Ένα άγριο αγόρι

Η παραλία ήταν δική μας.
Απλωτή, φωτεινή, νοσταλγική και οικεία.
Τον κοιτούσα στη θάλασσα.
Βράχος άκαμπτος και ασμίλευτος.
Άγριες γραμμές, σκληρές.
Μεγάλη αντίθεση με το νερό.
Και ταιριαστή.

Τον πλησίασα.
Με πήρε στην αγκαλιά του,
στιβαρός και σίγουρος.
Με περίμενε,
βράχος το κύμα.
Κυμάτιζε το μέσα μου
και ας ήταν η θάλασσα γαλήνια σαν αυτόν.
Με κλειστά μάτια, τον τύλιξα και με τύλιξε.
Μοιραζόμασταν τις σταγόνες στα μάγουλά μας.
Οι αντανακλάσεις λαμπύριζαν το σκοτεινό σύμπαν μου.
Άκουγα την ηρεμία του νερού και
το μυαλό υπέγραφε μια ευτυχισμένη στιγμή.

Καθαρές γραμμές στο ατάραχο πρόσωπο.
Βλέμμα σκοτεινό και τρυφερό.
Ατόφιος και ασμίλευτος.

Ένα άγριο αγόρι.

Μεγάλη αντίθεση.
Ταιριαστή.
Στα βράχια δείχνει η θάλασσα την αγριότητά της.
Ρευστότητα και στερεότητα.
Σφοδρή έλξη.
Διά της αντιθέσεως ορισμοί.
Ως συγκρούσεως.

Some kind of love

Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Πέμπτη

Πρωί:
Goldfrapp - Stranger
Mε πολλή θάλασσα.
Οι αισθήσεις είναι ακόμα γεμάτες κύματα, αέρα και μια υπέροχη χαμογελαστή φιγούρα
όπως διαγραφόταν στο μούχρωμα του μπλε του ουρανού και της θάλασσας.
Ένα στιγμιαίο βλεφάρισμα, μια εντυπωμένη εικόνα.
Τα μάτια που από κοντά μοιάζουν με σκουρόχρωμους γλάρους που πετάνε,
όταν χαμογελάνε.

Ο πατέρας μου κοιτούσε τα χελιδόνια στοιχισμένα στα καλώδια της ΔΕΗ,
πριν την αναχώρηση τους για το μακρινό ταξίδι.
Αναρωτιόταν αν είναι η τελευταία συνεννόηση τους
ή αν χρειάζονται κι άλλες για το πώς θα συναντήσουν τις άλλες ομάδες.
Τελικά δεν χρειάστηκε.
Δεν τα ξαναείδαμε.

Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Τετάρτη

Ξημέρωμα.
Η μέρα φουσκώνει από ήχους με χαμένη ταυτότητα: νυχτερινοί, πρωινοί;
Σιγοβράζουν μέσα στην πρωινή υγρασία,
ενώ τα σύννεφα κάθονται χαμηλά σαν ατμοί πάνω από τα κεφάλια μας.

Η μυρωδιά του σάπιου σύκου οξύνει την όσφρηση.
Και ο χρόνος που περνάει
μοιάζει να μετεωρίζεται σα σωστός μάγειρας πάνω από το μισοκοιμισμένο καζάνι.

Στο σώμα μου λείπει το λουτρό και η κολύμβηση.

Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Τρίτη

Ξημερώματα.
Ξύπνησα στις 4. Ίσα να προλάβω την έναρξη της καταγίδας.
Είχα χρόνο να ξανακοιμηθώ.
Στη δουλειά νιώθω το γραφείο μου λίγο ως κατάστρωμα ενός δικού μου πλοίου.
Δε ξέρω γιατί. Είναι ήσυχα.
Ένας συνάδερφος μου κράτησε γλυκά για τον αρραβώνα του.
Μια συνάδερφος φεύγει για κάτι καλύτερο.

Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Δευτέρα

Πρωί:
Έχει συννεφιά και εγώ άγχος.
Μπαίνουμε στον χορό και θα χορέψουμε.

Μεσημέρι:
Χορεύω. Αν και καθιστή. Λίγο πιο σιωπηλή από τις άλλες φορές.
Κοιτάω τη θάλασσα έξω.
Είναι ακόμα καλοκαιρινή τελικά.

Βράδυ:
Η μέρα ήταν σαν πρώτη μέρα σχολείου.
Καμία προσπάθεια διεκδίκησης χαράς.
Κάθομαι τώρα να διαβάσω ή να γράψω ή να κοιμηθώ.
Να χαλαρώσω.
Τα νέα στη δουλειά καταιγιστικά και στημένα όσο έλειπα.
Ανυπόμονα και βαριά ως ευθύνες δε μπορούσαν να περιμένουν πιο πολύ.
Στο γήπεδο του παιχνιδιού μου με τη δουλειά μπαίνουν νέες προκλήσεις με άγνωστους αντίπαλους και συμπαίχτες.
Δε θέλω να δω το βουνό.
Το προτιμώ ως μια ανηφορική θάλασσα,
ήρεμη και υπομονετική.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Κυριακή

Ημέρα αναχώρησης και λήξης.
Στο διπλανό τροχόσπιτο οικεία σώματα κοιμούνται.
Επιθυμώ να τα ξυπνήσω πριν μια κυρία με απαγάγει για να καταλαγιάσει το φόβο της
όσο θα ψέλνει την ταμένη πρωινή προσευχή της
μόνη στην εκκλησίτσα με τον άγιο που περπατάει τις νύχτες.
Ήρθε σαν διαλογισμός.
Μια βόλτα θυμάμαι με βατόμουρα,
ντυμένη στα λευκά, συνοδευόμενη από μια μαύρη ύπαρξη
σε έναν ηλιόλουστο δρόμο που χάνεται μέσα από τα χωράφια προς το βουνό.

Τα τελευταία λουτρά μας έχουν πολύ τραγούδι, ανταλλαγές σύκων, ευχών και υποσχέσεις για συναντήσεις του χρόνου και αρκετό αέρα.
Το φθινόπωρο ζεστό μας διώχνει κλείνοντας τον καλοκαιρινό κύκλο με σύννεφα και ανακατεμένα πλατανόφυλλα που πέφτουν.
Τα άδεια τροχόσπιτα είναι καταθλιπτικά.
Ή τα λιγοστά γεμάτα;

Η επιστροφή ήταν σιωπηλή με την άφιξη στο κέντρο και την αποβίβαση της αδερφής μου να σηματοδοτεί την επίσημη λήξη.
Ευτυχώς μια ανάβασή μου σε παρακείμενο προφήτη απομάκρυνε τη βαριά αίσθηση ρουτίνας που απειλητικά περίμενε να δαγκώσει.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Σάββατο

Περπατάω μόνη μέσα σε χωράφια,
ακούω το θρόισμα των πλατανιών πίσω μου.
Η ώρα ξυπνάει θρύλους και βουνά.
Οι καλαμιές τραγουδάνε.
Η ομορφιά είναι τόσο απλή σαν τρέλα.
Σαν υπνωτισμένη, το τοπίο οδηγεί τα βήματα μου.
Την ίδια μέρα πιο πριν κάναμε γυμναστική,
ενώ στεγνώναμε με τις λάσπες.

Οι ηλικιωμένοι είναι το βάλσαμο της ψυχής των αγχωμένων νέων.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Τετάρτη

Προηγούμενη νύχτα:
Κατέβηκα στην αυλή της παραλίας.
Στα βήματά μου περπατούσα το φεγγάρι πάνω στο τέλος της θάλασσας και του ορίζοντα.
Πιο πέρα, κάποιοι ψαράδες μέσα στο σκοτάδι.
Τυφλά βήματα γεμάτα εμπιστοσύνη.
Το μέρος, η στιγμή, η ζωή.

