Νεστόριο

Τα αυτιά μου ακούν νερό.

Βουίζει σκοτεινό κάτω στη χαράδρα.

Στροβιλίζεται μέχρι να παρασύρει και τις τελευταίες κρεμάμενες σκέψεις.

Περπατάω και νερά στάζουν παιδικά στους βράχους.

Άλλα συναντιούνται ορμητικά σε καταρράκτες που φεγγίζουν τη νύχτα.

Κάνουν πάρτυ πριν το πάρτυ.

Τα πόδια πλατσουρίζουν ρυθμικά σε νερά που κυλάνε ή κοντοστέκονται.

Άλλοτε με έκπληξη, άλλοτε με προσμονή.

Νύχτα, νερό, δέντρα, δρόμος, σκοτάδι, κρύο, βουνά, περπάτημα.

Ζεστό κρεβάτι τώρα.

Ψηλά πάνω από το φαράγγι.

Τα αυτιά μου ακούν και πάλι το νερό.

Ούτε η νύχτα μπορεί να το σωπάσει.

Επανάσταση

Να μείνω.

Όχι να φύγω.

Atmostra III - Rose

Με πνίγουν οι στιγμές.

Σαν τον χτύπο ρολογιού, περιμένω να τις ξεφορτωθώ.

Οι δικοί μου μοιάζουν μακρινός παράδεισος.

Η ανάσα μου βαθαίνει και φτάνει στην άβυσσο.

Ακούει φωνές από μυθικά κήτη ενός συμπαντικού  βυθού λήθης.

Ηρεμεί και δημιουργεί χρωματιστή έκρηξη λυγμών.

Παίρνω το ατομικό καράβι της μοναξιάς μου και πλέω στο πηχτό σκοτάδι της νύχτας που μου επέβαλαν για μανδύα.

Θα περάσει.

Μέχρι τότε πρέπει να συνεχίσω να ανασαίνω.

Να βγω στον αέρα.

Πνίγομαι.

Πιάνομαι από την ποίησή μου να ανέβω στην επιφάνεια.

Τα κατάφερα.

Αναδύομαι σε φωτεινή παραλία.

Αναγεννημένη 30φυλλένια,

περήφανη και λαμπερή.

Κοιτάω τη θάλασσα.

Μαντεύω τον βυθό της.

Αμφίβια πια, συμμέτοχος δύο κόσμων.

Διάττουσα διάσχιση.

Φως, σκοτάδι, φως, σκοτάδι..

Αέρας, βυθός, αέρας, βυθός...

Η σημασία του προορισμού σιγεί.

Δίνω χρόνο και χαμόγελο.

Ένα βατραχάκι πλατσουρίζει στο νερό.

Αγαπημένη μου μην κλαις - Απ'τ' αεροπλάνο

Μόλις μπήκα στο σπίτι μου.
Πλοίο, αεροπλάνο και πάλι αεροπλάνο.
Αθήνα, Σαντορίνη, Θεσσαλονίκη, Αθήνα.

Και μου ήρθε αυτός ο στίχος.
Αγαπημένη μου μην κλαις...

Για πόσα τραύματα, ποιου τραύματα κλαίω;
Δικά μου, δικά της;
Δικά του; Δικά του;
Όλων.
Η μαμά μου πίσω έκλαιγε.
Πιο πριν έκλαιγα εγώ.
Πιο πριν κάποιος με ξενύχιαζε για να μην κλάψει.
Και πιο πριν κάποιος άλλος με ξενύχιαζε για να μην κλάψει.
Και πιο πριν η ψυχή του ένιωθε ότι τον ξενύχιαζα εγώ.

Πόσα τραύματα.
Αγαπημένοι μου, μην κλαίτε.
Και μη με ξενυχιάζετε.
Αν σας ξενύχιασα, συγνώμη.
Δε μπορώ άλλο τη μοναξιά των τραυμάτων μας
και αυτά τα δάκρυα.

