Άσκηση ευγνωμοσύνης #12

Για τον άνθρωπο που μου δείχνει, όπως κανείς ποτέ πιο πριν, ενσυναίσθηση.

Για το χτεσινό μου όνειρο που κατάλαβα ότι όταν αμφισβητώ την κρίση μου, παραλύω.

Για τη θαλασσινή μέρα με το ωραίο φαγητό.

Για την ηρεμία που ξαναβρήκα μέσα μου.

Για το σπιτάκι μου το καλό.

Για τη χαρά της αυριανής μέρας.

Φόβος #2

Αυτό που μας κάνει δυστυχισμένους στη ζωή είναι ο ίδιος ο φόβος και όχι τα πράγματα που φοβόμαστε. Ο φόβος έχει πολλά προσωπεία - θυμός, προστασία, αυτάρκεια. Θα πρέπει να μετατρέψουμε το φόβο μας σε σοφία. Κάντε κάθε ημέρα ένα βήμα μπροστά. Εξασκηθείτε στη αρχή με μικρά πράγματα που φοβάστε να κάνετε. Η τεράστια δύναμη που έχει ο φόβος επάνω σας υπάρχει μόνο όταν δεν τον προκαλείτε. Μάθετε να χρησιμοποιείτε τη δύναμη της αγάπης και της καλόσύνης για να τον ξεπεράσετε.

Η συμπόνοια μπορεί να σας βοηθήσει να συμμαχήσετε με την αγάπη και την καλοσύνη, όταν έρχεστε αντιμέτωποι με το φόβο. Την επόμενη φορά που φοβηθείτε να είστε ευσπλαχνικοί και πονετικοί.

Φόβος

Διαβάζω ότι η αγάπη είναι το αντίδοτο του φόβου.

Και μπαμ! Συνειδητοποίησα ότι με το που άρχισα να φοβάμαι, συγκεκριμένα ότι οι ανάγκες μου είναι αόρατες, η αγάπη μου εξαφανίστηκε, συρρικνώθηκε, εξαϋλώθηκε.

Το αντίδοτο του φόβου είναι η αγάπη.

Λειτουργεί όπως το φαγητό στην πείνα.

Θα εξακολουθώ να τον έχω, αλλά θα τον ταΐζω με αγάπη.

Και μόνο η σκέψη με καταπραΰνει.

Η στέρηση του να νιώθω αγάπη με ταράζει.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #11

Που κάποιος άνθρωπος, ενώ μόλις έχει πάρει την πολυπόθητη αύξησή του, μου λέει ότι είναι τυχερός που γνώρισε εμένα, επειδή τον βοηθάω σε πολύ παραπάνω πράγματα από αυτό.

Πόσο ωραίο να το δέχομαι, ειδικά όταν δεν έχει ερωτικό περιεχόμενο, γιατί σημαίνει το κέρδισα. Ενώ στον έρωτα μπορεί και να χαρίζεται, λόγω ορμονών ευτυχίας κλπ.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #10

Νιώθω δυσφορία.

Έχω καταγράψει τρία σαφή όριά μου που έχουν παραβιαστεί ασύστολα. 

Έχω πονοκέφαλο από την αϋπνία και την ταραχή. Το να τα καταγράψω μου έδειξε ξεκάθαρα την άσχημη θέση στην οποία έρχομαι με την παραβίαση τους. Επιπλέον, με εξοργίζει ότι μου είχε ζητηθεί να μην εξοργίζομαι, παραβλέποντας ότι η οργή είναι το αποτέλεσμα παραβίασης τους.

Κοινώς, είχα βρεθεί στη νεκρή γωνία του αυτοκινήτου.

Κλειδί και κλειδαριά που κάποιος ήθελε να βλέπει μόνο το ένα, του εαυτού του φυσικά.

Συγνώμη δεν έχω λάβει. Ας είναι.

Πρέπει να βρω κάτι να είμαι ευγνώμων.

Για τη δουλειά μου που είναι ευέλικτη και μπορώ να είμαι στο σπίτι μου σήμερα με τον πονοκέφαλο.

Για τις επαγγελματικές διαπραγματεύσεις που κάνω, χωρίς να υποχωρώ σε θέματα που με αφορούν άμεσα.

Για την συγκλονιστική παράσταση που είδα χτες.

Για τους ανθρώπους που έχω, προσθέτω στο περιβάλλον μου και μαλακώνουν τις πληγές μου με την αγάπη και το νοιάξιμο τους, σεβόμενοι τα όριά μου που δεν έχει χρειαστεί να θέσω.

Για το νοιάξιμο που νιώθω και δείχνω εγώ.

Μελλοντικά πιστεύω θα είμαι ευγνώμων και για αυτόν τον ηλίθιο πονοκέφαλο, γιατί θα μου έχει μάθει κάτι.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #9

Για ένα ακόμα καλό σεμινάριο.

Για την απογοητευτική συνειδητοποίηση ότι το να αλλάζεις εσύ, δε σημαίνει ότι αλλάζουν και οι άλλοι. Ευτυχώς περιμένω ευεργετικές αλλαγές.

Για την υπομονή που μπορώ να δείξω.

Για την υγεία που όλοι έχουμε.

Για το καλό μου κρεβατάκι...

Αν ήμουν πιο μικρή, θα ήθελα να έχω πει (3 όρια)

"Όταν εκφράζω κάτι για σένα, χωρίς να σε προσβάλλω, αλλά σε ενοχλεί και μου επιτίθεσαι προσωπικά ή με ερμηνεύεις, νιώθω οργή. Θέλω να σταματήσεις να το κάνεις. Αντ'αυτού μπορώ να ακούσω τι έχεις να πεις χωρίς να αναφέρεσαι καθόλου σε εμένα.

Όταν σου εκφράζω τα όρια μου και εσύ τα προσπερνάς στην κουβέντα χωρίς να τα ακούσεις ή μου επιτίθεσαι προσωπικά ή με ερμηνεύεις, νιώθω οργή. Θέλω να σταματήσεις να το κάνεις και να μου δώσεις χρόνο να μιλήσω για αυτά.

Όταν διαφωνούμε και μιλάς ακατάπαυστα για μένα προσπαθώντας να με πείσεις πόσο λάθος είμαι, χρησιμοποιείς θεμιτά και αθέμιτα μέσα για αυτό, τότε νιώθω αηδία και οργή. Θέλω να σταματήσεις να το κάνεις. Μπορώ να ακούσω τι έχεις να μου πεις χωρίς να αναφερθείς καθόλου σε εμένα."

Αντιστρόφως ανάλογα;

Κάνω αλλαγές.
Μεγάλες και αυξάνεται η επικοινωνία και η επαφή.
Σε μοναδικές περιπτώσεις η επικοινωνία παραμένει αδύνατη.
Αντιστρόφως ανάλογα;
Απλά ξεσκαρτάρισμα.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #8

Για τις άπειρες και ετερόκλητες συζητήσεις με τόσους ανθρώπους.
Για την παραπάνω εγγύτητα.
Για τον ελεύθερο χρόνο.
Για την επιλογή μου να μείνω εδώ το τριήμερο.
Για τα τόσα γέλια.
Για τα όρια που θέτω.
Για το ότι μπορώ να μου προσφέρω πολλά από αυτά που θέλω.

Άξιοι

Πιστεύω σε μένα.

Πιστεύω σε σένα.

Θα γίνουμε αυτό που μπορούμε να γίνουμε.

Πιο ψηλά, αντέχουμε περισσότερο.

Μπορούμε να μιλήσουμε και να ακούσουμε.

Πιο ανθεκτικοί, πιο δυνατοί.

Είμαι αυστηρή, γιατί αυτό απαιτείται.

Η ποιότητα δεν ανέχεται κάτι άλλο.

Είναι η εποχή να γίνουμε άξιοι.

Άξιοι να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας.

Άξιοι να ζητήσουμε συγχώρεση.

Άξιοι να είμαστε ταπεινοί.

Άξιοι να πονέσουμε, γιατί αυτό αξίζει.

Μη βιαστείς, η αξιοσύνη θέλει χρόνο.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #7

Για τους καινούριους φίλους.

