Μύθος

Τα λουλούδια είναι υπέροχα.

Σε ευχαριστώ Περσέα του δικού μου μύθου.

Ταξίδευα, σε γνώρισα και σου έδωσα το όνομα.

Χρίσμα και μύθος μαζί.

Βασίλισσα που χρειάζεται τον πιστό αρχιστράτηγο,

για τη διατήρηση του βασιλείου. 

Αρχιστράτηγος που χρειάζεται την ευγνώμωνα βασίλισσα, 

για τη διατήρηση του οράματος. 

Σχέση κοσμογονίας, όχι απλής τεκνογονίας.

Ούτε του παπά

Σε θέλω σαν τρελός

Τόπος επιστροφής

Μακεδονική ακρόπολη.

Εποπτεύει.

Τον τόπο, τον χρόνο.

Συννεφιάζει τον καιρό στο ηλιοβασίλεμα.

Επιβολή βλέμματος.

Ηγεμονική και απροσπέλαστη.

Με καλεί να επιστρέψω.

Εξόριστη βασίλισσα σε ρόλους και χρόνους ανάρμοστους.

Νιώθω την έλξη στο σώμα μου.

Υπνωτισμένη ιχνηλατώ την χαμένη πρόσβαση.

Με κοιτάει να την κοιτάω.

Καταγωγή και απώλεια.

Επιστροφή λειψή.

Δεν έφτασα.

Πονάω.

Έπρεπε να φύγω.

Απόσχιση, υπόσχεση και εκκρεμότητα.

Έφτασα όμως πιο κοντά.

Και ξέρω τι έγινε.

Δεν έχω φωνή.

Να διηγηθώ, να πω την ιστορία.

Αλλά έχω δύναμη.

Βουβή, καίει, χύνεται σε δάκρυα και λυγμούς.

Χαρακώνει.

Ήρεμη, αγέρωχη και υψηλή.

Είδα μάχες, χαλασμούς, 

βασίλεια και γκρεμίσματα.

Μοίρες που χάθηκαν,

πολιτισμοί που έσβησαν,

μέλλοντα που δεν έγιναν παρόντα.

Απόγονος εγώ,

διάδοχος,

αντίστροφος Περσέας,

Περσίδα,

περπατώ στο πεπρωμένο μου.

Και του τόπου.

Περσέας

Με φιλούσε.

Και ήταν σκοτάδι.

Άνοιξα τα μάτια.

Και με πλημμύρισε φως.

Ιστορική μορφή, μελαμψή,

καμμένη από τις μάχες και τον χρόνο.

Βλέμμα σιωπή και θέρμη.

Αγκαλιές μεγάλα ημικύκλια.

Άπλωσε τις φάλαγγες στις πεδιάδες μου.

Τραγική παράδοση η μοίρα του.

Ο τελευταίος στρατηγός.

Μακεδονία, γη της μνήμης.

Η ροή

Μούχρωμα και σε κοιτάω.

Δέος και συγκίνηση.

Τα μάτια μου καρφωμένα πάνω σου.

Δίνες, στροβιλισμοί και ομαλά.

Ακινησία εντός μου.

Σου αφήνομαι.

Θρήνος και ανάταση.

Γραμμές πόνου και αγωνίας.

Ένα ζεστό βλέμμα, πλεούμενο και αυτό.

Κρυμμένο σημείο αναφοράς.
Έχει αρχή η ροή;

Η τάξη των πραγμάτων

Μου έστειλε ο μεγάλος μου πλατωνικός έρωτας γιατί εξαφανίστηκα από τη ζωή του. Και μου ζήτησε να μην τον αφήσω με την απορία.

"Μα δεν εμφανίστηκα ποτέ".

Του την έλυσα.

Εφεύρεση

Εφεύρω όσα δεν έζησα.

Είναι πείνα;

Ή πληγή;

Είναι άγριο.

Φωνή λύκου που ξέρω.

Μαζί του μεγάλωσα. 

Και με τα τσοπανόσκυλα.

Μαζί και μπερδεμένα.

