Ο Χρόνος και οι Σκέψεις

Βλέπω τον ήλιο να χάνεται πίσω από τη φθινοπωρινή συννεφιά της δύσης.
Το Πλαγιάρι έχει πάρει ένα μεταλλικό μπλε χρώμα.
Και οι λόφοι του κρύβουν τη θάλασσα.
Μέσα της κολυμπούσα σήμερα.
 Ήταν ήρεμη σα λίμνη, ένιωθα την ταχύτητα του σώματος μου να γλυστράει το νερό.

Ο Χρόνος και οι Σκέψεις.
Η αρμονία που μου λείπει.
Οι σκέψεις πνίγουν τον χρόνο, ο χρόνος σιωπεί τις σκέψεις.
Ποιο στρατόπεδο διαλέγω;

Αυτά αναρωτιόμουν πριν τρεις βδομάδες.
Και σήμερα συνειδητοποιώ ότι έχω απαντήσει: το άλλο.

Αλεξάνδρεια

Οι κριοί επιστρέφουν θριαμβευτές.

Ήταν δύσκολα. Φοβήθηκα.

Πριν φύγω

Έφυγα βράδυ από τη δουλειά.
Ένα ωραίο αυτοκίνητο να οδηγήσω.
Και ένα ομιχλώδες τοπίο
που έμοιαζε με τη θολούρα στο κεφάλι μου.

Συνεχίζω από το σπίτι τη δουλειά
με τα φώτα τα μεγάλα αναμμένα.

Νυσταγμένα.
Βαριά.

Ως λαϊκά.

Πριν τον ύπνο

Μπουμπουνίζει.
Μου αρέσει.
Το τέλος μιας δύσκολης μέρας.
Να καταλήγει σε μια αίσθηση επιστροφής.

Ποιητικέ αναγνώστη,
εσύ που κάθε ποιητής φαντάζεται ότι τον διαβάζεις,
σου λείπει;

Βρέχει τώρα.

Dubai

How many mornings...
waking up with this music,
pulling the curtains aside,
the blurred light of sand
coming into me.

Added challenges.
And repetition.
Traveling deep.
Into deep east.
Deep self.

Same place.
More space.
Vast space.

Coming back.
Strange place.
East.

Eastern self.
Deserted.
Desert.

Rich.

Επιστροφή

Επιστροφή του καλοκαιριού στη θέση του.
Μαζί του και η ποίηση.
Παραχώθηκε στα συρτάρια της δουλειάς.
Έπεσε από όμορφα χέρια ανθρώπων που τρέμουν.
Από φόβο.

Ο φόβος αδικεί.

Έσπασε.

Κι όμως.
Μέσα μου την κουβαλώ.
Ολόγιομη και την ακτινοβολώ.
Και οι αντανακλάσεις...
Πόση χαρά!

Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Πέμπτη

Πρωί:
Goldfrapp - Stranger
Mε πολλή θάλασσα.
Οι αισθήσεις είναι ακόμα γεμάτες κύματα, αέρα και μια υπέροχη χαμογελαστή φιγούρα
όπως διαγραφόταν στο μούχρωμα του μπλε του ουρανού και της θάλασσας.
Ένα στιγμιαίο βλεφάρισμα, μια εντυπωμένη εικόνα.
Τα μάτια που από κοντά μοιάζουν με σκουρόχρωμους γλάρους που πετάνε,
όταν χαμογελάνε.

Ο πατέρας μου κοιτούσε τα χελιδόνια στοιχισμένα στα καλώδια της ΔΕΗ,
πριν την αναχώρηση τους για το μακρινό ταξίδι.
Αναρωτιόταν αν είναι η τελευταία συνεννόηση τους
ή αν χρειάζονται κι άλλες για το πώς θα συναντήσουν τις άλλες ομάδες.
Τελικά δεν χρειάστηκε.
Δεν τα ξαναείδαμε.

Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Τετάρτη

Ξημέρωμα.
Η μέρα φουσκώνει από ήχους με χαμένη ταυτότητα: νυχτερινοί, πρωινοί;
Σιγοβράζουν μέσα στην πρωινή υγρασία,
ενώ τα σύννεφα κάθονται χαμηλά σαν ατμοί πάνω από τα κεφάλια μας.

Η μυρωδιά του σάπιου σύκου οξύνει την όσφρηση.
Και ο χρόνος που περνάει
μοιάζει να μετεωρίζεται σα σωστός μάγειρας πάνω από το μισοκοιμισμένο καζάνι.

Στο σώμα μου λείπει το λουτρό και η κολύμβηση.

Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Τρίτη

Ξημερώματα.
Ξύπνησα στις 4. Ίσα να προλάβω την έναρξη της καταγίδας.
Είχα χρόνο να ξανακοιμηθώ.
Στη δουλειά νιώθω το γραφείο μου λίγο ως κατάστρωμα ενός δικού μου πλοίου.
Δε ξέρω γιατί. Είναι ήσυχα.
Ένας συνάδερφος μου κράτησε γλυκά για τον αρραβώνα του.
Μια συνάδερφος φεύγει για κάτι καλύτερο.

Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Δευτέρα

Πρωί:
Έχει συννεφιά και εγώ άγχος.
Μπαίνουμε στον χορό και θα χορέψουμε.

Μεσημέρι:
Χορεύω. Αν και καθιστή. Λίγο πιο σιωπηλή από τις άλλες φορές.
Κοιτάω τη θάλασσα έξω.
Είναι ακόμα καλοκαιρινή τελικά.

Βράδυ:
Η μέρα ήταν σαν πρώτη μέρα σχολείου.
Καμία προσπάθεια διεκδίκησης χαράς.
Κάθομαι τώρα να διαβάσω ή να γράψω ή να κοιμηθώ.
Να χαλαρώσω.
Τα νέα στη δουλειά καταιγιστικά και στημένα όσο έλειπα.
Ανυπόμονα και βαριά ως ευθύνες δε μπορούσαν να περιμένουν πιο πολύ.
Στο γήπεδο του παιχνιδιού μου με τη δουλειά μπαίνουν νέες προκλήσεις με άγνωστους αντίπαλους και συμπαίχτες.
Δε θέλω να δω το βουνό.
Το προτιμώ ως μια ανηφορική θάλασσα,
ήρεμη και υπομονετική.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Κυριακή

Ημέρα αναχώρησης και λήξης.
Στο διπλανό τροχόσπιτο οικεία σώματα κοιμούνται.
Επιθυμώ να τα ξυπνήσω πριν μια κυρία με απαγάγει για να καταλαγιάσει το φόβο της
όσο θα ψέλνει την ταμένη πρωινή προσευχή της
μόνη στην εκκλησίτσα με τον άγιο που περπατάει τις νύχτες.
Ήρθε σαν διαλογισμός.
Μια βόλτα θυμάμαι με βατόμουρα,
ντυμένη στα λευκά, συνοδευόμενη από μια μαύρη ύπαρξη
σε έναν ηλιόλουστο δρόμο που χάνεται μέσα από τα χωράφια προς το βουνό.