Για τους πρόσφατους φίλους που εδραιώνονται.

Για την έξαψη ενθουσιασμού που σχεδόν με έπνιγε με όλα αυτά που ζήσαμε σήμερα.

Για το ότι τόσοι άνθρωποι μοιραζόμασταν την παιδική χαρά μας ταυτόχρονα και άκουγα από παντού "δες και αυτό! απίστευτο και εκείνο! ουάου, ουάου!", κοιταζόμασταν με γουρλωμένα μάτια και αναφωνούσαμε πόσο η καλύτερη πεζοπορία είναι η σημερινή.

Για τη σύνδεση που νιώθω με τους ανθρώπους.

Για τη κινηματογραφική μέρα.

Για την υπομονή να αντέξω ένα μακρόχρονα αρνητικό συναίσθημα και να βρω τις λέξεις να το περιγράψω και να το αφήσω πίσω.

Για το ότι αύριο ειναι Κυριακή.

Για το ότι ζω σε ένα ανεξάρτητο και ελεύθερο κράτος με δημοκρατία.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #6

Για τους ανθρώπους που με νοιάζονται.

Για τις βόλτες, γεύματα και εξόδους.

Για τον ήλιο και τη ζέστη

Για τις συνομιλίες με τον εαυτό μου.

Για την αναμονή της αυριανής εκδρομής.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #5

Γνωρίζω τις αξίες μου και αυτό με κάνει ανθεκτική.
Αναγνωρίζω επίσης τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μου και αυτό μου δημιουργεί μια αίσθηση αυτοσεβασμού.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #4

Οι άνθρωποι δεν είμαστε μόνο κακοί ή μόνο καλοί.
Ευγνωμονώ για τη διαπίστωση αυτή.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #3

Είχα ένα καλό πιάτο φαί για μεσημέρι.
Εξέφρασα με ειλικρίνεια τις πραγματικές μου σκέψεις, αρκετά παιδικές, αντί των ενοχών, σε άνθρωπο του περιβάλλοντός μου και μάλλον μας έδεσε παραπάνω.
Αρχίζω και λειτουργώ χωρίς αντάλλαγμα και χαίρομαι περισσότερο τις προσωπικές μου επαφές.
Έζησα μια κατάσταση λύτρωσης, αναγνώρισης και αγάπης, για πρώτη φορά, εκεί που είχε γκρεμιστεί το σύμπαν και είχα αρχίσει να το αποδέχομαι, επικοινωνία που με γέμισε γαλήνη.

National Gallery

Όρια & αξίες

Είμαι υπεύθυνη για μένα (να σέβομαι τα όριά μου).
Είμαι υπεύθυνη προς εσένα (να μην ξεπερνώ τα όριά μου ως προς εσένα).
Πολλές αναιρέσεις υπευθυνότητας και από τις δύο κατηγορίες.

Μπορώ να συγχωρώ τον εαυτό μου;
Πώς νιώθω όταν ακούω συμβουλές;
Έχω αυτοέλεγχο/αυτορύθμιση; Μπορώ να μιλάω στον εαυτό μου καθησυχαστικά; Μπορώ να αναβάλλω μια ικανοποίηση για το μέλλον, αν είναι να είναι πιο σημαντική;
Ξέρω ποιες είναι οι αξίες μου, το νόημα της ζωής μου, την κατεύθυνση που θέλω να έχει η ζωή μου;

Στις αξίες που έχω και που είναι καθαρές (εμπιστοσύνη, περιέργεια, παιδικότητα, ικανότητα, πρόοδος, δημιουργικότητα, γενναιότητα) προσθέτω μια κατηγορία σχετικών αξιών: ενσυναίσθηση, ευγνωμοσύνη, αυτορύθμιση, ταπεινότητα, αγάπη, συγχώρεση με πρώτο αποδέκτη τον εαυτό.

Άσκηση ευγνωμοσύνης #2

Για τη δουλειά μου και την εκτίμηση και αναγνώριση που λαμβάνω.
Για το σεμινάριο που ρίχνει φως στο ποια θέλω να είμαι.
Για το ωραίο αυθόρμητο γεύμα και επαφή που μοιράστηκα.
Για την αυτορύθμιση που δείχνω τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζοντας παρελθοντικούς φόβους.
Για την υγεία που διατηρώ!
Για την παιδικότητα που ξαναβγαίνει στο προσκήνιο!

Άσκηση ευγνωμοσύνης #1

Για το χρόνο και την άνεση να κάνω ό,τι επιθύμησα.
Για τον πολιτισμό που είδα.
Για τη χαρά να τον μοιραστώ.
Για το φιλόξενο κρεβάτι μου.

Πήγαινα στο κρεβάτι μου και σκεφτόμουν τι έγραψα. Και θυμήθηκα μια από παλιά παγιωμένη συνήθεια, κάθε μέρα μόλις ξυπνούσα, σκάναρα τη μνήμη μου για να εντοπίσω γρήγορα το τρέχον αρνητικό γεγονός που μου προκαλούσε ταραχή και αγωνία. Τις σπάνιες φορές που δεν το έβρισκα, ένιωθα ξάφνιασμα και ανακούφιση.

Πόση ευγνωμοσύνη για το πόσο μακρινό και ξένο μου είναι αυτό.

Πόση ευγνωμοσύνη για τη γαλήνη της ψυχής που αρχίζει και φωλιάζει μέσα μου τον τελευταίο καιρό.

Ευγνωμοσύνη επίσης και για το ότι μπορώ να φροντίζω τις συνθήκες, ώστε να διασφαλίζω την παιδικότητα και τον αυθορμητισμό που θέλω να έχω στη ζωή μου.

Ομόκεντροι κύκλοι

Πολλαπλοί βομβαρδισμοί αμάχων.
Χρήση τελευταίας τεχνολογίας όπλων εις βάρος τους.
Οι διακρατικές επιθέσεις μιμούνται τις διαπροσωπικές.
Στοχεύουν τις παράπλευρες απώλειες.
Ο Πούτιν δεν είναι τρελός, είναι ανήθικος.
Η ενσυναίσθηση πιο αναγκαία από ποτέ.
Στον εαυτό, στον άλλον.

The arts own their life

 

Business Analysis: Benchmarking

Νοιάζομαι δε σημαίνει ότι αποδέχομαι την εικόνα του άλλου για μένα.

Νοιάζομαι δε σημαίνει ότι προσπαθώ να πείσω τον άλλον για μένα.

Νοιάζομαι σημαίνει ότι δε θέλω να θίγω τα όρια του άλλου.
Και ο,τιδήποτε παραπάνω από αυτό θέλω να του προσφέρω.

Χρόνος

Υπάρχει μια θαυμάσια ελευθερία στο να γνωρίζει κανείς ότι το ποιος ήταν χτες δεν προσδιορίζει αναγκαστικά αυτό που είναι σήμερα. Όταν δε ζούμε στο παρόν, δε μπορούμε να δούμε τους άλλους και τον εαυτό μας καθαρά και έτσι δε μπορούμε να βρούμε την ευτυχία.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να βασιζόμαστε στο μέλλον μας, άλλοι το ονειρεύονται, άλλοι το τρέμουν. Εάν αφήσουμε παράμερα αυτήν την αίσθηση προσμονής, τότε μπορούμε να ζήσουμε στον ιερό χώρο των συμβάντων του παρόντος.

Masterchef

Ένας διαγωνιζόμενος, μόλις πρώην, κατηγορούσε όλους, πλην ενός γιατί μόνο αυτός τον συμπαθούσε, τους συμπαίκτες του.
Κατηγορίες σοβαρές, περί ηθικής, αξιοπιστίας, εγωισμού κλπ.

Για τους έξω ήταν καθαρό σε μόλις πέντε λεπτά ποιος δημιουργούσε το πρόβλημα.
Για τους μέσα, όχι και τόσο.
Οι αντιδράσεις των κατηγορούμενων ποικίλες: εκνευρισμός, θίξιμο, στενοχώρια, άγχος, απολογία, χαλαρότητα.
Όσοι έδειξαν την τελευταία μου άρεσαν και εκτίμησα την ελαφρύτητά τους.

