Άσκηση ευγνωμοσύνης #53 ξεβολέματος #33 συγχώρεσης #10 Φολέγανδρος

Οι μέρες είναι όμορφες.

Δεν υπάρχουν πολλά να συγχωρήσω.

Μόνο αυτές τις κακότροπες που μάλωναν με όλο το πλοίο και ήρθαν και κάθισαν δίπλα μου.

Όπως και κάποιους μαγαζάτορες που μοιάζουν να είναι οι ιδιοκτήτες του ναού και εμείς οι προσκυνητές, αλλά χαλαρώνουν μετά και η κουβέντα γίνεται όπως πρέπει, με γέλια και οικειότητα.

Ευγνωμοσύνη για τα άπειρα.

Ξεβόλεμα: να ακούω τους εσωτερικούς μου ρυθμούς μεταξύ αδρεναλίνης και ηρεμίας, εξερεύνησης και ακινησίας.

Στιγμή της ημέρας:

επιστροφή στο σπίτι μετά την εξερεύνηση όλου του νησιού, βατού και μη οδικού δικτύου, που γεμίζει ταυτόχρονα τις αισθήσεις, παφλασμός κυμάτων, ο αέρας στις γρίλιες, το φως του φεγγαριού στην κουρτίνα, οι περίοπτοι που χορεύουν και μυρωδιά από vegan μαγειρευτό φαγητό.

Μια μέρα τελείωσε.

Μια μέρα ξεκινάει.

Ευγνωμοσύνη και για το νησιώτικο χτιστό κρεβάτι που με κοίμισε τόσο ευχάριστα χτες.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #49 ξεβολέματος #29 συγχώρεσης #9

Σε επαγγελματικό σεμινάριο μας ζητήθηκε να συγκεντρώσουμε επίθετα που μας περιγράφουν από συναδέλφους και οικείους.

Όσα είπαν για μένα, είναι όσα θέλω να πρεσβεύω, ακόμα και ένα αρνητικό είναι στις συνειδητές μου επιλογές.

Ευγνωμοσύνη που αυτό που θέλω να είμαι εισπράττεται από τους γύρω μου.

Το μυαλό μου αποδεσμεύεται από περιορισμούς και σκλαβιές, τρέχει σε άγνωστα σενάρια.

Τα πάω υπέροχα με τα όρια.

Τα πάω υπέροχα με τη συγχώρεση, ξεμπέρδεψα με τα χρέη.

Το καλοκαίρι είναι μέσα μου.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #48 ξεβολέματος #28 συγχώρεσης #8

Ευγνωμοσύνη, Μεγάλη λέξη.

Για το ρίσκο να θέσω

όριο σε άνθρωπο που εκτιμώ.

Για τον άνθρωπο που με εκτιμά και δικαίως τον εκτιμώ, γιατί αντιλήφθηκε τι έλεγα και νοιάστηκε.

Για τη στρωμένη βάση της δουλειάς μου που αφήνει περιθώρια αντιμετώπισης έκτακτων προβλημάτων.

Η αυτοπεποίθησή μου αυξάνεται σιγά σιγά.

Ξεβόλεμα. Δύσκολη λέξη.

Σιωπηλή απομάκρυνση ή όριο; Επέλεξα το δεύτερο με ρίσκο ο άλλος να θυμώσει ή να παρεξηγηθεί, γι'αυτό φρόντισα να το εκφράσω μιλώντας αποκλειστικά για μένα.

Και μάλλον πήγε καλά.

Διαπίστωσα ότι με τσακίζει να νιώθω ζήλεια για πρόσωπα που αγαπώ, μου μολύνει την αγάπη, αν την αφήσω αδιαχείριστη. Και τη διαχειρίστηκα.

Συνεχίζω να ελέγχω τον έλεγχο, αχχαχα! Πάλι κάτι ελέγχω!

Διαπιστώνω ότι είμαι αυστηρή με το λάθος και τους ανθρώπους που το κάνουν. Μπήκε στη λίστα για παρακολούθηση. Θα είναι μεγάλο επίτευγμα σε πολλούς τομείς να γίνω πιο αποδεκτική και λιγότερη επικριτική.