Τα τελευταία λουτρά μας έχουν πολύ τραγούδι, ανταλλαγές σύκων, ευχών και υποσχέσεις για συναντήσεις του χρόνου και αρκετό αέρα.
Το φθινόπωρο ζεστό μας διώχνει κλείνοντας τον καλοκαιρινό κύκλο με σύννεφα και ανακατεμένα πλατανόφυλλα που πέφτουν.
Τα άδεια τροχόσπιτα είναι καταθλιπτικά.
Ή τα λιγοστά γεμάτα;

Η επιστροφή ήταν σιωπηλή με την άφιξη στο κέντρο και την αποβίβαση της αδερφής μου να σηματοδοτεί την επίσημη λήξη.
Ευτυχώς μια ανάβασή μου σε παρακείμενο προφήτη απομάκρυνε τη βαριά αίσθηση ρουτίνας που απειλητικά περίμενε να δαγκώσει.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Σάββατο

Περπατάω μόνη μέσα σε χωράφια,
ακούω το θρόισμα των πλατανιών πίσω μου.
Η ώρα ξυπνάει θρύλους και βουνά.
Οι καλαμιές τραγουδάνε.
Η ομορφιά είναι τόσο απλή σαν τρέλα.
Σαν υπνωτισμένη, το τοπίο οδηγεί τα βήματα μου.
Την ίδια μέρα πιο πριν κάναμε γυμναστική,
ενώ στεγνώναμε με τις λάσπες.

Οι ηλικιωμένοι είναι το βάλσαμο της ψυχής των αγχωμένων νέων.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Τετάρτη

Προηγούμενη νύχτα:
Κατέβηκα στην αυλή της παραλίας.
Στα βήματά μου περπατούσα το φεγγάρι πάνω στο τέλος της θάλασσας και του ορίζοντα.
Πιο πέρα, κάποιοι ψαράδες μέσα στο σκοτάδι.
Τυφλά βήματα γεμάτα εμπιστοσύνη.
Το μέρος, η στιγμή, η ζωή.

Μεσημέρι:
Μέρα αναχώρησης από Βάλαρη.
Ξύπνησα νωρίς για το δίωρο πρωινό μου μπάνιο μέχρι τη βόρεια άκρη της παραλίας.
Οι βράχοι άδειοι από μύδια.
Περπάτησα το ίδιο μήκος για να φτάσω δύο άλλους βράχους που κάθονταν στην άμμο
και να τους χαϊδεψω αναρριχητικά,
να φανταστώ χέρια, πόδια, σώμα πάνω τους,
τόσο αρμονικά όσο το σώμα στο νερό.
Πιο πριν κολυμπούσα νιώθωντας ότι σκαρφαλώνω, χεριά και λαβή,
οριζόντια ή κατακόρυφη ώθηση;
Ταξίδι στη Θεσσαλονίκη με γονείς και παιδικές ιστορίες διακοπών
και άλλες οικογενειακές ιστορίες.
Δέσιμο.
Νύχτα ξελογιάστρα, νταλίκα μερακλίδικη.
Στάση από Αβδελλά για το τέταρτο μέλος.
Η στροφή ΤΟΥ παραγωγού μας βγήκε λίγο απότομη.
Φτάσαμε στις Κρηνίδες και τα λουτρά αντικρύζοντας το μέρος της ηρεμίας μας
και δικών μου προηγούμενων αναφορών με μη λουτρική παρέα.

Βράδυ:
Τροχόσπιτα, πλατάνια, τραπεζάκια έξω, κατασκήνωση υγείας ή Ποσείδι ηλικιωμένων.
Η οικογένεια ξεχύθηκε να θυμάται τα παλιά σε κάμπινγκ.
Ενθουσιασμός.

Οι ηλικιωμένοι αγαπούν τους νέους.
Νιώθω σαν παιδί.
Μου λείπει η γιαγιά μου, το κρυφτό και η αλάνα.
Έχω τη μαμά μου, τη λάσπη και το τροχόσπιτο.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Τρίτη

Βράδυ:

Πολυτέλεια δεν είναι η χλιδή.

Είναι η ικανοποίηση των επιθυμιών που σε φέρνουν πιο κοντά σε αυτό που ψιθυρίζει η καρδιά σου.

Την ευτυχία.

Βρίσκομαι σε ακόμα πιο γνωστά αλλά εξωτικά μέρη.

Σε μια γωνιά στα παράλια νομού Λαρίσης.

Με έφερε ο πατέρας μου.

Του αρέσουν οι ιστορίες των ανθρώπων.

Να τους γνωρίζει, να τους ρωτά, να τους ακούει, να διδάσκεται αλλά και να διδάσκει.

Του μοιάζω, δεν ξέρω πόσο.

Τρώω τη σαλάτα μου καταιγισμένη από τη βοή των κυμάτων που σκάει γύρω μου.

Σκέφτομαι πως όλες οι διακοπές μου θα είναι κοντά σε πλατάνια.

Τα αγαπώ αυτά τα δέντρα.

Πρώτη φορά δε θα μου λείψουν.

Το μεσημέρι κάτω από ένα τέτοιο δέντρο και μπροστά από την αιγαιοπελαγίτικη θάλασσα,

το μάτι έτρεχε μέχρι την κυματώδη άκρη της.

Το πρωί ξύπνησα μέσα σε συντονισμένες δεκαοχτούρες, αστικός ήχος χαρακτηριστικός της λαρισινού κάμπου.

Τώρα έχει κρύο.

Το χουχούλιασμα στα κουβερτίνια που πάντα κουβαλώ βάλλεται από τους φθινοπωρινούς ήχους μιας θάλασσας που δε λέει να σωπάσει.

Και ξανά το φεγγάρι τη δοξάζει.

Έσβησε τα φώτα στην παραλία.

Αν και μισοφαγωμένο.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Δευτέρα

Νυχτερινός απολογισμός:
μόνο 2 κουνούπια και 4 τσιμπήματα, μέτωπο και πόδι.
Ο Michaux έφαγε το ένα.
Το καλό;
Ανύπαρκτος βαθύς ύπνος, εύκολο ξημέρωμα, ελκυστική θάλασσα.
Η ανατολή, τρεις άλλοι, δυο σκυλιά και εγώ.
Αυτή, λάδι για εμάς.
Τελευταία μέρα και δεύτερο πρωινό μπάνιο.
Το Χορευτό μας ζεστά φθινοπωρινό.
Γνώρισα κάτι πιτσιρικάδες και ξανασυνάντησα την κοπέλα από το υπαίθριο βιβλιοπωλείο.
Τσαγκαράδα αυτή τη φορά και Θεοφανώ.
Αδυσώπητο το πλατάνι μπορούσε να γκρεμίσει όλη την πλατεία.
Ή να τη συγκρατήσει.

Τυπική η οικογένεια μου, δεν επιστρέφει ποτέ από τον σύντομο δρόμο.
Με αφορμή ζαλάδες κλπ πλιατσικολογήσαμε βατομουριές, καρυδιές και όποιο άλλο φορτωμένο φυτό.
Όταν φτάσαμε στο σπίτι, το πρώτο πράγμα που έκανε η μητέρα μου ήταν να πλύνει το μπαλκόνι.
Και αυτή είναι η χαρά των συνηθειών:
διατηρούν αναλλοίωτη την αίσθηση της καταγωγής.