Πότε θα πάψει η αγάπη να πονάει;
Θα ήθελα να είναι εδώ η μαμά μου.
Να σταματήσουμε να κλαίμε.

Μια ακόμα κατρακύλα.
Φτάνει πια.
Θέλω να λυπηθώ.
Όλους μας.
Και να μας πω: φτάνει.
Αξίζουμε όλοι πολύ καλύτερα.
Ένα όριο στην αγριότητα. 
Για να ησυχάσουν οι ψυχές μας.

Αχ, πώς θα σταματήσω να κλαίω;
Αγαπημένη μου, μην κλαις...

Το αφιερώνω στην εν ζωή αγαπημένη μου μητέρα,
που είναι ο πιο ειρηνικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει.
Μακάρι να της μοιάσω.

Limit down

Ο ποιοτικός ξεπεσμός ενός ανθρώπου δεν είναι ιδιωτική υπόθεση.

Συμπαρασύρει το βλέμμα που κοίταξε.

Πονάει την καρδιά που αγάπησε.

Σοκάρει το μυαλό που πίστεψε.

Πώς να δώσεις το χέρι;

Θα σε τραβήξει στην άβυσσο.

Και δεν υπάρχει limit down σε αυτό.

Μια άλλη Σαντορίνη

Ψηλά σε έναν Πύργο φυσάει.

Από κάτω τα φώτα απλώνονται τριγύρω.

Η λάμψη τους θαμπή κάτω από το ομιχλώδες σύννεφο.

Ο αέρας σφυρίζει κυκλαδίτικα.

Φέρνει ήχους ντόπιους, μη τουριστικούς.

Τα πόδια μου κρυώνουν γυμνά.

Τυλιγμένη με κουβέρτα ατενίζω σεφερικά τη μοναδικότητα του νησιού που νιώθω, αλλά δε βλέπω.

Το απόγεμα ξαπλωμένη στην ακροθαλασσιά κοιτούσα τον ουρανό.

Το κύμα έγλειφε τα πόδια, ο ήλιος χάιδευε το μάγουλο.

Τα μαύρα βότσαλα κολλημένα σαν ασημόσκονη στο σώμα.

Μου αρέσει η σιωπή με παρέα. 

Μου δίνει χώρο να με μοιράζομαι, ενώ βυθίζομαι στις σκέψεις μου.

Η υγρασία σαν ομίχλη ήρθε πιο κοντά.

Μια άλλη Σαντορίνη.

Απαγκίστρωση

Όταν μπορείς επιτέλους να βρεις τις αναντικατάστατες λέξεις για αυτό που χρειάζεσαι.

Τα ρω του έρωτα (με μηχανόβιο)

Προκλητική, ερωτική αίσθηση.
Ένα άλλο σώμα ανάμεσα στα πόδια σου
καθορίζει τη δική σου ισορροπία.
Μεταξύ μηχανής και δρόμου.
Ασφάλειας και κινδύνου.
Ελευθερίας και θρήνου.

Συντροφική αίσθηση.
Συγχρονισμένα κορμιά
γέρνουν άφοβα και ομαλά χωρίς ένστικτο.
Κεφάλια κοιτούν το τοπίο,
σκέψεις πετούν μέσα στα κράνη,
βεβαιότητα σιωπηλού μοιράσματος.

Διαλογιστική αίσθηση.
Η σάρκα ντύνει μέταλλο
το μυαλό βουίζει αέρα και αδειάζει,
η καρδιά βαδίζει στο δικύλινδρο,
τα μάτια κοιτάνε γραμμές και σβήνουν,
το σώμα μετράει τη φυσική και αφήνεται.

Σήμερα, θυμήθηκα,
γιατί κάποτε ερωτεύτηκα μηχανόβιο.