Η ζωή είναι γεμάτη δανεικά, χτες έπρεπε να "αφήσω" το παιδάκι και ενώ φανταζόμουν ότι το αγκαλιάζω και δεν το αφήνω ποτέ, το αγκάλιασα και έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω.

Ενώ αντικειμενικά γνωρίζω ότι είμαι όμορφη και εντυπωσιακή, αυτό δε φτάνει μέσα μου, είναι σα να μιλάω για τρίτο πρόσωπο. Στο γάμο η εσωτερική αίσθηση εναρμονίστηκε με την εξωτερική εικόνα. Και διαπίστωσα ότι φάνηκε από τα σχόλια που έλαβα.

Συγχώρεση, διώχνει το θυμό.

Μάλλον τα κατάφερα, το κατάλαβα γιατί ένιωσα την ανάγκη να φροντίσω τον άνθρωπο που θέλω να συγχωρήσω.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #47 ξεβολέματος #28

Για την πανσέληνο και τον γκιώνη που κλείνουν τη γιορταστική μέρα πίσω μας.

Για τους ανθρώπους και τα χαμόγελά τους.

Για την άνεση.

Για την αισθητική.

Για την ομορφιά.

Για την ποιότητα.

Για τον κορεσμό λάμψης.

Ξεβόλεμα: η ταπεινότητα κόντρα στην έπαρση, η λεβεντιά κόντρα στη σεμνοτύφεια, η άνεση κόντρα στην επιτήδευση, η συλλογικότητα κόντρα στο εμείς.

Μπράβο, μπράβο, μπράβο μας!

Άσκηση ευγνωμοσύνης #45 ξεβολέματος #25 συγχώρεσης #8

Ευγνωμοσύνη για την αυτοπειθαρχία μου, καταφέρνω πολύ σημαντικά πράγματα.
Για την ωραία μέρα, επαγγελματική και μη.
Ξεβόλεμα για να αφήσω κι άλλο τον έλεγχο.
Συγχώρεση για όσα δεν προτίθεμαι να κυνηγήσω και που άλλοτε έκανα.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #44 ξεβολέματος #24 συγχώρεσης #7

Για το σκ που πέρασε.

Για την εκδρομή στον Αγγίτη.

Για τη στάση στο parking και την αλλαγή ρούχων.

Για την επιμονή και την τρέλα.

Για το παραποτάμιο γεύμα.

Για το ότι γίνομαι πιο πολύ αυτή που θέλω.

Ξεβόλεμα στην αναποφασιστικότητα.

Ξεβόλεμα στο να απέχω από επιφανειακές ικανοποιήσεις

Συγχώρεση στο #4 και για τους ρόλους που φορέθηκαν πολύ.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #43 ξεβολέματος #23 συγχώρεσης #6

Η εργασιακή μου ζωή έχει βελτιωθεί πολύ.

Δουλεύω με μια ομάδα της οποίας η ευγένεια ρέει απο τα σουηδικά μπατζάκια.

Συνεννοούμαστε απόλυτα και μπορούμε και περνάμε καλά.

Στην ομάδα εντάσσω και τους πελάτες μου.

Ξεβόλεμα να μη θέλω να με επιλέξουν, αλλά να επιλέξω εγώ. Καλή και η διεκδίκηση, με πολλή αδρεναλίνη, αλλά και η ψύχραιμη εκτίμηση χαρακτηριστικών ακόμα καλύτερη. Επίσης, όσο έχω ανάγκη από χαζές επιβεβαιώσεις δε θέλω κανέναν.

Κάτι καταφέρνω στο πολύπαθο κομμάτι της συγχώρεσης.

Ο ασκός του αιόλου των ταξιδιών άνοιξε.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #42 ξεβολέματος #22 συγχώρεσης #5

Ευγνωμοσύνη: για την ήσυχη μέρα

Ξεβόλεμα: στο φόβο αντικατάστασης να είμαι παρούσα

Συγχώρεση: βρίσκομαι στην #4

Άσκηση ευγνωμοσύνης #41 ξεβολέματος #11 Τουρκία και επιστροφή

Οι άνθρωποι είναι τα ταξίδια.