Μεσημέρι:
Μέρα αναχώρησης από Βάλαρη.
Ξύπνησα νωρίς για το δίωρο πρωινό μου μπάνιο μέχρι τη βόρεια άκρη της παραλίας.
Οι βράχοι άδειοι από μύδια.
Περπάτησα το ίδιο μήκος για να φτάσω δύο άλλους βράχους που κάθονταν στην άμμο
και να τους χαϊδεψω αναρριχητικά,
να φανταστώ χέρια, πόδια, σώμα πάνω τους,
τόσο αρμονικά όσο το σώμα στο νερό.
Πιο πριν κολυμπούσα νιώθωντας ότι σκαρφαλώνω, χεριά και λαβή,
οριζόντια ή κατακόρυφη ώθηση;
Ταξίδι στη Θεσσαλονίκη με γονείς και παιδικές ιστορίες διακοπών
και άλλες οικογενειακές ιστορίες.
Δέσιμο.
Νύχτα ξελογιάστρα, νταλίκα μερακλίδικη.
Στάση από Αβδελλά για το τέταρτο μέλος.
Η στροφή ΤΟΥ παραγωγού μας βγήκε λίγο απότομη.
Φτάσαμε στις Κρηνίδες και τα λουτρά αντικρύζοντας το μέρος της ηρεμίας μας
και δικών μου προηγούμενων αναφορών με μη λουτρική παρέα.

Βράδυ:
Τροχόσπιτα, πλατάνια, τραπεζάκια έξω, κατασκήνωση υγείας ή Ποσείδι ηλικιωμένων.
Η οικογένεια ξεχύθηκε να θυμάται τα παλιά σε κάμπινγκ.
Ενθουσιασμός.

Οι ηλικιωμένοι αγαπούν τους νέους.
Νιώθω σαν παιδί.
Μου λείπει η γιαγιά μου, το κρυφτό και η αλάνα.
Έχω τη μαμά μου, τη λάσπη και το τροχόσπιτο.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Τρίτη

Βράδυ:

Πολυτέλεια δεν είναι η χλιδή.

Είναι η ικανοποίηση των επιθυμιών που σε φέρνουν πιο κοντά σε αυτό που ψιθυρίζει η καρδιά σου.

Την ευτυχία.

Βρίσκομαι σε ακόμα πιο γνωστά αλλά εξωτικά μέρη.

Σε μια γωνιά στα παράλια νομού Λαρίσης.

Με έφερε ο πατέρας μου.

Του αρέσουν οι ιστορίες των ανθρώπων.

Να τους γνωρίζει, να τους ρωτά, να τους ακούει, να διδάσκεται αλλά και να διδάσκει.

Του μοιάζω, δεν ξέρω πόσο.

Τρώω τη σαλάτα μου καταιγισμένη από τη βοή των κυμάτων που σκάει γύρω μου.

Σκέφτομαι πως όλες οι διακοπές μου θα είναι κοντά σε πλατάνια.

Τα αγαπώ αυτά τα δέντρα.

Πρώτη φορά δε θα μου λείψουν.

Το μεσημέρι κάτω από ένα τέτοιο δέντρο και μπροστά από την αιγαιοπελαγίτικη θάλασσα,

το μάτι έτρεχε μέχρι την κυματώδη άκρη της.

Το πρωί ξύπνησα μέσα σε συντονισμένες δεκαοχτούρες, αστικός ήχος χαρακτηριστικός της λαρισινού κάμπου.

Τώρα έχει κρύο.

Το χουχούλιασμα στα κουβερτίνια που πάντα κουβαλώ βάλλεται από τους φθινοπωρινούς ήχους μιας θάλασσας που δε λέει να σωπάσει.

Και ξανά το φεγγάρι τη δοξάζει.

Έσβησε τα φώτα στην παραλία.