Μαστιγώνω, μαστιγώνω,

το σπασμένο πόδι δαγκώνω.

Αδιάκριτοι ρόλοι,

θύτες, προστάτες, θύματα

ξυπνούν σε χαραμάδες τέχνης,

σε αναζήτηση δύναμης.

Χάος αυθεντικό και ξένο.

Κάθε δάγκωμα και μια ντροπή.

Αγρίμια και αγριμάκια μου,

πέστε μου που ‘ναι οι τόποι σας.

Γκρεμνά ‘ναι εμάς οι τόποι μας,
τα σπηλιαράκια του βουνού
είναι τα γονικά μας.

Και ο λύκος αλυχτάει.

Το τσοπανόσκυλο ορμάει.

Να ανοίξουν να με φάνε,

την αυτοφαγία γλεντάνε.

Σημάδια από τα δόντια μου πάνω μου.

Βλέμμα ατίθασο καταλήγει άδειο.

Αγρίμια και αγριμάκια μου,

μη χτυπιέστε.

Η εφεύρεσή μου δε λειτουργεί.

Λουφάξτε και θα δούμε.

Καλό παιδί

Στα μαλλιά σου μετράω τα μποφόρ.

Τα μάτια σου λάμπουν ήλιους στο βαθύ μπλε.

Χαμόγελο σειρά από μαργαριτάρια.

Και φτερουγίσματα αγνότητας.

Πρόσωπο με γραμμές, αλμύρα και πρόσκληση.

Δουλειά σκληρή, δεν κουράζει την τρυφερότητα.

Χέρια άγρια σαν κύματα.

Απλωτά σε αγκαλιά.

Παιδί της θάλασσας.

Καλό παιδί.

Ενδιάμεσος χρόνος

Είναι αυτός ο άχρονος χρόνος.

Ο ενδιάμεσος.

Περιμένεις να περάσει μέχρι το σηματοδοτημένο κάτι.

Αλλά μέσα του συμβαίνουν θαύματα.

Αόρατα και απαρατήρητα.

Έχει τέχνη και ωρίμανση.

Η πορεία της ζωής χορεύει μέσα του.

Αλλάζει, μετασχηματίζεται.

Οι φωτογράφοι τον αγαπούν.

Τους δίνει τα καλύτερα πορτραίτα.

Ταπεινός, τον προσπερνάς ως άχρηστο, είναι μεγαλόπρεπα γενναιόδωρος.

Αρκεί να σταθείς και να τον κοιτάξεις.

Νότια Κρήτη

Δε μπορώ να σταματήσω να κοιτάω τα αστέρια.
Πυκνός ουράνιος θόλος. 
Σιγοτραγουδάω μελωδίες
ευαίσθητου ελληνικού σινεμά.
Δεκαετία 90, τότε μεγάλωνα.
Δεν τα κατάφερα καλά.

Πώς θα αποχωριστώ αυτό το μέρος;
Αυτούς τους ήχους;
Κύματα, κύματα, γαλήνια κύματα.
Σκοτάδι ασταμάτητο.
Δικά μου, ολάριθμα αστέρια.

Νότια Κρήτη, μοιάζουμε.
Άγρια και ρομαντική.
Απροσπέλαστη και εκφοβιστική.
Οικεία και παιδική,
για όσους μπορούν.

Μούχρωμα

Η ώρα που γινόμαστε κάτι άλλο.

Μεταμόρφωσις.

Όνειρα που καιροφυλακτούν. 

Βαθείς καημοί. 

Ενοχικές σκέψεις άλλων ιστοριών. 

Σκοτάδια απύθμενα ψάχνουν φως.

Προέλευση. 

Όλοι φεύγουν αυτή την ώρα. 

Δε βλέπουν τι ανοίγεται.

Δεν έχουν κάτι άλλο να γίνουν. 

Η ώρα του μεγάλου φευγιού. 

Μένω και παρατηρώ. 

Μάτια που λάμπουν προσμονή. 

Επιστροφή. 

Καράβι

Ακούω τους μεταλλικούς ήχους.

Η δόνησή σου με νανουρίζει. 

