζω.

Σε πεθύμησα, βροχή.

Μου έλειπες.

Σε κουβεντιάζαμε με τα δέντρα και τον αέρα.

Και τώρα, όλους μαζί, σας βλέπω να παίζετε για μένα.

Σκηνή το παράθυρό μου και εγώ αφοσιωμένος θεατής σας.

Δεν θα κοιμηθώ για να σας κοιτάω.

Δε θα κοιμηθώ για να σας ακούω.

Δε θα κοιμηθώ για να σας μυρίζω.

Και αν κοιμηθώ, ελάτε στον ύπνο μου.

Πάρτε με αγκαλιά και γίνετε χιόνι το πρωί.

Γίνετε χειμώνας.

Φωτογραφία

Είναι σαν να μην έχω καθρέφτη να με δω, άρα πρέπει να ρωτήσω εσένα που με βλέπεις.

Μinimal, αλλά ταυτόχρονα ζεστό, μου δημιουργεί τις περισσότερες φορές μια ηρεμία, μια μοναχικότητα. Πολλές φορές βλέπω μια φωτογραφία σου, κλείνω τα μάτια και νομίζω πως μυρίζω όλες τις μυρωδιές, ακούω όλους τους ήχους της.

Πολλές φορές με τις φωτογραφίες ή τα βίντεό σου έχω κλείσει τα μάτια και έχω φανταστεί πως είμαι εκεί και αυτό είναι πολύ δυνατό συναίσθημα να στο βγάζει μια φωτογραφία ή ένα βίντεο 5-10 δευτερολεπτων.

Το τελετουργικό του νερού

Γράφω και σε περιμένω.

Ο ήλιος λίγο πριν γείρει και αυτός αποκαμωμένος με βρίσκει από τις χαραμάδες στα πλατανόφυλλα να θαυμάσει το σώμα που ανέτειλε.

Ο αέρας ζηλεύει τα μελτέμια, προκαλεί ρίγη, όσα δε μπόρεσε να κρυφοδεί νωρίτερα.

Το βυζαντινό λουτρό έλουζε ακτίνες από το θόλο του.

Σιωπή, φως και ύδωρ.

Το αδύνατο σώμα σου δε ράγιζε το νερό καθώς το διέσχιζες.

Μεγαλοπρεπής ασκητής.

Στις μεταλλικές ανακλάσεις είδα τη σκιά σου να πλησιάζει πίσω μου, ψηλή, υποβλητική, κοφτερή.

Με έσφιξε στο σκοτάδι της, έκλεισα τα μάτια να με τυλίξει απόλυτα.

Οι μελαχρινές καλλιγραφίες μας έφτιαχναν μπλεγμένες ένα δικό τους ιδεόγραμμα στην μαρμάρινη γωνία του υγρού τετραγώνου.

Η γλώσσα σου ανέβηκε τα σκαλοπάτια του ποδιού μου μέχρι να βρει τις υπόλοιπες υδάτινες στη βάση της ραχοκοκαλιάς μου, εκεί που με χτυπούσε το νερό.

Σε έχανα, σε έβρισκα, ανακατευόσουν με το νερό, νερό εσύ ο ίδιος, γητευτής του.

Με ανοιχτά μάτια, ακίνητα, βουτούσα σε βλεφαρίσματα φωτός και ύδατος πάνω σε μέταλλο και μάρμαρο.

Έστρεψα το σώμα μου προς εσένα, αγέρωχα, με βλέμμα ψηλά στο φωτεινό τρούλο, ιέρεια νερού, δική σου.

Δεν σε κοίταξα πιστέ, ήξερες το τελετουργικό σου.

Γονάτισες μπροστά, νερό μέσα στο νερό να μου φέρεις νερό.

Η όμορφη σκιά σου χάθηκε στο μπλε.

Με σταθερά βήματα σε άφησα πίσω μου.

Γράφω και σε περιμένω.

Irhala valley

Άσκηση ευγνωμοσύνης #38 ξεβολέματος #18 Τουρκία

Για το νυχτερινό τζαμί και το ραμαζάνι.

Για τους ανθρώπους και τα γέλια γύρω μου.

Για αυτό το παραπάνω που βρίσκω.

Για το δέος στα αλεξίπ.. ε αερόστατα.

Για τις εικόνες που με κατακλύζουν και παθαίνω διαλείψεις.

Για τα άτομα που με φοβίζουν και χώνομαι να τα γνωρίσω.

Για τα όρια που θέτω, είτε με πετυχημένο, είτε με όχι τόσο πετυχημένο τρόπο.

Για την κούραση των ποδιών μου.

Για την μοναχικότητα που καταφέρνω και ξεκλέβω μέσα σε τόσο κόσμο.