Αν και μισοφαγωμένο.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Δευτέρα

Νυχτερινός απολογισμός:
μόνο 2 κουνούπια και 4 τσιμπήματα, μέτωπο και πόδι.
Ο Michaux έφαγε το ένα.
Το καλό;
Ανύπαρκτος βαθύς ύπνος, εύκολο ξημέρωμα, ελκυστική θάλασσα.
Η ανατολή, τρεις άλλοι, δυο σκυλιά και εγώ.
Αυτή, λάδι για εμάς.
Τελευταία μέρα και δεύτερο πρωινό μπάνιο.
Το Χορευτό μας ζεστά φθινοπωρινό.
Γνώρισα κάτι πιτσιρικάδες και ξανασυνάντησα την κοπέλα από το υπαίθριο βιβλιοπωλείο.
Τσαγκαράδα αυτή τη φορά και Θεοφανώ.
Αδυσώπητο το πλατάνι μπορούσε να γκρεμίσει όλη την πλατεία.
Ή να τη συγκρατήσει.

Τυπική η οικογένεια μου, δεν επιστρέφει ποτέ από τον σύντομο δρόμο.
Με αφορμή ζαλάδες κλπ πλιατσικολογήσαμε βατομουριές, καρυδιές και όποιο άλλο φορτωμένο φυτό.
Όταν φτάσαμε στο σπίτι, το πρώτο πράγμα που έκανε η μητέρα μου ήταν να πλύνει το μπαλκόνι.
Και αυτή είναι η χαρά των συνηθειών:
διατηρούν αναλλοίωτη την αίσθηση της καταγωγής.

Θα κοιμηθώ παρέα με αυτόν τον πονοκέφαλο.
Ταξιδιωτικό απόκτημα.
Frankenstein would want your mind, your lovely head.
So cool.
Από τη μυρωδιά καταλαβαίνεις ότι εμείς χωρίσαμε.
Ξεχασμένη κασέτα. Τι σκέψη...
Η Καραϊνδρου φέρνει τις μουσικές από το γραφείο του πατέρα μου.
Πολύς κινηματογράφος.
Ταιριάζει με το πεδινό αεράκι που προσπαθεί να ξυπνήσει το ίσιωμα.
Να ζωντανέψει τα φυτά που τους έλαχε να βρεθούν ίσως στο πιο χαμηλό πλάτωμα της χώρας.
Πεδιάδα που νομίζεις είναι πιο βαθιά από τη θάλασσα.
Πόλη που προσεγγίζεις χωρίς να τη βλέπεις.
Γιατί είναι βαθιά.
Χρειάζεσαι μπουκάλες οξυγόνου.
Γι'αυτό λατρεύω μάλλον τη θάλασσα.
Έμαθα να ζω μέσα της από νωρίς.
Και ας είναι αυτό το αστικό παραλήρημα ενός πονοκεφάλου που γεννήθηκε στο βουνό και θα πεθάνει στην πόλη.
Εγώ είμαι το όχημά του.
Γράφει για τον ποιητικό του αναγνώστη.
Εγώ είμαι ο ξενιστής του.
Ξέρω να επιλέγω ξενιστές.
Ο Μισώ κακή παρέα τελικά.
Και ο Μπάρικο.
Πολλοί τρελοί, πολλή ελευθερία στη σκέψη.
Ο Μισώ μισούσε τον εαυτό του νομίζω.
Και ο πονοκέφαλός μου.
Τώρα ο πατέρας μου ακούει Armand Amar.
Ό,τι πρέπει για κλείσιμο.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Κυριακή

Έπεσε ένα αστέρι.

Είμαι στη θάλασσα κάτω από το πανσέληνο φως.

Όλη η παραλία είναι η αυλή μου.

Καθόμαστε με τους γονείς στις ξαπλώστρες ατενίζοντας.

Τον ουρανό και τη ζωή.

Το Χορευτό άδειο φωτίζεται από τους ντόπιους.