Το κρεβάτι σου λυτρώνει την ποίησή μου.

Και τη μέση μου. 

Με καλοδέχεσαι στην πολιτεία που κουβαλάς. 

Μας πηγαίνεις κουκίδα στο σκοτάδι.

Σε εμπιστευόμαστε. 

Τεχνητή μήτρα μας χωράς στα σπλάχνα σου.

Και εμείς κοιμόμαστε. 

Την πολυπόθητη επιστροφή.

Αυτό μου χαρίζεις. 

Κουμπιά

Όταν νεότεροι χορεύαμε τις ηλεκτρονικές μας μουσικές,
έρχονταν ξένοι και μας ρωτούσαν: ''Έχετε τίποτα κουμπιά;"
Προσβαλλόμουν εγώ, για τι μας πέρασαν...

Τα κουμπιά που ξέρω πλέον είναι ανθρώπων γύρω μου.
Κρύβονται και φωλιάζουν,
καιροφυλακτούν για την εμφάνισή τους.
Πιο απόλυτα και από techno μουσική (trance ακούγαμε εμείς).
Πιο θορυβώδη και από πέσιμο δίσκου στη φοιτητική τραπεζαρία.
Πιο εξαρτητικά και από τα κουμπιά των party.

Τα παρατηρώ.
Και οι άνθρωποι επανακατατάσσονται μέσα μου,
φήφοι της Eurovision σε άρνηση, -12 points.
Ελεύθερη πτώση εκτίμησης.
Η συμπάθεια ατάραχη.
Νικητής που κερδίζει την απόστασή μου.

Δε λυπάμαι, όμως σοκάρομαι.
Άνθρωποι δέσμιοι σε αυτά.
Αναμνήσεις και αξίες σε διάλυση,
αρχιτεκτονικές προοπτικές.

Επανεκτιμώ τα κουμπιά των φοιτητικών μου χρόνων.
Αυτά που θεωρούσαν ότι παίρνω, όταν χόρευα.
Προσβαλλόμουν...
Μια χαρά ήταν, αθώα.

Καλοκαιρινή βρωμιά

Θέλω να κυλιέμαι στο κρεβάτι μου,
με όλη τη σκόνη,
την αλμύρα
και την άμμο.
Αέρας για μαλλιά,
φύκια για πυτζάμες,
χώμα για μακικιούρ.
Να απλώνω ελευθερία, ανεμελιά και δικούς μου κανόνες στα λευκά σεντόνια.
Να γεμίζω το κρεβάτι με ξένα, βρώμικα στοιχεία.
Παιδιά μετά την παιδική χαρά.
Να ντύνομαι και να ξεντύνομαι,
μόνο όταν θέλω,
φορώντας όση βρωμιά θέλω.
Φαγουρίζει το αλάτι.
Καλοκαιρινή πολυτέλεια.

Ξένο σώμα

Ξένο σώμα.

Με θέλει, δεν το θέλω.

Πρόστυχη επιθυμία, άξια χλεύης.

Με πλησιάζει ξεδιάντροπα.

Το πρωινό μου.

Καταλήγει σκλάβος στο λίγο που του αφήνω,

όσο να προσθέσει στις αισθήσεις μου.

Ήλιος, ζέστη, νερό.

Άθελά του γίνεται καλλιτέχνης,

ηδονίζει το εκδικητικό μου μυαλό.

Προσφέρει μόνο όσα θέλω, 

ελάχιστα,

μέγιστα εγωκεντρικά.

Δυνατό σώμα, πλανημένο μυαλό.

Τιμωρητική ηγεμόνας,

κλειστά μάτια με αρυτίδωτη ηρεμία,

η δύναμή μου πάνω του.

Καμία βασιλική εκχώρηση.

Μόνο δύο μεγαλόψυχα δώρα.

Τον πόθο του δούλου για τον αφέντη.

Και την άγνοια της έπαρσης που χειραγωγείται.

Στην υγειά των πραγματικά ωραίων αντρών που αγαπάω να υπάρχουν.

Το δώρο μου

Μαλακές καρδιές.