Δε μπήκαν καν στη διαδικασία να ενοχληθούν, επειδή κάποιος τους κατηγορούσε, παρά τη δημοσιότητα και τη διακύβευση επαγγελματικών ιδιοτήτων λόγω φύσης διαγωνισμού.

Μεγάλη λαϊκή σοφία: "Και τι α κανς, να κατς να σκας;"

Business Analysis: Operational feasibility

Free time, healthy home-made food and desserts, wellness activities, sleeping well, socialising, certification study, new professional endeavour, dining, shopping, planning activities, culture and inner investment.
Requirements are well satisfied by the solution under evaluation.
UAT will continue.

Project management: Payback period

Έχω χρόνο και μπορώ να οραματίζομαι τη ζωή μου και να επιδιώκω τις επιθυμίες μου.

Έχω φαιά ουσία, απρόσκοπτα ολόδική μου και μπορώ να αξιοποιώ τον χρόνο με σκέψη.

Ανάλαφρη.

Αβαρής.

Another Athens. Holy Athens

Συγχώρεση

Αν θες να σε συγχωρήσω, δε θα σε διευκολύνω μέχρι να φτάσεις ως εκεί.
Γιατί δε θυμάμαι να μου ζητάς ούτε μία συγνώμη.
Αν όμως φτάσεις, μετά θα στο κάνω εύκολο.
Και δε θα φερθώ, όπως φέρθηκες.
Οι συγνώμες είναι για να αφήνουμε το παρελθόν πίσω,
όχι να το υπενθυμίζουμε πιο πολύ απ΄όσο και όταν ήταν παρόν.

Δύναμη

Η προσωπική μας ικανότητα για δράση είναι το εγγενές μας δώρο και η πραγματική μας δύναμη.
Η δύναμη αυτή μας εγκαταλείπει όταν αρχίζουμε να δίνουμε μεγάλες σημασίες στις γνώμες των άλλων.
Για να ανακτήσουμε αυτή τη δύναμη, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι αυτή είναι δική μας ζωή. Αυτό που μετράει είναι το τι πιστεύουμε εμείς. Δεν έχουμε τη δύναμη να κάνουμε τους άλλους ευτυχισμένους ή να αλλάξουν γνώμη, αλλά έχουμε τη δύναμη να κάνουμε τον εαυτό μας ευτυχισμένο και να σχηματίσουμε μια ωραία άποψη για αυτόν. Δε μπορούμε να ελέγχξουμε το τι νομίζουν οι άλλοι και στην ουσία σπάνια μποορύμε να ασκήσουμε και την παραμικρή επιρροή.
Πάρτε πίσω τη δύναμη σας. Η δύναμή μας έχει σκοπό να γίνουμε όλα εκείνα που μπορούμε να γίνουμε.
Άραγε γιατί το αύριο φαίνεται να έχει περισσότερες δυνατότητας ευτυχίας ή δύναμης από το σήμερα; Επειδή ξεγελάμε τους εαυτούς μας με το παιχνίδι του παραπάνω.
Η προσωπική δύναμη ανοίγει χώρο στη ζωή μας και στις ζωές εκείνων που μας περιβάλλουν για να εισχωρήσουν η ακεραιότητα και η ευγένεια ψυχής.

Σε μια δουλειά παιζόταν ένα νοσηρό παιχνίδι εντυπώσεων και αποδείξεων. "Πιστεύω το τάδε προσβλητικό για σένα, στο πετάω κατάμουτρα και πρέπει εσύ να μου αποδείξεις ότι δεν είναι έτσι".
Σήμερα, οι παλιοί εργαζόμενοι της μεγαλουργούν στις νέες τους δουλειές, άλλες ιδιόκτητες, άλλες υψηλόβαθμες με αναγνώριση και ισορροπία, ενώ την προηγούμενη δουλειά την εγκατέλειψε ακόμα και ο δημιουργός της καθώς παράπεε, τώρα την τρέχουν οι ακόλουθοι αυτής της νοσηρότητας και φυσικά συρρικνώθηκε στο 10% του τότε δυναμικού της.
Στο απόγειο της δυνάστευσής της, κανείς δεν πίστεψε ότι αυτή η εταιρία έχει δική της δύναμη, παρά μόνο οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες και οι ακόλουθοι. Οι υπόλοιποι πίστευαν ότι την αντλεί από εξωτερικές ευκαιριακές συνθήκες. Και ότι ήταν θέμα χρόνου να φανεί.

Ενοχή

Η ενοχή μας κρατά δέσμιους των πιο σκοτεινών κομματιών του εαυτού μας, την αδυναμία, τη ντροπή, τη μνησικακία μας. Το φάρμακο είναι να μοιραστούμε αυτό το συναίσθημα.

Ντροπή και ενοχή είναι αρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Η ντροπή πηγάζει απο παλιές ενοχές και ενώ η ενοχή αφορά σε πράγματα που έχουμε κάνει, η ντροπή αφορά στην εικόνα του εαυτού.

Η γαλήνη και η ενοχή είναι αντίθετες έννοιες. Το καλό νέο είναι ότι είναι θέμα απόφασης με ποια πλευρά θα ταχθούμε.

Η ενοχή συνδέεται με τον χρόνο, κύημα του παρελθόντος, το συντηρεί και έτσι αποφεύγουμε την πραγματικότητα του παρόντος.

Οποιαδήποτε ενοχή μπορεί να εξαγνιστεί και να καθαγιαστεί από τη συγχώρεση. Συγχωρώ σημαίνει αναγνωρίζω το παρελθόν και το αφήνω να φύγει. Σε όλη μας τη ζωή ήμασταν σκληροί με τους άλλους και ακόμα σκληρότεροιμε τον εαυτό μας. Δε μας αξιζει η ενοχή, μας αξίζει η συγχώρεση. Όταν μάθουμε αυτό το μάθημα, θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι.

Μαθηματική νομοτέλεια

Άκουγα χτες ένα ζευγάρι να μαλώνει:

"Ρε δε ντρέπεσαι;", "Μιλάς και από πάνω;",

"Ρε τάδε, φταίω εγώ που δε σε...", "Σε ξεσκέπασα" κλπ και χωρίς καμία συγνώμη, αναγνώριση καταπάτησης ορίων και σεβασμού, τα βρήκαν.

Και σκεφτόμουν πόσο εξοικειωμένα είναι αυτά τα παιδιά στην αλληλεξόντωση, στην κακοποίηση, αλλά και μελλοντικά καταδικασμένα σε μια πενιχρή σχέση με τον άλλον και με τον εαυτό, όταν θεωρούν ότι αυτός ο τρόπος επικοινωνίας είναι εντάξει.

Κανένας τους δε θα μπορέσει να νοιαστεί για το καλό του άλλου, ακόμα και αν το επιθυμούν.

Κανένας τους δε θα μπορέσει να αναπτυχθεί ξεχωριστά, ενώ ο άλλος θα συνεχίζει να του μιλάει έτσι.

Πολλοί έχουμε συμμετάσχει σε τοξικούς καυγάδες, αλλά το σημαντικό είναι να δεχτούμε ότι δεν είναι εντάξει και να αντιληφθούμε πώς συμβάλλουμε σε αυτό.

Ενόχληση

Σαν παλιό κολάν που φοράς κατά λάθος ανάποδα, μπρος πίσω.

Αταίριαστο, κοντράρει τις καμπύλες.

Το ξαναφοράς σωστά και τη λήγεις.

Εν Αργολίδι και συν

Σαν ναυαγοί, τα σώματά μάς ημίγυμνα

εναπόθεσε η θάλασσα με στοργή στην άμμο,

δυο εκεί, παραπέρα άλλα δύο,

μάζευαν ήλιο και ξεκούραση.

Η συντροφιά ολοκλήρωσε την ίαση

και το φεγγάρι την πορεία του στο σύννεφο.

Χειρονομίες με ευγένεια και γραμμές έκφρασης όλο μέλλον.

Συν-εν-νόηση.

Εν-συν-αίσθηση. 

Προθέσεις με ολότητα.

Ερμιονίδα

Κοιμούνται όλοι.

Ήρθα εδώ για εξαγνισμό.