Σε μια ταβερνούλα αργότερα, το νερό μας ήρθε από την πηγή.

Τα μελανά σημεία:

η νύχτα με τα άπειρα κουνούπια, το ροχαλητό και η κυκλοθυμική κακία.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Σάββατο

Μεσημέρι:
Η αιώνια διάχυση του χρόνου, η κατάργηση του ρολογιού, η παιδική ελευθερία στο τίποτα, η χαρά του να κάθομαι να ατενίζω, να κοιμάμαι, να κολυμπώ, να είμαι, να μην είμαι.
Φυσούσε, τώρα κόπασε.
Ο ήλιος έγλειψε όλο το σώμα μου.
Φέρνω την αλμύρα στο κρεβάτι.
Ερωτικός σύντροφος, κολλάει επάνω μου.

Μετά το χτεσινό κακόσυρτο πανηγύρι με ξαναβρίσκω σε γνωστούς άσκοπους ρυθμούς.

Η μόνη μου πολυτέλεια:
η συνονόματη ενυδατική κρέμα που απλώνεται στη θέση του αλμυρού εραστή μου.
Εξακολουθώ και κολυμπώ το ίδιο καλά όπως πέρυσι. Ίσως και καλύτερα.
Την κοιτάω. Θα τρέξω ξανά στην αγκαλιά της.
Με περιμένει. Γαλήνια.

Βράδυ:
Απογειωνόμουν πάνω από υποθαλάσσιους αεροδιαδρόμους άμμου, σχηματισμένοι από τα ρεύματα και ευδιάκριτοι στα πεντακάθαρα νερά. Η κολυμβητική τέχνη σα μηχανή με αυτόματο σύστημα πλοήγησης που ορίζει ταχύτητα και το σώμα εκτελεί.

Πιο πριν βγάζαμε selfies με τη μητέρα μου. Μετά την πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά μου.
Τώρα κάπου μάλλον τρώνε τον περίφημο τοπικό μπακλαβά.
Το δικό μου επιδόρπιο;
Να γράψω.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Παρασκευή

Συμμάζευα το δωμάτιο. Περίμενα τους γονείς.
Ένας οικείος ήχος μηχανής μου τράβηξε την προσοχή.
11:15 και οι γονείς κατέφτασαν.
Διπλό και τριπλό μπάνιο στη θάλασσα.
Χαιρετούρες από το μπαλκόνι. Χαρά.
Μεσημεριανός ύπνος και πατατόπιτα.
Απογευματινό μπάνιο με πολλές φωτογραφίες.
Η μόνη αηδία:
το πανηγύρι του τοπικού Αϊ Γιάννη με τα ηλεκτρικά κλαρίνα και μεγάφωνα έπνιγε το απελπισμένο σκούξιμο της αρμονίας που καλούσε σε βοήθεια.
Αγόρασα και άλλο βιβλίο, καθώς και μαντζούνια/κρέμες για σώμα, πρόσωπο κλπ.
Έχω γεμίσει αρωματικά μπουκαλάκια υγείας και ομορφιάς.
Είμαι άραγε υγιής και όμορφη;

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Πέμπτη

Μεσημέρι:
Επιτέλους βρήκα στυλό.
Κάθομαι και περιμένω πάνω από ένα sent.
Να γίνει delivered.
Και κολλάω.

Προτιμώ να μείνω στο δωμάτιο ακούγοντας τον βόμβο των κυμάτων.
Και της σκέψης μου.
Το πόδι μου καίει.
Περιμένω να κουραστώ να με πάρει ο ύπνος.
Το φως μπαίνει από τις γρύλιες.
Εσύ μου έχεις κλείσει τις δικές σου.