Θα κοιμηθώ παρέα με αυτόν τον πονοκέφαλο.
Ταξιδιωτικό απόκτημα.
Frankenstein would want your mind, your lovely head.
So cool.
Από τη μυρωδιά καταλαβαίνεις ότι εμείς χωρίσαμε.
Ξεχασμένη κασέτα. Τι σκέψη...
Η Καραϊνδρου φέρνει τις μουσικές από το γραφείο του πατέρα μου.
Πολύς κινηματογράφος.
Ταιριάζει με το πεδινό αεράκι που προσπαθεί να ξυπνήσει το ίσιωμα.
Να ζωντανέψει τα φυτά που τους έλαχε να βρεθούν ίσως στο πιο χαμηλό πλάτωμα της χώρας.
Πεδιάδα που νομίζεις είναι πιο βαθιά από τη θάλασσα.
Πόλη που προσεγγίζεις χωρίς να τη βλέπεις.
Γιατί είναι βαθιά.
Χρειάζεσαι μπουκάλες οξυγόνου.
Γι'αυτό λατρεύω μάλλον τη θάλασσα.
Έμαθα να ζω μέσα της από νωρίς.
Και ας είναι αυτό το αστικό παραλήρημα ενός πονοκεφάλου που γεννήθηκε στο βουνό και θα πεθάνει στην πόλη.
Εγώ είμαι το όχημά του.
Γράφει για τον ποιητικό του αναγνώστη.
Εγώ είμαι ο ξενιστής του.
Ξέρω να επιλέγω ξενιστές.
Ο Μισώ κακή παρέα τελικά.
Και ο Μπάρικο.
Πολλοί τρελοί, πολλή ελευθερία στη σκέψη.
Ο Μισώ μισούσε τον εαυτό του νομίζω.
Και ο πονοκέφαλός μου.
Τώρα ο πατέρας μου ακούει Armand Amar.
Ό,τι πρέπει για κλείσιμο.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Κυριακή

Έπεσε ένα αστέρι.

Είμαι στη θάλασσα κάτω από το πανσέληνο φως.

Όλη η παραλία είναι η αυλή μου.

Καθόμαστε με τους γονείς στις ξαπλώστρες ατενίζοντας.

Τον ουρανό και τη ζωή.

Το Χορευτό άδειο φωτίζεται από τους ντόπιους.

Σε μια ταβερνούλα αργότερα, το νερό μας ήρθε από την πηγή.

Τα μελανά σημεία:

η νύχτα με τα άπειρα κουνούπια, το ροχαλητό και η κυκλοθυμική κακία.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Σάββατο

Μεσημέρι:
Η αιώνια διάχυση του χρόνου, η κατάργηση του ρολογιού, η παιδική ελευθερία στο τίποτα, η χαρά του να κάθομαι να ατενίζω, να κοιμάμαι, να κολυμπώ, να είμαι, να μην είμαι.
Φυσούσε, τώρα κόπασε.
Ο ήλιος έγλειψε όλο το σώμα μου.
Φέρνω την αλμύρα στο κρεβάτι.
Ερωτικός σύντροφος, κολλάει επάνω μου.

Μετά το χτεσινό κακόσυρτο πανηγύρι με ξαναβρίσκω σε γνωστούς άσκοπους ρυθμούς.

Η μόνη μου πολυτέλεια:
η συνονόματη ενυδατική κρέμα που απλώνεται στη θέση του αλμυρού εραστή μου.
Εξακολουθώ και κολυμπώ το ίδιο καλά όπως πέρυσι. Ίσως και καλύτερα.
Την κοιτάω. Θα τρέξω ξανά στην αγκαλιά της.
Με περιμένει. Γαλήνια.

Βράδυ:
Απογειωνόμουν πάνω από υποθαλάσσιους αεροδιαδρόμους άμμου, σχηματισμένοι από τα ρεύματα και ευδιάκριτοι στα πεντακάθαρα νερά. Η κολυμβητική τέχνη σα μηχανή με αυτόματο σύστημα πλοήγησης που ορίζει ταχύτητα και το σώμα εκτελεί.

Πιο πριν βγάζαμε selfies με τη μητέρα μου. Μετά την πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά μου.
Τώρα κάπου μάλλον τρώνε τον περίφημο τοπικό μπακλαβά.
Το δικό μου επιδόρπιο;
Να γράψω.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Παρασκευή

Συμμάζευα το δωμάτιο. Περίμενα τους γονείς.
Ένας οικείος ήχος μηχανής μου τράβηξε την προσοχή.
11:15 και οι γονείς κατέφτασαν.
Διπλό και τριπλό μπάνιο στη θάλασσα.
Χαιρετούρες από το μπαλκόνι. Χαρά.
Μεσημεριανός ύπνος και πατατόπιτα.
Απογευματινό μπάνιο με πολλές φωτογραφίες.
Η μόνη αηδία:
το πανηγύρι του τοπικού Αϊ Γιάννη με τα ηλεκτρικά κλαρίνα και μεγάφωνα έπνιγε το απελπισμένο σκούξιμο της αρμονίας που καλούσε σε βοήθεια.
Αγόρασα και άλλο βιβλίο, καθώς και μαντζούνια/κρέμες για σώμα, πρόσωπο κλπ.
Έχω γεμίσει αρωματικά μπουκαλάκια υγείας και ομορφιάς.
Είμαι άραγε υγιής και όμορφη;

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Πέμπτη

Μεσημέρι:
Επιτέλους βρήκα στυλό.
Κάθομαι και περιμένω πάνω από ένα sent.
Να γίνει delivered.
Και κολλάω.

Προτιμώ να μείνω στο δωμάτιο ακούγοντας τον βόμβο των κυμάτων.
Και της σκέψης μου.
Το πόδι μου καίει.
Περιμένω να κουραστώ να με πάρει ο ύπνος.
Το φως μπαίνει από τις γρύλιες.
Εσύ μου έχεις κλείσει τις δικές σου.

Βράδυ:
Αποτρίχωσα τα πόδια μου.
Βγήκα για να φάω.
Αγόρασα ένα βιβλίο.
Η θάλασσα φουσκώνει έξω από τα παράθυρα και τα πλατάνια στηρίζουν τον βραδινό ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας.
Ο κόσμος είναι τόσος όσος ταιριάζει στο τοπίο.
Η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου είναι συμπαθητική τελικά.
Μου έδωσε κουβέρτα.
 Όπως και η εξέλιξη της ημέρας.