Για το κρεβατάκι που με φιλοξενεί.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #36 ξεβολέματος #16 Πάσχα

Ετοιμάζω τις φωτογραφίες μου για τον επόμενο διεθνή διαγωνισμό.
Θα έχω και άλλη διάκριση;
Μεγάλη μέρα σήμερα με φωτογραφική αποχή.
Απλά και γεμάτα.
Μέσα σε όλα αυτά δε ξέχασα και τις δουλειές που είχα να κάνω.
Μια Μεγάλη Βδομάδα πλήρως βιωμένη.
Να'μαστε καλά. Και του χρόνου.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #35 ξεβολέματος #15 Μεγάλο Σάββατο

Όσο αμαρταίνουμε, τόσο μας αγαπάει.

Μας δίνει μία ακόμα ευκαιρία.

Ευγνωμοσύνη και συγχώρεση.

Φέτος επικοινωνώ και συγκινούμαι με τη θυσία και το θαύμα της ανάστασης, όπως καμία άλλη φορά.

Έζησα και φωτογράφισα τα τελετουργικά, όπως καμία άλλη φορά.

Ξεπέρασα συστολές, όπως καμία άλλη φορά.

Διέσχιζα το λάκο για να επιστρέψω  στο σπίτι.

Τα αηδόνια γιόρταζαν και ο γκιώνης συνόδευε.

Καλή ανάσταση.

Χριστός ανέστη.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #34 ξεβολέματος #14 Μεγάλη Παρασκευή

Βυζαντινοί ναοί, Άνω πόλη, φωτογραφική μηχανή και δύο φακοί.

Αρχική συστολή που έγινε συγκροτημένη άνεση και τελικά απόλαυση.

Φωτογράφιζα όσα ήθελα, διακριτικά και επίμονα, μέχρι να φέρω την εικόνα που είδα και φαντάστηκα.

Μέσα στους ανθρώπους και μακριά τους, ουτοπικές και υπαρκτές αποστάσεις.

Έζησα τη βυζαντινή πόλη στο μεδούλι της, καμπάνες, εκκλησίες, προαύλιοι, ενορίες, πιστοί και παπάδες που μας περίμεναν, πασχαλιές και ψαλμωδίες, η αστική και μεγαλοπρεπώς κατανυκτική περιφορά μέχρι και την τελευταία της σταγόνα, το παρκάρισμα του επιτάφειου εντός του ναού.

Τελετουργικά που μου έλειπαν, τα μπουσουλήματα, τα χαμένα κεφάλια, το ψαχούλεμα και το πλιατσικολόγημα για λουλούδια.

Το project μου που ανοίγει.

Η μη παραίτησή μου από ανθρώπους λόγω φόβου ότι παραιτούνται.

Η συντροφική οδήγηση δύο αυτοκινήτων στη νυχτερινή και ομιχλώδη εθνική οδό.

Το πιντί.

Ακόμα και η πακιστανική φακή.

Μεγάλη Παρασκευή, χαίρε!

Άσκηση ευγνωμοσύνης #33 ξεβολέματος #13 Μεγάλη Πέμπτη

Με τη φωτογραφική στην τσάντα.

Να τη βγάλω ή όχι;

Κολώνω.

Βγάλ'την.

Και απόλαυσα να ρέω μέσα στον κόσμο, μόνη και μαζί, ταυτόχρονα.

Μου αρέσει να ακούω τις σκέψεις μου και να προλαβαίνω τη ματιά μου, αυτό που βλέπω να το απεικονίσω όπως μάτια και φαντασία το αναδομούν φωτογραφικά.

Πόλη βυζαντινή, με τους πένθιμους ήχους από καμπάνες να ανακλώνται εν τη γενέσει τους, υπερφυσικά.

Καιρός βαρύς σαν τη λειτουργία με σβηστά φώτα.

Μα πού πάει ο σταυρός;

Ο κόσμος γιορτάζει κατανυκτικά.

Πάρκα με αραδιασμένα βυζαντινά μάρμαρα εντός τους αστικού κέντρου.

Πιο πριν επαγγελματική συνεργασία με ενσυναίσθηση και σεβασμό.

Μετά ιταλικός μεζές, κρασί και σπίτι από φτηνά τσιγάρα, δύσκολο να συγκρατήσω τη συγκίνηση.

Τα χελιδόνια ανακλούν και αυτά τα στροβιλίσματά τους στα αστικά συγκροτήματα, ακόμα και τη νύχτα και θυμίζουν τη σηματοδότηση της φοιτητικής άνοιξης. Επιτάφειοι, πορτραίτα, παλιοί γνώριμοι και ουσιαστικά αρχή Μεγάλης Βδομάδας.

Αηδόνια, κοκόρια, γκιώνηδες και σκυλιά, οι ήχοι της επιστροφής.

Ο λάκος πάλι κάνει το θαύμα του.