Βράδυ:
Αποτρίχωσα τα πόδια μου.
Βγήκα για να φάω.
Αγόρασα ένα βιβλίο.
Η θάλασσα φουσκώνει έξω από τα παράθυρα και τα πλατάνια στηρίζουν τον βραδινό ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας.
Ο κόσμος είναι τόσος όσος ταιριάζει στο τοπίο.
Η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου είναι συμπαθητική τελικά.
Μου έδωσε κουβέρτα.
 Όπως και η εξέλιξη της ημέρας.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Τρίτη

Απόγευμα:
Σήμερα η θάλασσα ήταν πιο ήσυχη, ο καιρός πιο καλοκαιρινός. Το μέρος έχασε λίγο την αίσθηση ησυχαστήριου που είχε. Αλλά τώρα που πλησιάζει η δύση, το ξαναβρίσκει. Διαπιστώνω ότι αυτό που μου λείπει στην Ελλάδα είναι η αρμονία μεταξύ τοπίου και ανθρώπου.
Νιώθω την ανάγκη να καθίσω να δω τη θάλασσα μόνη μου, σαν να είναι δικιά μου, να τα πούμε, να μιλήσουμε για τη σχέση μας, να δούμε γιατί χαθήκαμε, αν η μία έλειψε στην άλλη.
Η νύχτα χτες ήταν σα βουβό κύμα. Άλλοτε με βύθιζε βαθιά και άλλοτε με πετούσε στην επιφάνειά της. Και ξανά με ρουφούσε.
Η σιωπή της έσπαγε από συχνούς πυροβολισμούς. Έμαθα ότι είναι αυτοματισμοί που διώχνουν τα πουλιά από τα δέντρα.
Μου δημιουργήθηκαν πολλές απορίες για τα μήλα, την παραγωγή και το συνεταιρισμό. Η ιστορία του πάει βαθιά πίσω στον χρόνο.
Οι άνθρωποι μοιάζουν παλιοί γνώριμοι. Μαθηματικοί, ωραίοι γουσταρλήδες, ανοιχτόμυαλοι, απλοί και φιλόξενοι.
Ο μπαξές και η αγάπη τους ετοιμάζουν το φαγητό μας.
Βράδυ:
Με κόκκινο κραγιόν οδεύσαμε προς την πλατεία του χωριού. Μεγάλοι πλάτανοι, ωραίος κόσμος, πολύ κρύο.
Τελικά, αποφάσισα να κλείσω τα παντζούρια πριν τον ύπνο και να μη δω την ανατολή.
Ο πηλιορείτικος ύπνος μοιάζει μη ανταλλάξιμος.
(Ποιητικέ αναγνώστη, είσαι αυτός που κάθε ποιητής φαντάζεται ότι τον διαβάζει, όταν γράφει στο τελείωμα της μέρας του. Σε ευχαριστώ.)

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Δευτέρα

Μεσημέρι:
Εδώ είναι υπέροχα! Και οι άνθρωποι εξαιρετικοί! Κοιμάμαι με θέα το Αιγαίο σε αυτόνομο δωμάτιο. Η ομορφιά είναι συγκινητική.
Βράδυ:
Πήγαμε θάλασσα. Οικείο τοπίο, παράλια ν.Λαρίσης. Βρήκα το απομονωμένο χωριό που έψαχνα. Βραδιάζει νωρίς, έχει κρύο και ένα άσπρο γατάκι που το κυνηγάει το ανιψάκι της συναδέρφου μου.
Πιάνω τον εαυτό μου να βυθίζεται σε γλυκά νοσταλγικές άμορφες μνήμες και ελπίδες του παρελθόντος κάθε φορά που επιστρέφω στο Θεσσαλικό κάμπο. Ακόμα και οι ήχοι είναι διαφορετικοί. Υπάρχει ηχώ, οι ήχοι ταξιδεύουν.
Επιστροφή. Στον τόπο μου.
Στο τρένο για Βόλο παρακολουθούσα τον κάμπο να κυλάει. Νωχελικά καλοκαιρινός. Εδώ το βουνό μυρίζει φθινόπωρο. Και βράδυ.