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Τρίτη

Απόγευμα:
Σήμερα η θάλασσα ήταν πιο ήσυχη, ο καιρός πιο καλοκαιρινός. Το μέρος έχασε λίγο την αίσθηση ησυχαστήριου που είχε. Αλλά τώρα που πλησιάζει η δύση, το ξαναβρίσκει. Διαπιστώνω ότι αυτό που μου λείπει στην Ελλάδα είναι η αρμονία μεταξύ τοπίου και ανθρώπου.
Νιώθω την ανάγκη να καθίσω να δω τη θάλασσα μόνη μου, σαν να είναι δικιά μου, να τα πούμε, να μιλήσουμε για τη σχέση μας, να δούμε γιατί χαθήκαμε, αν η μία έλειψε στην άλλη.
Η νύχτα χτες ήταν σα βουβό κύμα. Άλλοτε με βύθιζε βαθιά και άλλοτε με πετούσε στην επιφάνειά της. Και ξανά με ρουφούσε.
Η σιωπή της έσπαγε από συχνούς πυροβολισμούς. Έμαθα ότι είναι αυτοματισμοί που διώχνουν τα πουλιά από τα δέντρα.
Μου δημιουργήθηκαν πολλές απορίες για τα μήλα, την παραγωγή και το συνεταιρισμό. Η ιστορία του πάει βαθιά πίσω στον χρόνο.
Οι άνθρωποι μοιάζουν παλιοί γνώριμοι. Μαθηματικοί, ωραίοι γουσταρλήδες, ανοιχτόμυαλοι, απλοί και φιλόξενοι.
Ο μπαξές και η αγάπη τους ετοιμάζουν το φαγητό μας.
Βράδυ:
Με κόκκινο κραγιόν οδεύσαμε προς την πλατεία του χωριού. Μεγάλοι πλάτανοι, ωραίος κόσμος, πολύ κρύο.
Τελικά, αποφάσισα να κλείσω τα παντζούρια πριν τον ύπνο και να μη δω την ανατολή.
Ο πηλιορείτικος ύπνος μοιάζει μη ανταλλάξιμος.
(Ποιητικέ αναγνώστη, είσαι αυτός που κάθε ποιητής φαντάζεται ότι τον διαβάζει, όταν γράφει στο τελείωμα της μέρας του. Σε ευχαριστώ.)

Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Δευτέρα

Μεσημέρι:
Εδώ είναι υπέροχα! Και οι άνθρωποι εξαιρετικοί! Κοιμάμαι με θέα το Αιγαίο σε αυτόνομο δωμάτιο. Η ομορφιά είναι συγκινητική.
Βράδυ:
Πήγαμε θάλασσα. Οικείο τοπίο, παράλια ν.Λαρίσης. Βρήκα το απομονωμένο χωριό που έψαχνα. Βραδιάζει νωρίς, έχει κρύο και ένα άσπρο γατάκι που το κυνηγάει το ανιψάκι της συναδέρφου μου.
Πιάνω τον εαυτό μου να βυθίζεται σε γλυκά νοσταλγικές άμορφες μνήμες και ελπίδες του παρελθόντος κάθε φορά που επιστρέφω στο Θεσσαλικό κάμπο. Ακόμα και οι ήχοι είναι διαφορετικοί. Υπάρχει ηχώ, οι ήχοι ταξιδεύουν.
Επιστροφή. Στον τόπο μου.
Στο τρένο για Βόλο παρακολουθούσα τον κάμπο να κυλάει. Νωχελικά καλοκαιρινός. Εδώ το βουνό μυρίζει φθινόπωρο. Και βράδυ.

Για δυνατούς παίχτες

Δεν είναι οι άνθρωποι που πρέπει να ξεπεράσεις.
Είναι οι αδυναμίες που αυτοί σου αναδεικνύουν.

Οι άνθρωποι περαστικοί, οι αδυναμίες όχι.
Και εκεί είναι το παιχνίδι της ζωής.
Το πόσο βαρετό, εξαρτάται από εσένα.

Διάσχιση

Ο ήχος του ελικοφόρου αεροπλάνου.
Το μπάσο ταξίδι του χρόνου μου.
Το σκοτεινό ντύσιμο των αρμονιών μου.
Το προς τα πάνω κοίταγμα των παιδικάτων μου.
Η αλάνα του μυαλού.

Καύσωνας

Ο ουρανός έχει ένα χρώμα συννεφιασμένου εμετού.
Ξημέρωμα ζεστής μέρας.
Οι ήχοι αντηχούν κανονικά.
Το σώμα βουλιάζει σε μια απρόθυμη ακινησία.
Το μυαλό χτυπιέται από καταιγίδα επιθυμιών και σκέψεων.
Παρά τον αργόσυρτο καύσωνα.

Το καλοκαίρι, όπως και η σκουπιδιάρα στο διπλανό δρόμο, συνεχίζουν κανονικά την πορεία τους.

Ανθρώπινη φύση

Ευγενής άνθρωπος.
Ακόμα και στο πάθος του.

La lunga strada di sabbia

Μόλις το τελείωσα.
Και μαζί του, το περσινό μου καλοκαίρι.
Αναπάντεχο, μελαγχολικό, έντονο και επαναστατικό.
Με τη συνήθεια του καθημερινού, στον εξωπραγματικό ιταλικό νότο.
Δεν ξέρω αν έζησα ή  ονειρεύτηκα μια απλή ιταλική καλοκαιρινή ζωή.

Pier Paolo Pasolini, Paolo di Paolo, Pier Paolo.

Σημαδούρα

Το πρώτο καλοκαίρι που με κρατά ακίνητη.
Επιπλέω δεμένη πάνω από πολλές σκέψεις και επιθυμίες.
Γύρω μου ο κόσμος κολυμπά.
Και εγώ τον ακούω χωρίς να τον βλέπω.
Ακόμα δεν αφήνομαι.
Δεν ξέρω αν θα βυθιστώ ή αιωρηθώ.
Η περιέργεια και το τίποτα σύμμαχοί μου.

Η κουτσή ελπίδα με χτυπά.

Δαρβίνος και αστοχία

Δε βρίσκω άκρη.
Είμαι πιο ορθολογίστρια από αυτό που αντέχει η χώρα.
Η εξελικτική θεωρία με όριζε προσαρμοσμένη σε άλλο οικοσύστημα.

Mένω εδώ.
Και υποκρίνομαι ότι αδιαφορώ.

Έξω από το παράθυρο

Ευτυχώς η συκιά έβγαλε φύλλα.
Ακούω τη βροχή πιο καθαρά.

Πέρασμα

Τώρα είμαι πιο δυνατή και αντέχω να δω.

Το άπλετο φως του καλοκαιριού.

Τη σιωπή του.

Τον χρόνο.

Τον χρόνο που περνά.

Τους γονείς μου.

Τους γονείς μου που περνούν.

Όλα που περνάνε.

Και όλοι.

Και εμείς.

Και εγώ.

Daily routine

Studying for my work.
Three computers, the sunset and the hills of my view.
Interconnected.

The routine I desire.
Being home.
Feeling holidays.

Θ

Τέλος ακίνητης περιουσίας.
Τέλος επιτηδεύματος.
Δεν τα φοβάμαι.

Τέλος ζωής.
Απαρηγόρητοι και γονατισμένοι όσοι μένουν πίσω.

Καλό βράδυ, θεία.
Καλημέρα ξαδέρφια, θείοι, πατέρα.

Παρασκευή απόγευμα

Ομιλίες.

Συνομιλίες.
Και κοίταγμα.

Saturday morning clarity

We will all be consumed.
By ourselves and others.

Our graves won't.

Σηκώθηκε αέρας

Ένας δρόμος προς το ΤΕΛΟΣ.