Και βρίσκω κάτι μεγαλύτερο.

Η ζωή ξέρει τι και πότε.

Θαρρείς και καραδοκεί.

Στιγμές από ταινία.

Αγκαλιές και δάκρυα με μάτια που σε βλέπουν.

Η συγχώρεση προχωρά σαν πεζοπορία σε σιωπή.

Τα όρια καθαρίζουν σα φύλλα ελιάς σε βροχή.

Με συγχωρώ που σε πλήγωνα.

Σε συγχωρώ που πληγώνεις τα τραύματα που σου έδειξα.

Εσύ με συγχωρείς; Βλέπεις το μεγαλείο να σου ζητήσω συγνώμη; Με συγχώρεσε ένας στοργικός συνάνθρωπος αντ'εσού.

Προχωράω ανθρώπινα.

Να απολογούμαι, να ζηλεύω, να θυμώνω μοιάζουν ξεραμένες πατημασιές σε λάσπες πίσω απο τα βήματα.

Θαρραλέοι άνθρωποι, με τραύματα σε ταυτότητα γραμμένα,

το μοίρασμά τους είναι το ξένο χέρι

που σε σφίγγει με κατανόηση διαπεραστική.

Σύμμαχοι που βοηθιούνται να ξανασηκωθούν.

Αυτό ήθελα από εσένα.

Δεν πειράζει.

Χτίζω οικοδομές και τρίγωνα...

Μέλημα η ψυχή και ό,τι την κάνει πιο ανάλαφρη.

Ευχαριστώ.

Έλεγχος

Όταν προσπαθούμε να ελέγξουμε ανθρώπους και καταστάσεις, τότε κλέβουμε από εκείνους και τους εαυτούς μας τους φυσικούς θριάμβους και τις αποτυχίες που είναι κομμάτι της ζωής.

Η ζωή δεν εγκαταλείπεται στο χάος, όταν εμείς χαλαρώνουμε τον έλεγχο. Αντίθετα, τότε εγκαθίσταται η φυσική τάξη των πραγμάτων.

Με την Ουκρανία

Είναι κάποιες στιγμές που με καταπίνουν.
Ματαίωση.
Το μέσα μου δεν έχει έρεισμα.
Το έξω μου βλέπει καταστροφές.
Ψάχνω το κίνητρο.
Θέλω απλά να κοιμηθώ.
Έπεσα.
Και δεν είμαι η μόνη.
Η ιδέα της εθνικής μοναξιάς με καταβάλλει.
Τη νιώθω, γίνεται δική μου,
περνάει από τις ρωγμές μου,
γίνεται δική μου, ατομική.
Αν δε μπορώ να βοηθήσω,
τι κάνω;
Η ενσυναίσθηση με εξαντλεί.
Και εσύ μου λείπεις πιο πολύ.
Νιώθω ευάλωτη.
Θα κλείσω, να μην ακούω, να μη διαβάζω.
Μέχρι οι στιγμές να γίνουν πιο ανάλαφρες.

Σεμινάριο

Η αγάπη είναι δώρο.

Όχι δάνειο.

Για σένα,

για αυτό που είσαι,

επειδή είσαι εσύ.

Για αυτό μου αρέσει η απόσταση στην αρχή μιας σχέσης.

Έχω χρόνο να παρατηρήσω το ποιος είναι ο άλλος, ακόμα ακόμα να τον συμπαθήσω πριν τον αποδεχτώ,

πριν μπερδευτώ από το πόσο με θέλει.

The mediterranean Hønsebroløbet

Τρεις σκέψεις

Πρώτη σκέψη:

Σήμερα βρέθηκα με μια γνωστή μου,

γνωριστήκαμε σε εκδρομή σκι, βρεθήκαμε άλλη μία φορά και η επαφή μας μου είχε φανεί κάπως επιφανειακή.

Σήμερα πήγαμε σε ένα ντελικάτο εστιατόριο, δίπλα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα που θύμιζε βορρά.

Όλα ταίριαζαν.

Και η γνωστή έγινε φίλη μου.

Βρεθήκαμε να μοιραζόμαστε προσωπικές ιστορίες και κυρίως αυτή.

Σε κάποιο σημείο απόρησε γιατί τόσο.

Ένιωσα μια βαθιά επαφή μαζί της.

Ενσυναίσθηση;

Ίσως μια νέα αρετή.

Δεύτερη σκέψη:

Οι τέχνες δεν είναι ένα νοητικό ερέθισμα, σαν εξωδερμική γνώση.

Μετά από πολύμηνη στέρηση, το να βρεθώ σε κονσέρτα και θεατρικές παραστάσεις συντέλεσε στην έκρηξη ενός κομματιού ξεχασμένου εαυτού.

Αναμόχλευση συναισθημάτων, βιωμάτων, σκέψεων, αισθήσεων, φόβων, ανασχηματισμένα σε νέο βίωμα με φαντάσματα, λυτρώσεις, ξανασυναντήσεις με συγκινήσεις και δάκρυα στα μάτια.

Οι τέχνες είναι βίωμα και δημιουργούν βίωμα.

Εξαιτίας τους, μπορώ και μένω μόνη ήσυχη στο σπίτι, δημιουργώντας και ποιώντας σκέψεις, εικόνες, λέξεις, ηρεμία και πληρότητα.

Σε αυτό συντελεί και η ζεστασιά που άφησαν οι γονείς.

Τρίτη σκέψη:

Μάλλον είμαι πολύ μοναχική ή αυτάρκης ή εγωίστρια ή φοβισμένη. 

Ή ήρεμη.

Απολαμβάνω ξανά και ανένοχα τις σκέψεις και τον κινηματογράφο που βλέπουν τα μάτια γύρω μου, ενώ είμαι μόνη.

Στο σενάριο υπάρχει και η σκέψη σου.

Εν αρχή

Διαβάζω τον λόγο σου και κλείνομαι να παρατηρήσω την αίσθηση, τις σκέψεις, να τα κάνω ποίηση ή απλώς να τα υποφέρω.
Διαβάζω όσα γράφεις, τον αυθορμητισμό σου.
Και όσο πιο πολύς, τόσο πιο μεγάλη η σιωπή, σαν προετοιμασία καταιγίδας μέσα στην ηρεμία.
Βουβή άμπωτη πριν το ακόμα πιο βουβό τσουνάμι.
Ο αυθορμητισμός, η ζεστασιά και η ευφυία σου.

The air

 I feel it.

Ετερόκεντρα

Το να σου δίνουν ξένοι συγχαρητήρια έχει την αξία του.

Αυτή της αυθεντικότητας.

Το να δίνεις σε ξένους συγχαρητήρια έχει μια άλλη αξία.

Αυτή του πλούτου.

Παντού πάλι

Χαμογελάω.

Μου φαίνεσαι παιδικός.

Με έντονες ανάγκες.

Θες αγκαλιά.

Μεγάλη.

Σιγά σιγά.

Καληνύχτα

Σήμερα ήθελα να σε καλημερίσω.
Αντ' αυτού θα σε καληνυχτίσω.
Οπως χτες, πόσο όμορφα.

Άδικο και απειλή

Ξανακούω τη φωνή μου.

"Γιατί δεν έκανε κάποια αυτοκριτική;"

"Γιατί δεν ανέφερε έστω ένα πράγμα που κατάλαβε οτι δεν έκανε καλά;"

"Όταν δικαιώνεις τις κατηγορίες του και δεν έχει πει το παραμικρό για τον εαυτό του, πόσο εύκολο θα είναι να πιστεύει στο εξής ό,τι κακό σκεφτεί για σένα;"

Έφυγα με αγάπη και μοίρασμα.

Και με περιέλαβαν οι σκέψεις. 

Καμία σημασία αν έχω δίκιο ή άδικο.

Η απειλή ξαναήρθε στο προσκήνιο.

Δε φταίει, ούτε και εγώ.

Όχι, ησύχασε καλό μου παιδί.

Ησύχασε.

Σε φροντίζω.

Και αν και όσο μπορώ, φροντίζω και εκείνον.

Πόσο, όσο, τόσο - Αποκαλυπτήρια

Πόσο καρμική η σχέση μας.