Positive Feedback Loop

Οι κεραίες σου στραμμένες σε ό,τι με ακουμπάει.
Τηλεπικοινωνιακό σύστημα σε θετική ανάδραση.
Θέλω να ακουμπήσω εσένα.

https://www.sciencedirect.com/topics/engineering/positive-feedback-loop

Ένα ήρεμο μεσημέρι

Ιλιγγιώδης αίσθηση,
μεθυστική και αβάσταχτη.
Αυτή η ταραχή στο σώμα,
δε μαρτυριέται εύκολα.
Ούτε μοιράζεται.
Μοναχικά υπάρχει,
απολαμβάνει υποφέροντας τον εαυτό της
και αποζητά τον αφανισμό της.
Πεταλούδες στο στομάχι;
Γελάω!
Δεν είναι ανάλαφρη, ούτε αθώα.
Σκοτεινή και πανούργα,
πυρώνει και πυρακτώνει για να βγει,
ανυπότακτη να καταπιεί πολιτισμούς
πριν επιτέλους παγώσει στην αιώνια ακινησία της.
Τελεολογική στη φύση της,
κατασπαρακτική στην ορμή της.

Λύτρωση!

Ισοσκελές τρίγωνο

Η αϋπνία και το πένθος μοιάζουν.
Είναι βουβά, σε κατακλύζουν και στο τέλος σε αφήνουν άδειο.

Όπως και η έντονη ερωτική επιθυμία.

Ο ήλιος και το αεράκι

Ήρθε η άνοιξη.

Και έφερε τον ήλιο.

Που έφερε τη ζέστη στο σώμα.

Λιαζόμαστε στους κήπους μας,

ανοίγουν οι κήποι της ψυχής.

Πουλιά, τιτιβίσματα, παιδικές φωνές μακρινές.

Το αεράκι, δροσερό και ανέμελο, μας κρατάει ξύπνιους.

Να μη χαθούμε στη νωθρότητα.

Να μην κουραστεί το δέρμα γυμνό κάτω από το βάρος της θέρμης.

Να μη σιωπήσουμε τη προσμονή της εναλλαγής.

Μας ξεβολεύει για να μη βολευτούμε.

Και έτσι, επιθυμούμε τον ήλιο πιο πολύ..

Ρομαντικός νότος

Η καρδιά μου είναι γεμάτη νοσταλγικό ρομαντικό πάθος.
Ταξιδεύει στον ιταλικό νότο και χορεύει στα πανηγύρια pizzica μέχρι το ξημέρωμα.
Περπατάει στα στενά της Alfama με μια σαγκριά στο χέρι και ακούει μελαγχολικά fados.
Πλέει στη Μεσόγειο νύχτα με πανιά και κοιτάει πολιτισμούς με μουσικούς καημούς. 

Από πάνω το φεγγάρι ιστιοφόρο και αυτό στη δικά του κύματα.
Βγήκα να χορέψουμε μαζί το βαλς και να ζεστάνουμε τον κρύο αέρα.

O Pastor

 

The blueprint

The landing page

Ξέρω ότι αγαπώ όταν...

Ακουμπώ το μάγουλό μου στο δικό του και γίνεται η αυλή μου.
Τα δάχτυλά μου στριφογυρνάνε στα μαλλιά του και κάνουν πιρουέτες.
Ξέρω απ'έξω κι ανακατωτά την κρανιακή του κατασκευή, κάθε βαθούλωμα και προεξοχή.
Χώνω τη μύτη μου πίσω από το αυτί του, εκεί που μυρίζει σαν παιδί.
Συγχρονίζω την ανάσα μου μαζί του, όταν ακουμπώ στο στέρνο του.
Ο κόσμος μου με καλεί στην αγκαλιά του.

Και τότε ξέρω.
Heaven... I'm in heaven!

Cairo

 

Another's poem

I want to know
if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it.