Ευγνωμοσύνη για αυτούς που είχα στα 3340 οδικά χιλιόμετρα.

Για τις φιλίες, για την κοινότητα.

Για το παιδάκι που με φωνάζει με το όνομά μου και τσιρίζει από χαρά κάθε φορά που βγαίνω από το δωμάτιό μου.

Ξεβόλεμα να βγω από την κούραση για να είμαι σε φίλες και φίλους που καθένας με τον τρόπο του με ήθελε κοντά του.

Ξεβόλεμα για να θρέψω σχέσεις.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #40 ξεβολέματος #10 συγχώρεσης #3 Τουρκία

Είμαι ταξιδιώτης.

Θέλω το χρόνο μου να αφομοιώσω τις εμπειρίες και να τις μπλέξω με τις σκέψεις μου.

Χρειάζομαι και το μέσα στον κόσμο, αλλά και την απόσταση από αυτόν. Ακόμα και όταν γίνεται έξω ωριαίο πάρτυ πανηγυρισμών με κόρνες και νταούλια σε αυτή την ανατολίτικη πόλη που βλέπω από το παράθυρο, προτιμώ να τα ακούω από ψηλά και να συλλογούμαι.

Ο φόβος της αντικατάστασης με επισκέπτεται συχνά, όταν βρίσκομαι με τον ίδιο κόσμο για ένα συνεχές διάστημα. Με την άφιξή του αλλάζω και κάθε μάχη για αυθορμητισμό είναι χαμένη. Το αντίθετο, μια ελεγκτική ανάγκη έρχεται στο προσκήνιο την οποία παρατηρώ. Όσο πάω κόντρα στο φόβο, τόσο πιο ισχυρή αυτή, όσο του αφήνομαι επανέρχεται ο λαμπερός αυθορμητισμός. Η αλήθεια είναι με κουράζει αυτό το συνημίτονο. Με συγχωρώ. Είναι εντάξει, το αποδέχομαι.

Διάβαζα για την αυθεντικότητα. Κατακτάται, όταν αποδεχόμαστε και τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας. Της δίνω το προσκήνιο. Φόβος, έλεγχος και ζήλεια. Ζήλεια για τρόπο ζωής που έχουν άλλοι άνθρωποι και εγώ δεν έχω, ακόμα. Πίσω από αυτά, χάνεται η ενσυναίσθηση. Έχω εύκαιρες φυσιογνωμίες μη αυθεντικές, επιφανειακές και φοβισμένες. Τις συγχωρώ και αυτές. Θάρρος λοιπόν στη σκοτεινή πλευρά για αποδοχή.

Η αρχή του αρνητισμού: όταν κάτι με ενοχλεί και με πνίγει να το καταπνίξω. Με συγχωρώ και γι'αυτό.

Συνειδητοποιώ επίσης ότι κάποιες φορές κάποιοι ρόλοι με φοράνε και δεν τους φοράω, χάνοντας την αυθεντικότητά μου. Παράδειγμα, η ανάγκη να είμαι αρεστή και να με θαυμάζουν, με αποτέλεσμα είτε να φαίνομαι είτε να κρύβομαι, ανάλογα με τη σχετική τοποθέτηση.

Άλλος ρόλος: να έχω την ευθύνη των προβλημάτων του άλλου. Πόσο εύκολο είναι, όταν ο δίπλα μου έχει πρόβλημα να επωμιστώ και την αιτία και την αντιμετώπισή του, χωρίς καν να μου ζητηθεί. Οπότε ταράζομαι και γίνομαι αμυντικοεπιθετική, ενώ θα μπορούσα κρατώντας τη σωστή συναισθηματική απόσταση να δείχνω ακόμα και ενσυναίσθηση.

Συγχωρεμένη, ας έχουν το χώρο τους.

Ευγνωμοσύνη για πολλά, ένα, για τον εύκολο ύπνο στο λεωφορείο.

Ξεβόλεμα: αυτοκυριαρχία στην περιέργεια.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #39 ξεβολέματος #19 Τουρκία

Για τα "down" που κάποιος έρχεται να στα κάνει "up".

Για το ότι αυτός ο άλλος είναι ο άνθρωπος του ξεβολέματος προηγούμενης άσκησης.