Όσα δεν έπρεπε να έχεις είχες

για να καθρεφτιστούν τα διάφανα.

Μου ακούμπησες τόση προσοχή,

παράδοξη, σχεδόν παιδική,

στα όρια της λύτρωσης και του αβάσταχτου,

που δε γινόταν να γλυτώσω, ενώ ήθελα μόνο αυτό.

Σε ευχαριστώ.

Tribute

Κάνω πράγματα που θα μπορούσα να είχα κάνει μαζί σου.

Και θα ήταν δυσεύρετο να ταίριαζε άλλος.

Δε μπορούσα όμως.

Οι φόβοι με παρέλυαν.

Και τώρα ξέρω γιατί.

Από μακριά μπορώ και σε αναπνέω.

Πόσο ταιριάζει

Νόμιζα είχα το τραύμα της εγκατάλειψης.
Αλλά είναι χειρότερα.
Το τραύμα είναι της αντικατάστασης.
Σε εγκαταλείπουν και σε αντικαθιστούν.
Ενώ είσαι εκεί και είσαι μικρούλα.
Και σου λένε ζηλεύεις και φταις.
Και σε αφήνουν μόνη σου σε έναν γολγοθά
να ξεκινά στα 3.5
και στα 38 λες όχι άλλο
σε μια σειρά καταστροφών
πρώτα του εαυτού και ύστερα άλλων.
Και είσαι ήρωας και μόνο που μπόρεσες να νιώσεις αγάπη,
γιατί η αγάπη σε αντικατέστησε.
Και είσαι ήρωας και μόνο που τη διεκδίκησες,
αντί να την αφήσεις στην άκρη,
μετά την αλλοτροίωση που σου έφερε.
Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους
όσους η αγάπη τους πρόδωσε μικρούς
και είναι ακόμα εκεί να την αποζητούν.
Το χαμένο παιδί μέσα μου,
θρηνεί και σμιλεύει 35 χρόνια εαυτού,
σας φωνάζει: μπράβο, είστε δυνατοί,
δώσ'τε χώρο στα εντός σας παιδιά,
να λυπηθούν για όσα έχασαν
και να συνεχίσουν ανάλαφρα,
όπως ξεκίνησαν
και όπως θα έπρεπε,
να επιθυμούν την αγάπη.

Το κεφάλι μου πονάει φριχτά,
ακούω Chopin και ακουμπάω τα χέρια μου στο λάπτοπ
να μη χάσω την ισορροπία,
όσο τα μάτια χάνονται σε θολά δάκρυα
και αυτή η μύτη πια...
τρέχει πιο πολύ και από μικρού παιδιού.

Πόσο ταιριάζει.

Παιδάκι

Κάθε επιστροφή στο κρεβάτι μου επαληθεύει τη σκέψη ότι φεύγουμε για τη χαρά της επιστροφής.

Έτσι θέλω και μια ειρηνευτική αγκαλιά.

Να βγαίνω στη ζωή και να επιστρέφω το βράδυ να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να ακούσω ένα μπράβο.

Παιδάκι!

Αν δεν είμαι εγώ ειρηνευτική, πώς θα εκτιμηθεί και θα διατηρηθεί η αγκαλιά;

Και αν έχω την ειρήνη μέσα μου, τι είδους αγκαλιά θα θέλω και πόσο;

Κρεβατάκι μου ζαλίστηκα, νανούρισέ με...

Παιδάκι!

Μπλε παράθυρο

Έξω φυσάει και ακούω τον αέρα στη σκεπή,

ξαπλωμένη στην κουκέτα μου,

βλέπω το μπλε παράθυρο

που φεγγοβολά την κρύα απόχρωση του χιονιού

μέσα στο ζεστό, σκοτεινό δωμάτιο.

Ξύπνησα μέσα στη νύχτα,
και μαγεμένη το πλησίασα.
Έξω δυο σκιές τριγύριζαν το καταφύγιο.

Φόρεσα τα γυαλιά,
ζευγάρι από αλεπούδες!

Μια ωραία εμπειρία

Είμαι στο μπαρ δίπλα στο τζάκι,
παίζει νυχτερινά κλαψιάρικα μπλουζ,
τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια προσαρτήθηκαν στο ντεκόρ.
Φοράω τις παντόφλες και τις σπιτίσιες κάλτσες,
πίνω τσάι και τελειώνω κάποιες εργασίες για τη δουλειά.
'Εξω έχει πανσέληνο, χιόνι και ερημιά,
ζήτημα αν κυκλοφορεί ακόμα το μηχάνημα,
σα φωτεινός αστακός στρώνει το χιόνι.
Τα καρεκλάκια ακίνητα πιάνουν κουβεντολόι με το φεγγάρι,
οι κλειστές πίστες κρύβουν τις πλαγιές από τους περιπατητές,
στο απέναντι σαλέ τα παράθυρα φωτίζονται,
τα τροχόσπιτα χάνονται στο χιόνι,
απομένουν οι καμινάδες τους να ξεχωρίζουν
και το δωμάτιο με τις φλοκάτες, τις κουκέτες
και το παράθυρο που μπάζει χιονοδρομική θέα,
περιμένει να προσφέρει ξεκούραση σε μια μέρα μεγάλη.
Σκι, μουσική, χορός, επαγγελματικές συναντήσεις με τσάι και κολοκυθόσουπα,
φεγγαρόφωτο περπάτημα, βιβλίο και κουβέντα με τους μόνιμους ενοίκους.
Τα μάτια κλείνουν, τα μπλουζ και η φωτιά κρατούν.
Αύριο θα ξυπνήσω, θα φορέσω μπότες και πέδιλα,
θα κάνω δυο κατεβασιές την κόκκινη,
θα ξαναβάλω παντόφλες και σπιτίσιες κάλτσες,
θα πλυθώ και θα φάω πρωινό.
Αυτή είναι η σειρά.

Σχόλιο:
Ούτε εγώ φανταζόμουν πόσο θα τιμούσα την αγαπημένη μου μάσκα σκι,
όταν πριν χρόνια την αγόραζα εν μέσω ακινητοποιητικών προβλημάτων υγείας,
ώστε να μου δώσω κίνητρο να ελπίζω, να οραματίζομαι και να ξεπερνώ. 

Μπουρμπουλήθρες

Το μαύρο μαγιώ,

αυτό το ολόσωμο ξέπλατο,

γέμισε μυριάδες φυσαλίδες,

βράχος με μύδια πάνω του.

Το μελαμψό σώμα,

αυτό το λεπτό, 1,80

έπλεε στο ζεστό νερό,

θεραπεία και επιστροφή στη μήτρα.

Λεπτές κινήσεις,

βύθισης και άνωσης,

ρυθμός αναπνοής

σε διαφορά φάσης.

Σχεδόν αίσθηση έρωτα, 

να τρέχουν σε καμπύλες,

κυρτώσεις και αιχμές

μικρές μπουρμπουλήθρες
σα μνήμες αγάπης
από βαρύ χειμώνα αναδυόμενες.

Ψιλόβροχο

Άλλαξα μόνο τα παπούτσια.
Επέστρεψα από την έξοδό μου και ξαναβγήκα.
Η κοντή φούστα που εμπόδιζε το περπάτημα θύμιζε
το σαββατοβραδινό ντύσιμο.
Ησυχία σαν σε χιονισμένο τοπίο.
Κάποια σκυλιά γάβγιζαν,
ο Τρίλοφος έχει πολλά,
και ξανά δεύτερη φορά, ο αντίλαλος
στον αντίκρυ μαχαλά.
Ησυχία, δέντρα και άναρχη οικοδόμηση
να μοιράζει τόση γνώση για την ανθρώπινη φαντασία,
δημιουργικότητα και μη,
σύμπραξη παλιού με νέο.
Αυτή η χώρα καταδικασμένη,
το παλιό πιο όμορφο απ'το νέο,
η αρχιτεκτονική σε μόνιμη σύρραξη με το τοπίο.
Σε παραγκωνισμένες γωνιές, ερείπια και μπάζα
κουρνιάζει η αρμονία μεταξύ τους,
σα δείγμα αμαρτωλής ανακωχής.
Ο κρύος αέρας άναβε τα μάγουλα
και το ψιλόβροχο βολευόταν στη φαρδιά κουκούλα απ'το παλτό.
Στο δρόμο μου ένα σκυλί περιεργαζόταν μια μυρωδιά,
το κοιτούσα τρομαγμένη,
τρόμαξε και αυτό όταν με είδε.
Χαμένοι στις σκέψεις μας, απομακρυνθήκαμε.