Source: https://www.familyfriendpoems.com/poem/the-invitation-by-oriah-mountain-dreamer

The clouds by

 

Bird song

 

Fairy Tale

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα μικρό χωριό.
Ξαφνικά ένα στρώμα ομίχλης, σα μαγεμένο, το πλησίασε και το σκέπαζε αργά και θλιβερά..
Υγρασία και λάσπες τύλιγαν τα σπίτια, ενώ οι κάτοικοι έψαχναν να βρουν τον ήλιο.

Δε θέλω να ξέρεις

Ότι δε θέλω κανέναν τους.
Ότι τους διώχνω όλους σαν κυνηγημένα σκυλιά.
Ότι ο κάθε άλλος μοιάζει με τρομαχτική σκιά δίπλα μου.
Ότι προτιμώ να είμαι μόνη, παρά να δώσω το μαξιλάρι σου.
Ότι η απουσία σου γεμίζει τη ζωή μου.
Ότι οι συγκρίσεις είναι φίλες σου.
Και δικές τους εχθροί.
Ότι τους καίω ευκαιρίες και πετάω στάχτη πίσω μου.
Ότι υφαίνω για να αποφύγω το μνηστηρομάνι.
Ότι είμαι ακόμα εκεί.

Χριστουγεννιάτικη νυχτερινή ομίχλη

Η διαύγεια μέσα μου αυξάνεται.
Ήμουν ανέτοιμη.
Το ίδιο κάνει και η ομίχλη γύρω μου.
Θα είμαι έτοιμη.

E75 parallels

Νυχτοερωτήματα

Ο έρωτας έχει την ερώτηση "Ποια είμαι;"

Προπαρασκευαστικές διαδικασίες

Θα ήθελα να ετοιμάζομαι για σένα.

Κυριακάτικη ταινία

Τότε που νόμιζες ότι ήταν εκείνος.
Κάθε φορά που τον φιλούσες.
Ανέφελες και ανώφελες ταινίες.
Θα το θυμίζουν.

Αυτοεγκλεισμός

Έχω βγάλει νύχια.
Σκίζω ό,τι βρίσκω.
Κλείνομαι για να μην κάνω κακό.

Αυγουστιάτικο Αιγαίο

Έζησα καλοκαιρινές νύχτες σε θάλασσες σα λίμνες που χόρευαν γύρω μου κύκνοι.
Κομψοί, περήφανοι και συγχρονισμένοι.
Πάνω σε κύκνο και εγώ. Το ιστιοφόρο μας.
Ο αέρας και ο Vangelis έδιναν τον ρυθμό.
Και εμείς απλά κοιτούσαμε χαμένοι στην ομορφιά της αρμονίας και στη μητρική αγκαλιά της θάλασσας.

Μια θάλασσα που σε απειλεί με 3 μέτρα κύματα και μετά σε αγκαλιάζει,
σε κουράζει, σε γαληνεύει, σε διώχνει πιο μακριά, σε κρατά ακίνητο κάτω από ένα φάρο,
σε κάνει να νιώθεις θεός, σε κάνει να νιώθεις αδύναμος και θα σε καταπιεί,
σε γεμίζει αρμύρα, ρυτίδες και αέρα στο πρόσωπο,
σου αγριεύει το μέτωπο και το βράδυ σε κάνει ευτυχισμένο,
σε κοιμίζει με ρεστία και σε ξυπνά με ένα μπλε γύρω σου με άλλα λευκά κατάρτια,
σε καλεί να την κατακτήσεις νύχτα και τη μέρα σε ξερνάει,
σου μαθαίνει να τη συνηθίσεις απρόβλεπτη και κυκλοθυμική.

Η αυγουστιάτικη θάλασσα του Αιγαίου σου δείχνει την ελευθερία.

Άγρια και εθιστικά.

Γάμος

Άστατο μυαλό.
Παρασέρνει την καρδιά.
Όλα είναι για λίγο.