Για την κουκίδα που περιφέρεται στο χάρτη σα μύγα.

Για την έκφραση συναισθήματος, κάθε συναισθήματος.

Για όλες τις εκπλήξεις αυτού του ταξιδιού.

Για τα όχι που λέγονται έστω απολογητικά, αλλά λέγονται.

Για το coolness και την παιδικότητα.

Ξεβόλεμα να δίνω χρόνο στον εαυτό μου πριν αντιδράσω. Ευεργετικό, σοφό και διαχωριστικό για όσα αξίξουν και όσα δεν αξίζουν να αντιδράσω.

Για την εξωτερική και τυχαία βρισκόμενη ενίσχυση της ορθότητας κάποιων αποφάσεών μου.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #38 ξεβολέματος #18 Τουρκία

Για το νυχτερινό τζαμί και το ραμαζάνι.

Για τους ανθρώπους και τα γέλια γύρω μου.

Για αυτό το παραπάνω που βρίσκω.

Για το δέος στα αλεξίπ.. ε αερόστατα.

Για τις εικόνες που με κατακλύζουν και παθαίνω διαλείψεις.

Για τα άτομα που με φοβίζουν και χώνομαι να τα γνωρίσω.

Για τα όρια που θέτω, είτε με πετυχημένο, είτε με όχι τόσο πετυχημένο τρόπο.

Για την κούραση των ποδιών μου.

Για την μοναχικότητα που καταφέρνω και ξεκλέβω μέσα σε τόσο κόσμο.

Για το κρεβατάκι που με φιλοξενεί.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #37 ξεβολέματος #17 Τουρκία

Για τη διπλή θέση.

Για τη μελατονίνη.

Για τα όσα βλέπω, ακούω, μυρίζω, γεύομαι.

Για το πόσο εύκολα και βολικά κοιμάμαι.

Για τους ήχους έξω απο το ξενοδοχείο.

Για το άλλο κρεβατάκι.

Για το αυθεντικό χαμάμ και τη ρουτίνα των τούρκων.

Που δεν καταλαβαίνω γρι.

Που δεν κάθομαι στα αυγά μου.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #36 ξεβολέματος #16 Πάσχα

Ετοιμάζω τις φωτογραφίες μου για τον επόμενο διεθνή διαγωνισμό.
Θα έχω και άλλη διάκριση;
Μεγάλη μέρα σήμερα με φωτογραφική αποχή.
Απλά και γεμάτα.
Μέσα σε όλα αυτά δε ξέχασα και τις δουλειές που είχα να κάνω.
Μια Μεγάλη Βδομάδα πλήρως βιωμένη.
Να'μαστε καλά. Και του χρόνου.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #35 ξεβολέματος #15 Μεγάλο Σάββατο

Όσο αμαρταίνουμε, τόσο μας αγαπάει.

Μας δίνει μία ακόμα ευκαιρία.

Ευγνωμοσύνη και συγχώρεση.

Φέτος επικοινωνώ και συγκινούμαι με τη θυσία και το θαύμα της ανάστασης, όπως καμία άλλη φορά.

Έζησα και φωτογράφισα τα τελετουργικά, όπως καμία άλλη φορά.

Ξεπέρασα συστολές, όπως καμία άλλη φορά.

Διέσχιζα το λάκο για να επιστρέψω  στο σπίτι.

Τα αηδόνια γιόρταζαν και ο γκιώνης συνόδευε.

Καλή ανάσταση.

Χριστός ανέστη.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #34 ξεβολέματος #14 Μεγάλη Παρασκευή

Βυζαντινοί ναοί, Άνω πόλη, φωτογραφική μηχανή και δύο φακοί.

Αρχική συστολή που έγινε συγκροτημένη άνεση και τελικά απόλαυση.

Φωτογράφιζα όσα ήθελα, διακριτικά και επίμονα, μέχρι να φέρω την εικόνα που είδα και φαντάστηκα.

Μέσα στους ανθρώπους και μακριά τους, ουτοπικές και υπαρκτές αποστάσεις.