Εντός εκτός

Σήμερα χρειάζεται να δουλέψω.
Ξαπλωμένη στο ηλιόλουστο κρεβάτι,
με θέα λόφους και πλαγιές,
παρέα με Απαράδεκτους και λάπτοπ,
νιώθω ελαφριά,
η υποχρέωση γίνεται αφορμή χαράς,
ένα ταλέντο που χρόνια με συντροφεύει.
Η χτεσινή ανάμνηση των συμφωνικών ήχων
να σκάνε στο στομάχι μου
με πλημμύρα συναισθημάτων,
δείχνει ένα ακόμα ένστικτο,
αυτό της ανάτασης.
Χωρίς συνειδητές σκέψεις και διεργασίες,
με ένα εξωτερικό ερέθισμα,
χτυπιέται εντός μου πυροτέχνημα συγκίνησης
που φουσκώνει για να βγει εκτός.

Δάνεια

Τα σπίτια μας, τα αυτοκίνητα, οι δουλειές και οι περιουσίες μας, τα νιάτα μας ή ακόμα τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι για μας τα δάνεια αυτής της ζωής.

Νόημα

Σήμερα συνέβαλα στο να κάνω τον κόσμο μου καλύτερο,

κάποιους ανθρώπους πιο ανακουφισμένους,

ένα χωριό να νιώθει κοινότητα.

Εκμαιεύσαμε ανάγκες, προτείναμε λύσεις, συντονιστήκαμε και ξεκινήσαμε την οργάνωση της υλοποίησης του σχεδίου.

Μπράβο μου!

Μπράβο μας!

Μπράβο στους συγχωριανούς.

Μπράβο στους ανθρώπους.

Έξω ξεκίνησε να φυσάει

Ακούγεται σα μανιασμένη θάλασσα

και ας είμαι μέσα σε λόφους.

Γίνεται το σπίτι καράβι που αγκομαχά.

Κάγκελα, πόρτες που τρίζουν,

φαράσια που τρέχουν στο μπαλκόνι

σαν παρασυρμένα απ'το νερό στο κατάστρωμα,

τέντες που βαράνε σαν πανιά.

Ευτυχώς είμαι στο κρεβάτι και δε ζαλίζομαι.

Παράκληση

Μην έρθεις και σήμερα στον ύπνο μου

Σημείωση

Η αντιπαράθεση με προσδοκίες είναι χειρισμός.

Υποσημείωση

Καταιγίζομαι από φωτογραφίες σου.
Και μου έρχεται στο μυαλό:

https://www.youtube.com/watch?v=XUMC3TCJBAY

Έπαινος

Σκέφτομαι τα μικρά μου επιτεύγματα.

Όσα κάνω διαφορετικά, λίγο ή πολύ,
ή όσα μπορώ να κάνω, έστω έχω αρχίσει,
ενώ δε μπορούσα.
Νιώθω χαρούμενη, αισιόδοξη.
Χαίρομαι με την αποφασιστικότητα
αλλά και την ταχύτητά μου.
Μου δημιουργείται μια εμπιστοσύνη,
που μοιάζει κάπως με την επαγγελματική αυτοπεποίθηση.

Δεν είναι ποίημα.
Είναι έπαινος.
Ειναι ένα μπράβο μου!

Η μυρωδιά

Πάντα δεχόμουν εκδηλώσεις θαυμασμού
και διεκδίκησης, πολλές φορές και άγριας.
Και εκεί χρειαζόταν η λεπτή ισορροπία, όταν δε με ενδιέφερε να ενδώσω,
να το χαρώ, αλλά και κομψά να δηλώσω την απόμακρη στάση που επιθυμώ να κρατήσω.

Τον τελευταίο καιρό όμως γίνεται κάτι περίεργο.
Σαν το σύμπαν να το μυρίστηκε, 
δέχομαι μηνύματα με λεπτεπίλεπτα και προσωποιημένα λόγια, 

σκέψεις και ερμηνείες ανθρώπων για μένα που με εκπλήσσουν.
Άνθρωποι άγνωστοι, αλλά και γνωστοί από παλιά.
Σήμερα έγινε και το πιο απρόσμενο,

μια κίνηση που έναν χρόνο πριν θα με έκανε ευτυχισμένη.
Και εντυπωσιάζομαι ότι το άνοιγμα της στρόφιγγας,

ξαφνικά σαν σηματοδοτημένα, 

έρχεται στην πιο έντονη επιθυμία μου για μοναχικότητα και χρόνο,
απλότητα και ουσία,
σεβασμό και ελευθερία,

εξερεύνηση και ελαφρύτητα.

Κάπου είχα γράψει "Μη βιαστείς",

μήνυμα σε μπουκάλι στο νερό.

Και η ζωή έχει χιούμορ, αλλά δεν ενδίδω.

Και εγώ δε βιάζομαι,

γιατί θέλω την πιο αυθεντική εκδοχή του εαυτού,

για μένα και τον άνθρωπο δίπλα μου.

Ανίψι

Το να μεγαλώνεις μικρό παιδί στο σπίτι είναι ένα μεγάλο μάθημα σεβασμού.
Έχεις απέναντι το πιο ευάλωτο, χειραγωγήσιμο και εξαρτημένο ον και χρειάζεται να σεβαστείς τα όρια που δεν έχει.
Χρειάζεται εσύ να του δώσεις χώρο και να περιορίσεις τον εαυτό σου να μην τον καταπατήσει.
Χρειάζεται εσύ να σου θυμίζεις να μη ξεχαστείς.
Αυτό θα σε συγχωρήσει,
αλλά αν συνηθίσει έτσι,
αύριο δε θα συγχωρεί τον εαυτό του.

Οι ενήλικες;
Χμ... μικρά παιδιά και αυτοί που θέλουν την ίδια προσοχή και ευαισθησία.
Μόνο που είναι πιο εύκολο να φοβηθείς να πληγωθείς από ενήλικα, παρά από νήπιο.
Και έχεις μια δικαιολογία για να ξεχαστείς.
Αλλά και ο ενήλικας,
αν συνηθίσει έτσι,
δε θα συγχωρεί τον εαυτό του.

Νυχτερινή πεζοπορία

Το είδα στα σύννεφα,
ενώ περπατούσαμε νύχτα,
το κόκκινο φεγγάρι,

κρυμμένο 

όπως τα πρόσωπά μας στα σκουφιά
από τον αέρα.
Οι λόφοι φωτεινοί,
η Κατερίνη μυθική απέναντι,
και το σκοτάδι απλόχερα

σκέπαζε τα βίαια φώτα.

Πριν μια βδομάδα,

βράδυ με χιόνι

περπατούσαμε 

πάνω στο μονοπάτι που φέγγιζε οικεία.

Δεν το ήξερα.
Η νύχτα και ο παγερός αέρας 
να δίνουν τέτοιες αγκαλιές...

Χορεύω

όπως κάθε φορά που έρχομαι στο κέντρο μου.
Τα χέρια διαβήτες, χαράζουν κύκλους,
σφαίρες νοητές για ανάσες μου.
Απλωτά, σμιλεύουν χώρο
που δίνω στον εαυτό,
οριστική άφεση
τον ενθουσιασμό που γεννά.
Παιδική χαρά, απλή και ανένοχη.
Κανένα μέλημα, συγχωρητική ροή.
Ανάλαφρο σύννεφο
χορεύει πάνω σε μια γη
χωρίς καθιζήσεις.

Εξορκισμός

https://www.youtube.com/watch?v=Wfg0tW5uyug

Ξαπλωμένη ανάσκελα,
ανοιχτά χέρια, σταυρός,
άκουγα τους ηλεκτρονικούς ήχους,
σαν άλλο τελετουργικό,
αναθυμιάσεις βαριές να φεύγουν
από το σώμα,
ξένες ανάσες, το στόμα
ανοιχτό σε κραυγή ακινησίας.
Εξορκισμός.
Να φύγει το ξένο σώμα,
αγκυλωτικός τρόμος,
υποτακτικός έλεγχος,
απομυζεί χρόνο από την ιστορία της ψυχής.