Αγνές και άφοβες αγκαλιές.

Τόποι ηρεμίας.

Βλέμματα καθαρά και απροστάτευτα.

Απλά περιβόλια.

Εγωισμοί, κόμπλεξ και άμυνες σε άλλο μαχαλά.

Ο δικός μας είναι μόνο για παιδιά.

Φωτίζει το μπλε του ουρανού.

Χαρακιές από τον χρόνο,

δαφνοστέφανα στα μάτια.

Οι λέξεις δεν έχουν θέση.

Το μυαλό ξεκουράζεται,

το στόμα φιλάει,

το σώμα μαεστρεύει στη σοφία να ξέρει ποιος το αγαπάει.

Έλλειμμα τρυφερότητας που γεμίζει.

"Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια".

Ποιο από τα δύο;

Φαντάσματα

Κλείνω τα μάτια, τα αυτιά.
Θέλω να λιποθυμήσω.
Να μη βλέπω να με βλέπουν.
Να γίνω άυλη, φάντασμα.
Να κρυφτώ.
Να μη με βλέπουν.
Να μη βλέπω να με βλέπουν.
Κατάρρευση.
Το σκοτάδι ξεχύνεται μέσα μου αβυσσαλέο.
Τα μεγάλα μάτια του παιδιού με κοιτάνε.
Τα αποχαιρετώ και αυτά.
Φαντάσματα.
Τίποτα δεν υπήρξε, τίποτα δε θα υπάρξει.

Μακρόσυρτα φιλιά

Σκέφτομαι τα μακρόσυρτα φιλιά.
Δεν είναι πια φιλιά, αλλά ένωση.
Αναπνοών, ιδεών, προσώπων και χειλιών.
Σύμβολα που χτίζονται με δευτερόλεπτα.
Πιο πολλά, πιο μεγάλα.
Ακίνητα και εμβληματικά.
Υπνωτιστικά και διαυγή.
Δηλώσεις που παίρνουν χρόνο.
Και απαιτούν πρόθεση.

Πάμε μια βόλτα στο σκοτάδι

Είμαι λάτρης της νύχτας.
Της ατμόσφαιράς της.
Της σκιάς και του υπαινιγμού της.
Του ρομαντισμού της που τελειώνει.
Των δευτερολέπτων που φανερώνεται η φθινοπωρινή πανσέληνος μέσα από τα σύννεφα.
Της γάτας που περιδιαβαίνει στο βασίλειο της άδειας πλατείας.
Των φύλλων που τρεμοπαίζουν κάτω από την πορτοκαλή στήλη της ΔΕΗ.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι φοβούνται το σκοτάδι.
Μαζεύονται γύρω και κάτω από τα φώτα σαν άλλα πεταλουδάκια.
Συνωστισμός.

Πάμε μια βόλτα στο σκοτάδι.
Σαν παιδιά παίζαμε σε αυτό, τρέχαμε σε αυτό, κρυβόμασταν σε αυτό.
Αδρεναλίνη.
Πάμε μια βόλτα στο σκοτάδι.
Επιστρέφω στον χαμένο ρομαντισμό μιας εποχής βαρβάρων.
Τέχνη.

Πάμε μια βόλτα στο σκοτάδι.

Συμβολισμοί

Το TALD είναι ένα παιδί που το εγκαταλείπουν. Και δε μπορώ να το προστατέψω.
Στη σκοτεινή περίοδο της ζωής μου έπρεπε να είμαι η μοιραία για να μπορώ απλά να κάνω αυτό που οι άλλοι κάνανε φυσιολογικά τόσα χρόνια, να θέτω όρια και να διεκδικώ ανένοχα επιθυμίες.
Η έκθεσή μου στον νέο κόσμο των ορίων είναι σαν αστρικό ταξίδι, πάω να γνωρίσω νέα σύμπαντα.
Το δέντρο είναι η οπτικοποίηση του ελλείμματος της παιδικής ανάγκης μου για άμεση αίσθηση αγάπης χωρίς τον θόρυβο ενοχών, αμφιβολιών και ανταλλαγμάτων.

Έρχομαι