Μεγάλο προβληματισμό σήκωσες.

Full moon

I saw it in the dance lesson.
I drove in it without lights.

Full light.

Ξανά νύχτα

Βγήκα να ξαναδώ το φεγγάρι.

Άκουσα το αηδόνι και τον γκιώνη.

My precious view

From my precious home

Συναρτήσεις

Να μη διαλέξεις την εύκολη λύση.
Δύσκολο;
Εύκολο;
Χρονική συνάρτηση.
Όπως όλοι οι εθισμοί.

Τουλάχιστον έντιμο, για όλους.
Συνάρτηση αμετάβλητη στο χρόνο.

Κική

Α ρε Κικάρα ατελείωτη...
Θα σε φτάσω.

Ανοιξιάτικη νύχτα

Η νύχτα δεν απαιτεί νόημα.
Τη μυρίζεις, τη νιώθεις, την ακουμπάς.
Σαν ένα καινούριο σώμα που ξαπλώνει δίπλα σου.
Ή ένα παλιό που αναπολείς.

Η νύχτα δεν σου ζητά υπομονή.
Ούτε προσπάθεια. Σου παραδίνεται έτοιμη.
Να τη ζήσεις όπως ποθείς ή φοβάσαι.
Τώρα ή μια άλλη νύχτα.

Φορώντας αραβικό τουρμπάνι στο κεφάλι,
έτρεχα με τον αέρα στα αυτιά μου.
Κοιτούσα το τοπίο μέχρι απέναντι.
Χαμογελούσαμε.

Καλοκαιρινά ρούχα

Ο κήπος του σπιτιού γέμισε αγαπημένα πρόσωπα.
Και ο κήπος της καρδιάς.
Ακόμα μία φορά τα γενέθλια φύσηξαν στη θάλασσα, απέναντι από το βουνό.

Οι χειμερινοί κολυμβητές οργανώνονται καλοκαιρινά.
Το σώμα μαυρισμένο απολαμβάνει το κρεβάτι πριν την εργασιακή βδομάδα.
Και ο γκιώνης έξω μου θυμίζει τα καλοκαιρινά ρούχα.

Καλή μου χρονιά!

Into the wild

Life becomes an adventure.
I can see in me what I desire to see in others.

Retake:
Silence. Unforgiving and liberating.

Break at work

Two hour interval

Άνοιξη

Οι νυχτερινές μου περιδιαβάσεις μοιάζουν με video clips.
Πολλή μουσική με κινούμενη ομίχλη στα πόδια μου.

Εξωτερικά

Εξωτερικά ερεθίσματα.
Απρόσμενα.
Από το παρελθόν.
Μου υπενθύμισαν.
Τα εσωτερικά.
Ευχαριστώ.

Πολλά πορτραίτα φωτογραφήθηκαν.
Ήρθε η σειρά του δικού μου.

Φωτίζω.

Πρωινό

Η τέχνη είναι ανάγκη.
Το ίδιο και ο έρωτας.
Αλλά η ζωή... απλά είναι.

Η ζωή μου, να ζω ζωή.

Απομονωμένο βασίλειο

Ένα από αυτά τα βράδια που μου αρέσει να βρίσκομαι στο απομονωμένο βασίλειό μου.
Μόνη, επαναστάτρια, με μουσικές και χορούς.
Όταν οι άλλοι κοιμούνται, εγώ κινούμαι στην παράλογη αυτή δεύτερη αίσθηση ενός παραλόγου που έχει βιωθεί.

Όσο βρίσκομαι μέσα σε αυτό, το απολαμβάνω εκστατική, τρομαγμένη και εθισμένη.
Ηλεκτρική καταιγίδα.
Δε μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, εκτός από το να το ζω.
Του δίνω όλη μου την ενέργεια.

Και όταν κοπάζει ή κλείνει, τότε αναπολώ τις μυρωδιές του και γράφω...

Στη φιλενάδα μου

Απόψε έχει φεγγάρι.
Είναι η πιο φωτεινή νύχτα ενός καλοκαιριού αναποφάσιστου να έρθει.
Είμαι εκεί που θέλω να είμαι.
Σπίτι μου.

Μιλώντας ποιητικά με τον πατέρα μου θυμήθηκα...2

...εγκαταλειμμένο πατρικό σε άγριο λιβάδι με χόρτα που ξεχειλίζουν ζωή, λες και αυτή έφαγε την ανθρώπινη. Τόση εγκατάλειψη, σαν να ήταν αστείο ότι εκεί κάποτε έζησαν άνθρωποι.

Χτυπάει το νεύρο του παρελθόντος και τινάζονται σκόνες ακινησίας.

Μιλώντας ποιητικά με τον πατέρα μου θυμήθηκα...1

Άδεια και αστεία.

Με την άδειά μου θα μείνουν άδεια και αστεία.

Γεμάτη άδεια για άδεια αστεία.

Νυχτερινά και τρέχουν πάνω από ηλεκτρονικές γραμμές.

Άδεια πουκάμισα. 

Τα θαυμάζουν, τα λυπούνται

Λατρεύονται και φθονούνται.

Άλλοτε ποιούνται ποιητικά.

Σεφερικά και κάθονται πλάι σε κάτι πέτρες.

Θάλασσα ή αστείο;

Αέρας ή κενό δοχείο;

Ανάσα - ανασαίνοντας - κουτσαίνοντας.

Εσύ, εγώ, κανείς;

Αυτόματη γραφή, πάμε μαζί στις γραμμές που θα βρεις.

Βουνά, κύματα, όρια, αχτίνες, ήλιοι, τρένα, νύχτα, φράχτες, παράθυρα, χαμόγελα, κύκλοι και φτερουγίσματα, χαρταετοί και γλάροι, βουτιές και κατακόρυφοι, ευθείες και ολοκληρώματα, ολοκληρώσεις και ατέρμονα κόμματα,,,

Η δουλειά μου

Έχω χώρο.

Να βγω από μέσα.
Σαν παραμονή Πρωτοχρονιάς στο γραφείο.

Δεύτερο σπίτι.

Ίδιο βλέμμα.

Your P name

Είπες και έστειλες για ύπνο το χάος:

Χθες ήταν σαν να βρισκόμουν σε ένα όνειρο.
Ή σαν να είχα μόλις ξυπνήσει από ένα όνειρο.

Είπες και έστειλες για ύπνο και εμένα.

Ηλιοθεραπεία στη βεράντα μου,

ατενίζοντας την ομίχλη του Πλαγιαρίου.

Ήλιος και βροχή, παντρεύονται οι φτωχοί.

Ήλιος και ομίχλη, ποιοι παντρεύονται;

Πολλοί άλλοι αυτές τις μέρες...

Χριστουγεννιάτικη συννεφιά

Μια γυναίκα στα μαύρα έτρεχε στον ήσυχο δρόμο.
Μεσημέρι συννεφιάς, η βροχή πέρασε.
Σαν να έπαιζε κουτσό.