To έδιωχνα
και γινόμουν θαλασσινή αύρα,
ελαφριά και ζεστή,
χαρμόσυνα καμπανάκια
και συνθετικά έγχορδα
σε μουσική ευφορία στα αυτιά,
αιωρούμουν ανάλαφρη
κόντρα σε ό,τι ξέρω,
με τέτοια ψυχή και
λαμπερό βλέμμα.

Και η παράσιτη ψυχή,
σε εκπνοή διαρκείας
σα στήλη καπνού,
άφηνε το σώμα από το στόμα,
ανάλαφρο στο όραμά του.

Καληνύχτα

Δεν είναι όλα για όλους.

Γλυκιά ησυχία.

Ενηλικίωση

Μέσα μου είμαι ακόμα παιδί.
Όταν δεν ακούν τις ανάγκες μου, θέλω να κλαίω.
Έξω μου είμαι ενήλικας,
το κλάμα ντρέπεται
και βγαίνει με φωνές.

Ανταλλαγές

Είχα το παιδί στην αγκαλιά.
Πονούσε και έκλαιγε.
Δεν του μιλούσα,
το άφησα ακουμπισμένο στο στήθος μου
και περιεργαζόμουν αντικείμενα
που θα ήθελε να δει. 
Σιγά σιγά ησύχαζε και 
άρχιζε να τα παρατηρεί.
Ξαφνικά σήκωσε το κεφαλάκι του
και με κοίταξε με λαμπερό χαμόγελο.

Πόσες ανταλλαγές με μια αγκαλιά και μια σιωπή.

Σκέψεις

Σκέψεις που πρέπει να στις πω.
Πώς;
Δεν έχω απάντηση.
Πάντα έβρισκα τρόπο να πω τις δύσκολες λέξεις.

Μη βιαστείς.

Γυμνισμός

Μακριά από τη σφαίρα επιρροής σου,
απλώνω το γυμνό μου κορμί στον ήλιο,
ξεδιάντροπα, να γεμίσει κάθε βάθος ζέστη,
κάθε σκοτάδι φως.
Πέπλο γαλήνης στο μυαλό,
τα αχνά σημάδια του καλοκαιριού στο χρώμα,
σκέφτομαι, θα φύγουν.
"Ομοιόμορφο, ενιαίο σώμα" είχες πει
και με ντύνει με αφελή χαρά.

Ακούω Chopin και βλέπω φωτογραφίες σου.
Μακριά από τη σφαίρα επιρροής σου,
μπορώ να είμαι κοντά σου.

Ζητείται Ελπίς

Δε μου αρέσει η μέρα.

Τα χιόνια δεν ήρθαν.

Και εσύ μου λείπεις.

Νεστόριο

Τα αυτιά μου ακούν νερό.

Βουίζει σκοτεινό κάτω στη χαράδρα.

Στροβιλίζεται μέχρι να παρασύρει και τις τελευταίες κρεμάμενες σκέψεις.

Περπατάω και νερά στάζουν παιδικά στους βράχους.

Άλλα συναντιούνται ορμητικά σε καταρράκτες που φεγγίζουν τη νύχτα.

Κάνουν πάρτυ πριν το πάρτυ.

Τα πόδια πλατσουρίζουν ρυθμικά σε νερά που κυλάνε ή κοντοστέκονται.

Άλλοτε με έκπληξη, άλλοτε με προσμονή.

Νύχτα, νερό, δέντρα, δρόμος, σκοτάδι, κρύο, βουνά, περπάτημα.

Ζεστό κρεβάτι τώρα.

Ψηλά πάνω από το φαράγγι.

Τα αυτιά μου ακούν και πάλι το νερό.

Ούτε η νύχτα μπορεί να το σωπάσει.

Επανάσταση

Να μείνω.

Όχι να φύγω.

Atmostra III - Rose

Με πνίγουν οι στιγμές.

Σαν τον χτύπο ρολογιού, περιμένω να τις ξεφορτωθώ.

Οι δικοί μου μοιάζουν μακρινός παράδεισος.

Η ανάσα μου βαθαίνει και φτάνει στην άβυσσο.

Ακούει φωνές από μυθικά κήτη ενός συμπαντικού  βυθού λήθης.

Ηρεμεί και δημιουργεί χρωματιστή έκρηξη λυγμών.

Παίρνω το ατομικό καράβι της μοναξιάς μου και πλέω στο πηχτό σκοτάδι της νύχτας που μου επέβαλαν για μανδύα.

Θα περάσει.

Μέχρι τότε πρέπει να συνεχίσω να ανασαίνω.

Να βγω στον αέρα.

Πνίγομαι.

Πιάνομαι από την ποίησή μου να ανέβω στην επιφάνεια.

Τα κατάφερα.

Αναδύομαι σε φωτεινή παραλία.

Αναγεννημένη 30φυλλένια,

περήφανη και λαμπερή.

Κοιτάω τη θάλασσα.

Μαντεύω τον βυθό της.

Αμφίβια πια, συμμέτοχος δύο κόσμων.

Διάττουσα διάσχιση.

Φως, σκοτάδι, φως, σκοτάδι..

Αέρας, βυθός, αέρας, βυθός...

Η σημασία του προορισμού σιγεί.

Δίνω χρόνο και χαμόγελο.

Ένα βατραχάκι πλατσουρίζει στο νερό.

Αγαπημένη μου μην κλαις - Απ'τ' αεροπλάνο

Μόλις μπήκα στο σπίτι μου.
Πλοίο, αεροπλάνο και πάλι αεροπλάνο.
Αθήνα, Σαντορίνη, Θεσσαλονίκη, Αθήνα.

Και μου ήρθε αυτός ο στίχος.
Αγαπημένη μου μην κλαις...

Για πόσα τραύματα, ποιου τραύματα κλαίω;
Δικά μου, δικά της;
Δικά του; Δικά του;
Όλων.
Η μαμά μου πίσω έκλαιγε.
Πιο πριν έκλαιγα εγώ.
Πιο πριν κάποιος με ξενύχιαζε για να μην κλάψει.
Και πιο πριν κάποιος άλλος με ξενύχιαζε για να μην κλάψει.
Και πιο πριν η ψυχή του ένιωθε ότι τον ξενύχιαζα εγώ.

Πόσα τραύματα.
Αγαπημένοι μου, μην κλαίτε.
Και μη με ξενυχιάζετε.
Αν σας ξενύχιασα, συγνώμη.
Δε μπορώ άλλο τη μοναξιά των τραυμάτων μας
και αυτά τα δάκρυα.

Πότε θα πάψει η αγάπη να πονάει;
Θα ήθελα να είναι εδώ η μαμά μου.
Να σταματήσουμε να κλαίμε.

Μια ακόμα κατρακύλα.
Φτάνει πια.
Θέλω να λυπηθώ.
Όλους μας.
Και να μας πω: φτάνει.
Αξίζουμε όλοι πολύ καλύτερα.
Ένα όριο στην αγριότητα. 
Για να ησυχάσουν οι ψυχές μας.

Αχ, πώς θα σταματήσω να κλαίω;
Αγαπημένη μου, μην κλαις...

Το αφιερώνω στην εν ζωή αγαπημένη μου μητέρα,
που είναι ο πιο ειρηνικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει.
Μακάρι να της μοιάσω.

Limit down

Ο ποιοτικός ξεπεσμός ενός ανθρώπου δεν είναι ιδιωτική υπόθεση.

Συμπαρασύρει το βλέμμα που κοίταξε.

Πονάει την καρδιά που αγάπησε.

Σοκάρει το μυαλό που πίστεψε.

Πώς να δώσεις το χέρι;

Θα σε τραβήξει στην άβυσσο.

Και δεν υπάρχει limit down σε αυτό.

Μια άλλη Σαντορίνη

Ψηλά σε έναν Πύργο φυσάει.