Ο γκιώνης, το αηδόνι και η απεραντοσύνη

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας γκιώνης.
Που αναβόσβηνε τα βράδια σαν φάρος.
Μπήκε η άνοιξη και ήρθε και το αηδόνι που τραγουδούσε με στριφογυριστές κορδέλες τη νύχτα.
Ψηλά στο λόφο, ζούσε η απεραντοσύνη. Κάθε βράδυ, άκουγε τις μελωδίες της κοιλάδας και έπεφτε για ύπνο χαμογελαστή. Και έβλεπε όνειρα ότι ήταν μικρή.

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Είναι άνοιξη

Νύχτα στο κρεβάτι μου και το παράθυρο ανοιχτό.
Δυο μηχανάκια κόβουν τη σιωπή στα δύο.
Τα αηδόνια τιτιβίζουν τις στριφογυριστές κορδέλες τους.
Δυο γκιώνηδες δίνουν στίγμα από τους αντικριστούς λόφους.
Τα σκυλιά γαβγίζουν με ηχώ από μακριά.
Μια παρέα παιδιών ψάχνει σαματά απέναντι.
Εγώ δεν κρυώνω.
Κολυμπάω στους ήχους.
Όπως το φεγγάρι στον ουρανό.

Είναι άνοιξη.
Είμαι ανέμελη.

The gift

Μια φωτεινή μέρα

Τι μου σκίζει περισσότερο την καρδιά;
Το πολύ φως ή το σκοτάδι;

Το φως που δεν έγινε πολύ.
Και έγινε σκοτάδι.

Αγώνας δρόμου

Ένας αγώνας.

Και είμαστε πολλοί.
Ο καθένας στην κατηγορία του.
Δρόμου, αντοχής, ταχύτητας, διάκρισης, επιβίωσης.
Με διαφορετική αφετηρία.
Και τερματισμό.
Κάποιοι ίσως δε φτάσουμε.

Ποιον να πρωτοδείς;
Αυτόν που σε προσπερνά;
Εσένα που ξεκίνησες αργά;
Αυτούς που ακολουθούν;
Τους άλλους που είναι μαζί σου;
Εκείνους που στρίβουν από αλλού;

Στον έβδομο στίχο αναπαύομαι.
Όλοι πάνω σε δρόμο.
Πανηγύρι η ζωή.
Συναγωνιστές εμείς.

Ο καθένας μετράει τον εαυτό του.

Μεγάλη Παρασκευή

Μυρίζει φρέσκο αίμα.
Το χορτάρι θυσιάζεται για το καλό του καλλωπισμού.
Στωικά τα λουλούδια περιμένουν κίτρινα.
Το εύστροφο κεφάλι της μηχανής, αλάνθαστο με βαριά ετυμηγορία.
Θάνατος!
Ποιος νίπτει τας χείρας;
Οι καμπάνες ακούγονται.
Παθητικές, μακρινές και αδιάφορες.
Το μεγαλόπνοο φως περπατά σε πένθιμο χαλί με ατάραχα τιτιβίσματα.

Πόσους θανάτους σπρώχνουμε για να κυλάει η ζωή;

Μεγάλη Πέμπτη

Μεγάλη Πέμπτη
Μεγάλη απογοήτευση.
Η ανθρώπινη φύση.
Αυτή που φέρει τα τραύματα.
Που κουβαλά τους σταυρούς της προπατορικά.
Πολλοί ρόλοι να διαλέξω.
Ιούδας, Πιλάτος, Παναγία.

Μια συγχώρεση θέλω.
Θα ξεκινήσω από εμένα.
Ανάσταση ψυχών περιμένουμε.

Παραπάνω σημασία

Για να μη σε θίξω, θίγομαι.
Παραπάνω σημασία.

Ξύπνημα

Να ξυπνήσω και να βρω ένα άλλο σώμα.
Δίπλα μου, αναπάντεχα.
Ένα χέρι φιλικό στην άκρη του δικού μου.
Μια μυρωδιά που φέρνει μνήμες από παλιά, αλλά είναι νέα.
Ένα σώμα σχεδία στη μάχη της άλλης μέρας.
Να ανέβω να με σώσει,
ενώ έξω λυσσομανά το φως που αδίστακτα τη φέρνει.