Απέναντι, ο Κίσσαβος φωτιζόταν από το φως της προσπάθειας και της λύτρωσης.
Ο ορεινός όγκος είχε γραμμένα θαρραλέα άυπνα μηνύματα μεταξύ φοβισμένων φίλων.
Πάλευαν φόβο με αγάπη και ειλικρίνεια.
Οι προϊστορικές του ρίζες απίθωσαν στη γη τιμές για την αναγεννημένη φιλία.
Τι δύναμη, φαντάσου!
Όλα έγιναν μακριά του.

Είχα χρόνο να ζήσω το σπίτι των παιδικών μου χρόνων.

Να κοιμάμαι και να θυμάμαι τα παραμύθια του πατέρα με τον τσομπανάκο στο βουνό.

Βββββββ... φυσούσε ο κρύος αέρας. Ο τσομπανάκος τυλιγόταν στη κάπα του, τα κουδουνάκια από τα πρόβατα ηχούσαν καθώς πλησίαζε το ένα το άλλο. Έξω ο λύκος ούρλιαζε από την απέναντι πλαγιά και η γιαγιά ανησυχούσε για τον παππού, όσο τα εγγόνια της κοιμόνταν κάτω από τις ζεστές βελέντζες. Ββββββββ...ο αέρας...

Πιο απλά εσωτερικά βιωμένες αυτές οι γιορτές.

Με όλες τις αλήθειες και τα ψέματα.
Περνάει ο χρόνος και αφήνομαι σε κάθε βάθος, θλίψη και πληρότητα.
Δεν απορώ γιατί έχω ένταση στον ύπνο μου.

Ταξίδι στη Μυτιλήνη.
Σκοτεινή ταινία μεσημεριού.
Οι ηλικιωμένοι που το χάνουν φαίνονται παράξενοι.
Βλέπουν πέρα από όσα βλέπουμε.
Ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Μιλάνε με χρησμούς.
Ωραίοι τύποι.
Σα συννεφιά.

Τσιγάρο

Η εμπλοκή με την κακία είναι εθιστική συνήθεια.

"Δε μπορώ να κόψω την κακία..."

Στενοχωριέμαι όταν μου τη φυσάνε στα μούτρα.
Στενοχωριέμαι όταν τη φυσάω και εγώ.

Εσύ που καθόσουν δίπλα, κατάλαβες όταν σου φύσηξα καθαρό αέρα;
Εγώ δεν ξέρω τι αέρα έστειλες εσύ.

Καβάφης, ποίηση και φιλία

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους.

Μια επιστροφή βαδίζουμε.

Με ανοιχτά ή κλειστά μάτια.

Στο γνωστό. 

Ή στο άγνωστο:

πιο οικείο, πιο μητρικό, πιο παρόν από το γνωστό.

Σε αυτό που ξέρουμε,

ή νομίζουμε πως ξέρουμε.

Σε αυτό που θυμόμαστε από τις αναμνήσεις άλλων,

ή τις δικές μας φαντασίες.

Ψάχνοντας μια στιγμιαία επαφή μεταξύ στιγμών.

Γάτα

Μια γάτα περπάτησε με τα γρήγορα ποδαράκια της.
Διέσχισε τον πολύβουο νυχτερινό δρόμο όταν στιγμιαία άδειασε.
Την κοιτούσα από τον καθρεφτάκι του αυτοκινήτου, καθώς την άφηνα πίσω μου.
Πού να 'ξερε πως χόρευε στο βαλς της Ρεμπούτσικα που άκουγα...

Φεγγάρι

Αυτό το φεγγάρι είναι σώμα.

Αδειάζει, γεμίζει.

Αναρωτιέμαι ποιο σώμα.

Αυτό που φιλοξενεί το όλο.

Το λένε και τα άστρα.

Μας επηρεάζει.

Προχτές το κοιτούσα.

Μου φάνηκε πιο ψηλό.

Αυτό πάνω σε ταράτσα.

Στο δρόμο εγώ, μέσα σε φωτάκια.

Είναι αλλιώς στην Καλαμαριά.

Έχει και φοίνικες.

Γέμισε το φεγγάρι.

Έφυγα και εγώ.

Καληνύχτα σε όλους.
Μια φίλη μου είπε πως οι άγγελοι έχουν παράπονο από τους ανθρώπους, επειδή δε ζητάμε τη βοήθειά τους.

Τους ζητώ να μας έχουν όλους καλά.

Άλλες γραμμές

Έφυγαν από το χέρι μου.
Και όπως ξεχύνονταν οι ήχοι της ambient διασκευής του cd με τις πρώτες γραμμές,
ξεχύθηκαν τόσο απρόσμενα αυτά τα συναισθήματα.
Δεν ξέρω γιατί θέλησα να μοιάσω το φεγγάρι με καρχαρία.

Wait for me.
Το φεγγάρι κοιτάμε ή έναν καρχαρία που απομακρύνεται;

Εκείνη την ημέρα, ώρα, για εκείνον τον λόγο.

Ήξερα ότι θα ήσουν εκεί.

Ήσουν.
Το έμαθα τυχαία.

Η αμυγδαλιά

Και το παράθυρο από τη δουλειά μου.
Ο σταθμός των τρένων μου.
Σημείο  αναχώρησης.

Κρύο

Κρυστάλλινα πουλιά πέταξαν ξαφνικά στον παγωμένο αέρα.
Ένας πλανόδιος μουσικός με το ακορντεόν περιέφερε τις αναμνήσεις του από την πατρίδα τραγουδώντας στη γλώσσα του. Η φυσιογνωμία του έμοιαζε γνώριμη και παλιά. Τον συνόδευε η εγγονή του τυλιγμένη στο ροζ σκουφάκι της.
Ακούγοντας τη φωνή και σα να με τράβηξε μεγάλο κύμα, γύρισα να τους ξανακοιτάξω για τελευταία φορά, πριν φύγω βιαστική για το καθημερινό μου οχτάωρο.
Νοσταλγία για την περασμένη θαλπωρή.
Για όσα τους ζέσταναν.

Για όσα μας ζέσταναν.

Ο ήλιος ίσα που μας αγγίζει τις παγωμένες μέρες.
Στη γωνία παγερής σκιάς και αδύναμου ήλιου, ένα μαγαζί, "Αύγουστος", ουζερί; , θα περιμένει για πολύ ακόμα την εποχή του. Εκεί ο αέρας φυσούσε μια ελιά και αυτή ηχούσε καμπανάκια τα φύλλα της.
Στα κοιμητήρια του Αγίου Παύλου ένα γατί κούρνιαζε σε μια μικρή σκιά, σα να κρυβόταν από τον ήλιο.
Μου έκανε εντύπωση.
Ίσως και άλλα γατιά κρύβονται από το φως.

Είναι η εποχή που κρυώνουμε.
Ίσως, στην προσπάθειά μας να ζεσταθούμε, γινόμαστε πιο ανθρώπινοι...