Από κάτω τα φώτα απλώνονται τριγύρω.

Η λάμψη τους θαμπή κάτω από το ομιχλώδες σύννεφο.

Ο αέρας σφυρίζει κυκλαδίτικα.

Φέρνει ήχους ντόπιους, μη τουριστικούς.

Τα πόδια μου κρυώνουν γυμνά.

Τυλιγμένη με κουβέρτα ατενίζω σεφερικά τη μοναδικότητα του νησιού που νιώθω, αλλά δε βλέπω.

Το απόγεμα ξαπλωμένη στην ακροθαλασσιά κοιτούσα τον ουρανό.

Το κύμα έγλειφε τα πόδια, ο ήλιος χάιδευε το μάγουλο.

Τα μαύρα βότσαλα κολλημένα σαν ασημόσκονη στο σώμα.

Μου αρέσει η σιωπή με παρέα. 

Μου δίνει χώρο να με μοιράζομαι, ενώ βυθίζομαι στις σκέψεις μου.

Η υγρασία σαν ομίχλη ήρθε πιο κοντά.

Μια άλλη Σαντορίνη.

Απαγκίστρωση

Όταν μπορείς επιτέλους να βρεις τις αναντικατάστατες λέξεις για αυτό που χρειάζεσαι.

Τα ρω του έρωτα (με μηχανόβιο)

Προκλητική, ερωτική αίσθηση.
Ένα άλλο σώμα ανάμεσα στα πόδια σου
καθορίζει τη δική σου ισορροπία.
Μεταξύ μηχανής και δρόμου.
Ασφάλειας και κινδύνου.
Ελευθερίας και θρήνου.

Συντροφική αίσθηση.
Συγχρονισμένα κορμιά
γέρνουν άφοβα και ομαλά χωρίς ένστικτο.
Κεφάλια κοιτούν το τοπίο,
σκέψεις πετούν μέσα στα κράνη,
βεβαιότητα σιωπηλού μοιράσματος.

Διαλογιστική αίσθηση.
Η σάρκα ντύνει μέταλλο
το μυαλό βουίζει αέρα και αδειάζει,
η καρδιά βαδίζει στο δικύλινδρο,
τα μάτια κοιτάνε γραμμές και σβήνουν,
το σώμα μετράει τη φυσική και αφήνεται.

Σήμερα, θυμήθηκα,
γιατί κάποτε ερωτεύτηκα μηχανόβιο.

Positive Feedback Loop

Οι κεραίες σου στραμμένες σε ό,τι με ακουμπάει.
Τηλεπικοινωνιακό σύστημα σε θετική ανάδραση.
Θέλω να ακουμπήσω εσένα.

https://www.sciencedirect.com/topics/engineering/positive-feedback-loop

Ένα ήρεμο μεσημέρι

Ιλιγγιώδης αίσθηση,
μεθυστική και αβάσταχτη.
Αυτή η ταραχή στο σώμα,
δε μαρτυριέται εύκολα.
Ούτε μοιράζεται.
Μοναχικά υπάρχει,
απολαμβάνει υποφέροντας τον εαυτό της
και αποζητά τον αφανισμό της.
Πεταλούδες στο στομάχι;
Γελάω!
Δεν είναι ανάλαφρη, ούτε αθώα.
Σκοτεινή και πανούργα,
πυρώνει και πυρακτώνει για να βγει,
ανυπότακτη να καταπιεί πολιτισμούς
πριν επιτέλους παγώσει στην αιώνια ακινησία της.
Τελεολογική στη φύση της,
κατασπαρακτική στην ορμή της.

Λύτρωση!

Ισοσκελές τρίγωνο

Η αϋπνία και το πένθος μοιάζουν.
Είναι βουβά, σε κατακλύζουν και στο τέλος σε αφήνουν άδειο.

Όπως και η έντονη ερωτική επιθυμία.

Ο ήλιος και το αεράκι

Ήρθε η άνοιξη.

Και έφερε τον ήλιο.

Που έφερε τη ζέστη στο σώμα.

Λιαζόμαστε στους κήπους μας,

ανοίγουν οι κήποι της ψυχής.

Πουλιά, τιτιβίσματα, παιδικές φωνές μακρινές.

Το αεράκι, δροσερό και ανέμελο, μας κρατάει ξύπνιους.

Να μη χαθούμε στη νωθρότητα.

Να μην κουραστεί το δέρμα γυμνό κάτω από το βάρος της θέρμης.

Να μη σιωπήσουμε τη προσμονή της εναλλαγής.

Μας ξεβολεύει για να μη βολευτούμε.

Και έτσι, επιθυμούμε τον ήλιο πιο πολύ..

Ρομαντικός νότος

Η καρδιά μου είναι γεμάτη νοσταλγικό ρομαντικό πάθος.
Ταξιδεύει στον ιταλικό νότο και χορεύει στα πανηγύρια pizzica μέχρι το ξημέρωμα.
Περπατάει στα στενά της Alfama με μια σαγκριά στο χέρι και ακούει μελαγχολικά fados.
Πλέει στη Μεσόγειο νύχτα με πανιά και κοιτάει πολιτισμούς με μουσικούς καημούς. 

Από πάνω το φεγγάρι ιστιοφόρο και αυτό στη δικά του κύματα.
Βγήκα να χορέψουμε μαζί το βαλς και να ζεστάνουμε τον κρύο αέρα.

O Pastor

 

The blueprint

The landing page

Ξέρω ότι αγαπώ όταν...

Ακουμπώ το μάγουλό μου στο δικό του και γίνεται η αυλή μου.
Τα δάχτυλά μου στριφογυρνάνε στα μαλλιά του και κάνουν πιρουέτες.
Ξέρω απ'έξω κι ανακατωτά την κρανιακή του κατασκευή, κάθε βαθούλωμα και προεξοχή.
Χώνω τη μύτη μου πίσω από το αυτί του, εκεί που μυρίζει σαν παιδί.
Συγχρονίζω την ανάσα μου μαζί του, όταν ακουμπώ στο στέρνο του.
Ο κόσμος μου με καλεί στην αγκαλιά του.

Και τότε ξέρω.
Heaven... I'm in heaven!

Cairo

 

Another's poem

I want to know
if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it.

Source: https://www.familyfriendpoems.com/poem/the-invitation-by-oriah-mountain-dreamer

The clouds by

 

Bird song

 

Fairy Tale

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα μικρό χωριό.
Ξαφνικά ένα στρώμα ομίχλης, σα μαγεμένο, το πλησίασε και το σκέπαζε αργά και θλιβερά..
Υγρασία και λάσπες τύλιγαν τα σπίτια, ενώ οι κάτοικοι έψαχναν να βρουν τον ήλιο.

Δε θέλω να ξέρεις

Ότι δε θέλω κανέναν τους.
Ότι τους διώχνω όλους σαν κυνηγημένα σκυλιά.
Ότι ο κάθε άλλος μοιάζει με τρομαχτική σκιά δίπλα μου.
Ότι προτιμώ να είμαι μόνη, παρά να δώσω το μαξιλάρι σου.
Ότι η απουσία σου γεμίζει τη ζωή μου.
Ότι οι συγκρίσεις είναι φίλες σου.
Και δικές τους εχθροί.
Ότι τους καίω ευκαιρίες και πετάω στάχτη πίσω μου.
Ότι υφαίνω για να αποφύγω το μνηστηρομάνι.
Ότι είμαι ακόμα εκεί.

Χριστουγεννιάτικη νυχτερινή ομίχλη

Η διαύγεια μέσα μου αυξάνεται.
Ήμουν ανέτοιμη.
Το ίδιο κάνει και η ομίχλη γύρω μου.
Θα είμαι έτοιμη.

E75 parallels

Νυχτοερωτήματα

Ο έρωτας έχει την ερώτηση "Ποια είμαι;"

Προπαρασκευαστικές διαδικασίες

Θα ήθελα να ετοιμάζομαι για σένα.

Κυριακάτικη ταινία

Τότε που νόμιζες ότι ήταν εκείνος.
Κάθε φορά που τον φιλούσες.
Ανέφελες και ανώφελες ταινίες.
Θα το θυμίζουν.