Να μπω στη σφαίρα της μυρωδιάς σου.
Εκεί όπου οι μέρες είναι ήσυχες.

Γκιώνης

Φάροι των δέντρων, δίνουν το στίγμα τους μέσα στη νύχτα.
Περιοδικά, μοναχικά και τυχαία συναντώμενα.

Γρήρορα

Γρήγορα.
Να κάνω κάτι γρήγορα.
Όχι εγώ, το σώμα μου, να κινείται, να κινείται γρήγορα.
Να τρέχει, να στροβιλίζεται, να χοροπηδάει.
Γρήγορα.
Να πετάξει την ακινησία από πάνω του. Την υπομονή.
Τα μάτια μου να βλέπουν εικόνες που επιταχύνουν και άλλο και άλλο (2:56)
Ο αέρας απλά να σφυροκοπάει επάνω μου.
Γρήγορα και ελεύθερα.
Κόσμος πολύς να μοιράζεται γύρω μου την ίδια χαρά.
Να τρέχουμε, να χορεύουμε, να πηδάμε, να στροβιλιζόμαστε.
Να κουνάμε χέρια, πόδια, μυαλά.
Γρήγορα.

Καλά να είμαστε και θα κάνουμε όση υπομονή χρειαστεί.
Σας καληνυχτώ περιμένοντας αυτή τη στιγμή.

https://www.youtube.com/watch?v=4L3nE3qqBKk

A poem not to miss

He says. She says.
He said, now he has stopped.
She said, now she has stopped.
He needs to heal.
She wants him to heal.
There is silence.
She offers him this music.
He says. Nothing.
She says. Nothing.
Alone, they listen to all these Says.
Because, they just can't say.
How much they care, how much they see.
It is only the music that says...
They care, they see.
What they say!

Nils Frahm - Says

Δε σε είδα

Γύρισα από τον οφθαλμίατρο.

Τελικά θα βλέπω.

Παρκάρω και βγαίνω, 

με ρουφάει το γιασεμί της γειτονιάς,

πέφτω πάνω στη μυρωδιά του.

Βιαστικά αντίο.

Δε σε είδα.

Βράδιασε και ακόμα

Σαν κύκνοι σε σειρά χορεύουνε τα αεροπλάνα στριφογυρνώντας στις αντανακλάσεις των αεροδιαδρόμων.
Οι φωτισμένες ουρές τους σχίζουν το μούχρωμα της Κοπεγχάγης.
Και εμείς έτοιμοι για απογείωση.

Γιατί θα ήθελα να με πληρώνουν

Ίσως και να μου φαίνεται βάρβαρη η ζωή μου.
Ο επαγγελματικός μου βίος.
Με stress, deadlines, blame games, analysis και άλλες αγγλοσαξωνικές ορολογίες.
Θα ήθελα να με πληρώνουν να σκέφτομαι.
Να φιλοσοφώ τη ζωή, τη μουσική, τη νύχτα,
τα λεπτοφυή συναισθήματα, το φως και το σκοτάδι.
Να γράφω μουσική και ποίηση.
Να φωτογραφίζω τις αρμονίες μου,
να δίνω ήχους στις εικόνες μου.
Να μεταβαίνω σε όλο το φάσμα των αισθήσεων διαλογιζόμενη τον χρόνο.
Να τον έχω φίλο και όχι εχθρό.
Να είμαι αέρας και όχι γη.

Αλλά το ξέρω, θα μου έλειπε ο ορθολογισμός.
Τέτοια είμαι,
τρώγομαι με τα ρούχα μου!