Κολλημένα τραγούδια Νο.0

0) Μιχάλης Χατζηγιάννης -  Ανάποδα
Πρωτοακούστηκε σε τουριστικό λεωφορείο από cd επιλογής του οδηγού. Διπλανός συνεπιβάτης: πιτσιρίκι πρώτης λυκείου. Κρυμμένη πίσω από την κουρτίνα, κολλημένη πάνω στο παράθυρο, απορούσα για τη δική μου ηλικία. Το προηγούμενο βράδυ περπατούσα σε έναν λόφο τούρκικης πόλης που δεν έχει επτά λόφους και κοιτούσα σπίτια, κτίρια, ανθρώπους, έμπαινα σε μανάβικα  και φαγάδικα και ακολουθούσαν τα γνωστά καραγκιοζιλίκια ανθρώπων που δε μιλούν κοινή γλώσσα και μόνιμα σκεφτόμουν αν ήσουν εδώ θα...
Ήταν η κολλητή μου όμως και...

Σήμερα διαπίστωσα ότι το όνομά σου εξαφανίστηκε από τη frequently called λίστα στο κινητό μου. Μέχρι προχτές υπήρχες τέταρτος. Αλλαγή εποχής. Υπάρχεις πλέον μόνο στο P.

Στο ασανσέρ στη δουλειά μου υπήρχε ένα σημείωμα ειδοποίησης παράδοσης δέματος. Για την κ. Κουτσούνογλου. Θυμάμαι παλιότερα σου είχα αναφέρει αυτό που έγραψε κάποιος στην πόρτα του ίδιου ασανσέρ: "Πάσχα χωρίς Χρήστο; Μακριά και αγαπημένα".

Σε πρόσφατα γενέθλια βρέθηκα μπροστά στη ροζ κούπα Μούμιν. Λυπάμαι που δεν είμαστε εμείς στη ροζ κούπα Μούμιν.

Κολλημένα τραγούδια

Με σειρά εμφάνισης:
1) Φοίβος Δεληβοριάς - Η μπόσα νόβα του Ησαΐα 
Κυκλοφορεί πολύ και a capella. Περνώντας στο απέναντι πεζοδρόμιο στη Τσιμισκή, στα σούρτα φέρτα με το αυτοκίνητο, ενίοτε μπροστά από το pc στη δουλειά, κάτω από τα πορτοκαλί φώτα της πόλης, στο γατί που γουργουρίζει, σουρώνοντας τσάγια, στο μπάνιο.

2) Moby - The last day
Εργασιακή ανακάλυψη μέσω ακουστικών. Εντοπισμένη δυσκολία: η ταυτόχρονη παραγωγή φωνητικών λόγω συναδερφικής εγγύτητας. Τελικά υλοποιούνται στο stage της Ταταύλων εν μέσω αναζήτησης παρκαρισμένου αυτοκινήτου. Ηχόχρωμα ταιριαστό με κρύο ψιλόβροχο συνοδευόμενο από πολλή κούραση.

Spare time for sleepless thoughts. 
Even when I sleep.

Don't lose your last day.

Σιωπή

Ανείπωτες λέξεις, αμοίραστες εικόνες, αγκιστρωμένες εκφράσεις, κολλημένα τραγούδια.

Ο χρόνος κουβαλάει τη συνήθεια και η συνήθεια τη λήθη και η λήθη δεν είναι γιατρός, είναι φίλτρο και αλλάζει, παραποιεί, στρεβλώνει και ενώ ήθελες να πεις, μοιράσεις, απαγκιστρώσεις, ξεκολλήσεις, σου λέει: έλα μωρέ...

Τόσα να γράψω, να ανασύρω, θα χαθούν, έλα μωρέ...

Στιγμές, τσιμπιές, δαγκώματα, να ήσουν εκεί, έλα μωρέ...

Λοξές ματιές σε δρόμους, κτίρια, γωνιές του μυαλού, έλα μωρέ...

Γράμματα άλλων που δεν έγιναν δικά σου, έλα μωρέ...

Ανάγκη να μιλήσω σε εσένα που δε μου μίλησες.

Να καταλάβω εσένα που με κατέταξες.

Αγάπησα εσένα που με αγάπησες.

Χρόνος, συνήθεια, λήθη και λογική.

Ποιο είναι πιο σκληρό;

Ανακουφίσου, θα ξεχάσεις.

Σαββατιάτικη φθινοπωρινή νύχτα

Και πάλι παρανοώ. Μεταμορφωμένη μέσα στα ρούχα μου σε μυστήριο ον, ακούω τη μουσική μου και πετώ ριπές χεριών χορεύοντας στην τουαλέτα του νυχτερινού άδειου τρένου πηγαίνοντας προς Λάρισα, αφού το αποφάσισα αργά μετά το αναπάντητο κάλεσμα του Ολύμπου προς τα μέρη του και έχοντας κολυμπήσει στα άγρια νερά του Ποταμού και βυθιστεί στα ρίγη ηδονής της Πικρολίμνης.
Η φτιαγμένη ζωή μου σήμερα με τρελαίνει.
Ξαναπάω στο μεγάλο καθρέφτη να χορέψω στο άδειο τρένο που τρέχει το κορμί του φωτεινό σε μια πεδιάδα που χασμουριέται πριν κοιμηθεί. Οι ήχοι με σκεπάζουν. Συνομωτούν μαζί μου στην κρυφή νυχτερινή παράνοια, ανοίγοντας έτσι τρύπα στη λογική επίφαση της ζωής μου.
Έπρεπε σήμερα να επιστρέψω στη συγκίνηση της μοναχικής κίνησης παρακολουθώντας το ηλεκτρικό ξετύλιγμα του λείου τοπίου καταγωγής μου.

Πρωινό για δουλειά (Ωδή στο φθινόπωρο)

Ένα στιγμιαίο κελάηδισμα,
το τρέξιμο μιας βιαστικής σαύρας
και ένα συννεφάκι αγκυροβολημένο σε ένα δέντρο.
Το πρωινό μου.

Ανακουφισμένη που πέρασε το καλοκαίρι.

Ο ήλιος άπλωνε αδυσώπητα μια νωχελική ακινησία.
Ανύπαρκτες σκιές σε εξονυχιστική εξέταση.
Βαριά στασιμότητα και ας ήταν ψεύτικη.
Άδεια κίτρινα τοπία με πέτρες σκληρές.

Απαιτούσε υπομονή ο ξεθωριασμένος μεσογειακός ορίζοντας.

Μπορώ πλέον να αναπολώ με απόσταση.
Τα περάσματα που μύριζαν Θερμοπύλες και άφηναν την προδοσία άπραγη.
Τα αδέσποτα βράδια που διαλογίστηκαν την ύπαρξή μου σε μετρημένα δευτερόλεπτα.
Την αγωνία για την αμετακίνητη απροθυμία μου να συγχρωτιστώ την απουσία χρώματος.
Μα πιο τρομαχτικά, τη δική μου αλλότρια επιθυμία να μοιραστώ αξίες copy paste συμπεριφορών.

Copy paste: megali douleia...

Ακούω τον αέρα που ανακατώνει τα δέντρα μπλέκοντας στα φύλλα τους το φως της μοναχικής λάμπας.
Ο άλλοτε ταχείας κυκλοφορίας δρόμος σφυρίζει πίσω μου νωθρά επαρχιακά αυτοκίνητα.
Η γοητεία του φθινόπωρου σε καλοκαιρινό θέρετρο με συναντά και εδώ.

Ανακουφισμένη που υπάρχει φθινόπωρο.