Έζησα τη βυζαντινή πόλη στο μεδούλι της, καμπάνες, εκκλησίες, προαύλιοι, ενορίες, πιστοί και παπάδες που μας περίμεναν, πασχαλιές και ψαλμωδίες, η αστική και μεγαλοπρεπώς κατανυκτική περιφορά μέχρι και την τελευταία της σταγόνα, το παρκάρισμα του επιτάφειου εντός του ναού.

Τελετουργικά που μου έλειπαν, τα μπουσουλήματα, τα χαμένα κεφάλια, το ψαχούλεμα και το πλιατσικολόγημα για λουλούδια.

Το project μου που ανοίγει.

Η μη παραίτησή μου από ανθρώπους λόγω φόβου ότι παραιτούνται.

Η συντροφική οδήγηση δύο αυτοκινήτων στη νυχτερινή και ομιχλώδη εθνική οδό.

Το πιντί.

Ακόμα και η πακιστανική φακή.

Μεγάλη Παρασκευή, χαίρε!

Άσκηση ευγνωμοσύνης #33 ξεβολέματος #13 Μεγάλη Πέμπτη

Με τη φωτογραφική στην τσάντα.

Να τη βγάλω ή όχι;

Κολώνω.

Βγάλ'την.

Και απόλαυσα να ρέω μέσα στον κόσμο, μόνη και μαζί, ταυτόχρονα.

Μου αρέσει να ακούω τις σκέψεις μου και να προλαβαίνω τη ματιά μου, αυτό που βλέπω να το απεικονίσω όπως μάτια και φαντασία το αναδομούν φωτογραφικά.

Πόλη βυζαντινή, με τους πένθιμους ήχους από καμπάνες να ανακλώνται εν τη γενέσει τους, υπερφυσικά.

Καιρός βαρύς σαν τη λειτουργία με σβηστά φώτα.

Μα πού πάει ο σταυρός;

Ο κόσμος γιορτάζει κατανυκτικά.

Πάρκα με αραδιασμένα βυζαντινά μάρμαρα εντός τους αστικού κέντρου.

Πιο πριν επαγγελματική συνεργασία με ενσυναίσθηση και σεβασμό.

Μετά ιταλικός μεζές, κρασί και σπίτι από φτηνά τσιγάρα, δύσκολο να συγκρατήσω τη συγκίνηση.

Τα χελιδόνια ανακλούν και αυτά τα στροβιλίσματά τους στα αστικά συγκροτήματα, ακόμα και τη νύχτα και θυμίζουν τη σηματοδότηση της φοιτητικής άνοιξης. Επιτάφειοι, πορτραίτα, παλιοί γνώριμοι και ουσιαστικά αρχή Μεγάλης Βδομάδας.

Αηδόνια, κοκόρια, γκιώνηδες και σκυλιά, οι ήχοι της επιστροφής.

Ο λάκος πάλι κάνει το θαύμα του.

Άσκηση ξεβολέματος #12

Η επιλογή έναντι της ανάγκης.
Η ουσία έναντι της επιφανειακότητας.
Η ευθυκρισία.
Η επιλογή να αφεθείς στο να μη κερδηθείς.
Η επιλογή να αφεθείς στο να τολμήσεις.
Η άφεση.

Άσκηση ξεβολέματος #11

Δεν έχω κάτι σήμερα.

Απλά θέλω να μην καταπιέζομαι.

Ίσως ξεβόλεμα είναι και αυτό.

Άσκηση ξεβολέματος #10

Είμαι πιο ευέλικτη και αξιολογώ τις προτεραιότητές μου πριν νιώσω δυσαρέσκεια.

Μπορώ και ζητάω πιο χαλαρά αυτό που θέλω.

Όχι απλά δε γκρίνιαξα, αλλά έδωσα μόνη μου και ταχύτατα λύση σε ατυχές περιστατικό που μου συνέβη χτες.

Στο σημερινό πανικό υποχρεώσεων, κράτησα τη ψυχραιμία μου και κατάφερα να οργανώσω όλα όσα έπρεπε.

Αρχίζω και επεξεργάζομαι ένα άλλο εργασιακό μοντέλο, που πιο πριν θεωρούσα ότι δε μπορώ καν να το θεωρήσω ως πιθανότητα.