Αναπάντεχα ήρεμος χρόνος

Ο χρόνος που γλυστράει ειρηνικά πάνω στο κορμί μου άυλο νερό.
Ήρεμη αν και άρρωστη.
Χωρίς έγνοιες και άγχη.
Αυτά τα δευτερόλεπτα που δεν κάνω τίποτα.
Κυλάνε και κυλάω και εγώ ανάλαφρη.
Τα κύτταρά μου απλώνονται με χαρά.
Τα πόδια μου μακραίνουν.
Η ανάσα μου πλαταίνει.
Και απ'έξω μου η μουσική που ακούω και αγαπάω.
Η μουσική που γράφω.
Οι συγχορδίες που τρέχω και τρέχουν το μυαλό μου.
Ωραία που κυλάνε τα δευτερόλεπτα και οι σκέψεις μου νωχελικά, αβίαστα.
Η θεραπεία μου είναι ο καναπές, η ζέστη και η μουσική.
Και ένα σαλεπάκι.
The Beloved - Missing you

Νύχτωσε πάλι

Οι ερωτικές καληνύχτες δε λέγονται, δεν ακούγονται.
Αιωρούνται μέσα στην ίδια την νύχτα,
ακουμπάνε πάνω στα ζεστά κορμιά μας.

Νυχτερινά παράθυρα

Είναι μια ποιητική στιγμή.
Η κάθε επιστροφή, νύχτα, σε ένα σπίτι μακριά από την πόλη.
Με τη μεγάλη Άρκτο, τους σκοτεινούς λόφους, τα ακίνητα λεμονοκυπάρισσα και την απέραντη σιωπή από το παράθυρο.
Με νύχτες που δε θέλουν να περάσουν.
Με χρόνο για αυτές τις αργόσυρτες νύχτες.

Μπορώ να υπάρχω χωρίς να κάνω.
Ιερή αξία των διακοπών.
Βουλιάζω σε διαλογισμούς.
Ψάχνω μια ιδέα με παρόμοια ιδέα.
Ένα κεφάλι με παρόμοια σκέψη.
Μακριά από ανθρώπους θέλω τη βεβαίωση του συγχρονισμού.
Τώρα κάποιος νιώθει όπως εγώ.
Συγχρονισμός που οδηγεί σε μοίρασμα.

Η τέχνη ως ανάγκη που δαγκώνει για μοίρασμα.
Η ζωή μάχεται την τέχνη.
Έχω το ένα, χάνω το άλλο.
Η ζωή πασχίζει να καλύψει τον λόγο ύπαρξης της άλλης.
Είμαι καλά, δεν χρειάζομαι μοίρασμα.
Τι εγωίστρια... τις ελλείψεις μου θέλω να μοιράζομαι.
Την πληρότητα την καταναλώνω.

Ναι ξέρω.
Κοιτάμε την νύχτα.
Μακριά και σιωπηλά.
Τι περίεργη αίσθηση...
Εφηβικά ερωτική.

The Big

Είναι αυτά τα βράδια στον Τρίλοφο...
Μελαγχολικά και φιλοσοφικά.
Αναδιατακτικά.
Η απλωσιά του κήπου και η θέα προς τους λόφους δίνουν χώρο σε στριμωχτές σκέψεις.

Μακριά...
Όσο η γη μεγαλώνει,
όσο οι επιλογές αυξάνονται,
όσο το μυαλό εκκρεμεί,
όσο οι ανάγκες παγιώνονται,
θα πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται από μακριά...

Οι άνθρωποι που νοιάζονται από μακριά...
Τι μεγάλο πράγμα!

Συνήθεις ερωτήσεις

Ποιο είναι το βουνό απέναντι μπροστά από τη δύση;

Στα ταξίδια

Μου αρέσει να εξερευνώ.
Να μυρίζω την περιπέτεια, τις κρυμμένες αναμνήσεις.
Τις στιγμές που θέλω να προσθέσω στο βιογραφικό της ζωής μου.
Να γεμίζω ανεμελιά και παιδικότητα.
Και όλα αυτά να ντύνονται με ασφάλεια και ωριμότητα.

Τους συνοδοιπόρους που μπορούν να με ακολουθήσουν τους σέβομαι.
Είναι αυτοί που προσθέτουν ένα ακόμα στοιχείο εξερεύνησης στον ορίζοντά μου.
Αυτοί που μοιραζόμαστε την ίδια φλόγα.
Και αυτοί που είναι σπάνιοι.
Όπως εγώ.
Τους ευχαριστώ για τα μικρά και μεγάλα ταξίδια.

Έχω μια μεγάλη περιέργεια για τη ζωή.
Στα ταξίδια λοιπόν!

Just sounds

Υπάρχουν στιγμές που οι ήχοι είναι ικανοί να διώξουν μια απρόσμενη σαν ανοιξιάτικη καταιγίδα αίσθηση μοναξιάς.

My seas

Σπίτια και γατιά

Από τη στιγμή που δε μπορώ να ταΐσω το γατί μου, ταΐζω άλλα.

Όταν έφυγα από το φοιτητικό μου σπίτι, πίστεψα ότι δε θα μου λείψει ποτέ.
Ότι η αίσθηση δεσίματος είναι ρηχή.

Ακόμα και τώρα το βλέπω στον ύπνο μου.

Οκτώβρης

Από πάνω μας μια γραμμή αεροπλάνου και δυο χαρταετοί.
Ο ήλιος και ο Όλυμπος αρχίζουν να τα βρίσκουν.
Παντού ήχοι νωχελικών κυμάτων.
Καλοκαίρι βαριεστημένο που δε φεύγει.
Χρυσάφι μπροστά μας.
Τα πόδια δε μας πάνε σπίτι.
Χωμένα στη ζεστή άμμο παίζουν κρυμμένο θησαυρό.
Το σώμα απορροφά ενέργεια και ξυπνάει τις ορμόνες ευτυχίας.
Πιο πριν πάγωνε στο ζωντανό νερό.
Σαββατιάτικη βάφτιση.

Ήλιος και φεγγάρι

Καλοκαιρινό αστραποβόλισμα.
Χρυσά και ασημένια φωτοστέφανα
τυλίγουν τα υγρά κορμιά μας.
Κολυμπούν μαζί μας καθώς
απλώνουμε ρίγη στη μεγάλη μπλε αγκαλιά.

Εξιλέωση κάθε βαριάς χειμωνιάτικης στιγμής.
Τίναγμα σκόνης, άφεση αμαρτιών ακινησίας.

Το μάτι δε χορταίνει,
το σώμα γλυστρά,
η ψυχή μετεωρίζεται.

Ήλιος και φεγγάρι.

Καράβι

Ο χρόνος αργόσυρτος.

Ξαπλωμένη, η δόνηση με νανουρίζει.
Μηχανικός ο βόμβος,
υδάτινος ο παφλασμός,
θα μπορούσα να αφήσω το κορμί μου να το περιφέρει αυτό το καράβι σε κάθε άκρη του Αιγαίου.
Καβαφικό ταξίδι προορισμός.

Το φινιστρίνι ρίχνει αλμυρό φως.
Τα νησιά περνάνε ένα ένα,
άγνωστα ή αγαπημένα,
οικείο το βλέμμα επάνω τους.
Ταξιδιώτες, εργαζόμενοι και χαμόγελο.
Ο ήλιος μας καίει.
Ο αέρας μας δέρνει.
Και η βαθιά φωνή του πλοίου που προσπαθεί μας συνδέει.

Εκεί που είναι το κρεβάτι είναι το σπίτι.
Έχουμε ακόμα...

Introducing

Arriving to a new place.
Feeling its energy, sounds, character.
I do nothing.
Just laying on bed.

Merge

Few clear moments within restless tireness

Night walks

Τριανταφυλλάκι 3,00