Ο ουρανός είναι πάλι μπλε.
Η ζωή ορμά μπροστά και ας τρέχει για ύπνο.
Μεγάλη κίνηση πριν τη μεγάλη ακινησία του χειμώνα.
Στοιχήματα που κερδίζονται κυκλικά.
Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη.

Φθινόπωρο στα πρωινά για δουλειά.

Πρώτα ήρθε το ξύπνημα.
Τώρα η βροχή.

Άξια

Πόσο πολύ μου έλειψες...
Εσύ γραμμή, εσύ ποιητή,
εσύ σιωπή, εσύ στιγμή.
Ανασάνω αίσθηση.
Και ακούω τον Ρίλκε:
πολύτιμη μοναξιά!
Σε μπούκωσαν οι άνθρωποι.
Χαμένοι, σε έχασαν.
Εσένα που γεννάς ζωή!

Πόσο πολύ μου έλειψες...
Άνθρωπε εσύ!

Ντέμιαν

Ήσουν έτοιμη.

Να συναντήσεις τη μοίρα.

Σκέτο μωβ

Τρομαχτικά, θλιμμένα τέρατα.
Κοιτάζουν φοβισμένα έξω.
Μωβ μαλλιά.
Έξω από το παράθυρο.
Αναδίδουν νεκρική μυρωδιά.
Κρύβονται πίσω από το κουρτινάκι.
Θυμιατό Μεγάλης Πέμπτης.
Μονόφθαλμα, σακατεμένα.
Χρώμα Μεγάλης Παρασκευής.
Προσέφεραν και έλαβαν θάνατο.
Κολλάνε στο πρόσωπο.
Ακίνητα σαν περιφορά.
Στο δικό μου πρόσωπο.
Πόρτες, μάτια χάσκουν.
Φύκια, μόλις βγήκα από το νερό,
Διστακτικά με πλησιάζουν.
μου φράζουν την ανάσα.
Με κοιτάνε ανήμπορα και δειλά.
Τα δικά μου μαλλιά.
Ικανά για Μεγάλες Πληγές.
Μωβ μαλλιά.
Μωβ αγκαλιές.

Η ψυχή μου κουφάρι σαν άδειος φάρος.

Ένας ξένος χαρταετός μου είχε πει πως ένιωθε ότι θα με αγαπήσει πολύ και θα πληγωθεί πολύ.
Μόλις είχαμε γνωριστεί.
Καλοκαίρι.
Τον ρώτησα γιατί.
Είναι ο τρόπος που κοιτάς, μου απάντησε.
Δεν τον ξαναείδα.
Δεν ήθελα.

To my sister

Wide as an airport.
Your heart.

Waiting for you to lift off.
Whirling.

Soft sun devastated your back.
You had to to go with your long coat.
Unwilling.

Long goodbyes until it is time.
Travelling eye to the green hills.
Filled the space with peace.
My heart.

Into the night

Λάσπες, λάσπες, λάσπες...
Θεραπευτικές λάσπες.
Με εξαγνίζουν, τις ευγνωμονώ.

Επιστρέφω και πάλι στη ζεστή γούρνα με τα θολά νερά.
Μήτρα.
Βυθίζομαι μέρα, αναδύομαι νύχτα.
Πανσέληνος.
Απλώνω την ύπαρξή μου στα ασημόφωτα λειβάδια που κυλάνε.
Άνοιξη.
Οδηγώ το αυτοκίνητο, αλλά όχι εμένα.
Μυρωδιές.
Πλησιάζω ανθρώπους και με θρέφουν.
Αναχώρηση.

Τι νύχτα απόψε!

Και οι άνθρωποι με εξαγνίζουν.
Με πόνο και θαλπωρή.

Άδειοι δρόμοι.
Ο προορισμός μου.
Αφόρητος και ονειρικός.

Θα κοιμηθώ με τα παράθυρα ανοιχτά να μπουν τα αηδόνια.

Μοναχική τραμπάλα

Το φεγγάρι φωτίζει τον λόφο απέναντι.
Η πανσέληνος ακροβατεί μεταξύ δύο ακραίων θέσεων.
Όπως η καρδιά μου, όταν είναι ανοιχτή.

Ω, μα τι βυθός!
Τι σκοτάδι και τι φως...

Κοιτώντας τη Θεσσαλονίκη

Μωβ πράσινο

Ωραία προπόνηση, σχολίασε ένας νεαρός, ενώ έπαιζα με τον κύκλο γύρω μου.
Ωραία μέρα, αποκρίθηκα.

Είχε τα χρώματα του κύκλου.
Αυτή τη φορά μελάνιασα τα χέρια μου.

Ο μύθος της διπολικότητας

Ήρεμη, κεντραρισμένη σήμερα.
Περιφερόμουν μέσα σε κόσμο, πάρτι, χαμόγελα και μουσικές.
Σε άδειους πορτοκαλί δρόμους και ανοιξιάτικα στρώματα αέρα.
Έτοιμη να χορέψω.
Έτοιμη να φύγω.
Έτοιμη να συμμετέχω.
Έτοιμη να σιωπήσω.
Εδώ.
Εκεί.
Μέσα.
Έξω.
Μαζί.
Και μόνη.

Πληρότητα.
Και κενότητα.

Διερχόμενη

Ο φόβος της εγκατάλειψης φέρει το φόβο του θανάτου
έτσι όπως τον αντιλαμβανόμαστε οι δυτικοί:
η εγκατάλειψή μας από τη ζωή.
Η απουσία της ζωής, το τίποτα, η μαύρη τρύπα.

Για να αφήσω να κυλήσει ο φόβος της εγκατάλειψης,
περνάω κάθε φορά μέσα από το θάνατο.
Και κάθε φορά διαπιστώνω πως το τίποτα είναι πιο γεμάτο και από το πολύ.
Μετά τα δάκρυα, το θυμό, τον πανικό, το μίσος και την απόγνωση,
αυτό που έμοιαζε κενό γεμίζει.
Κατανόηση.
Συγχώρεση.
Αγάπη.
Ηρεμία.
Kαι βλέπω.
Βλέπω να εγκαταλείπω και να νιώθω εγκαταλειμμένη.
Να με τιμωρώ που με εγκατέλειψαν.
Και αφήνομαι.
Με συγχωρώ.
Αγαπώ αυτούς που με πονά να αγαπώ.
Γιατρεύομαι και γιατρεύω.

Για λίγο.
Και άντε πάλι χάσιμο.

Anahata.
Θέλει εμπιστοσύνη για να ανοίξει.
Στο θάνατο.

Διάβαζα ότι στη διαδικασία του θανάτου υπάρχει η πιο καθαρή στιγμή ύπαρξης του εαυτού.
Αλλά είμαστε ανέτοιμοι και την χάνουμε.

Αντί για φρικιαστική μαύρη τρύπα που περιμένει να μας ρουφήξει και να μας αφανίσει, είναι μια πηγή μεγάλης ανακούφισης, ή και χαράς ακόμα. 

Shvadhisthana, μου αρέσει η λέξη.


Μπούρδες;
Μπορεί.
Θα δείξει;
Πάντα.
Δείχνει;
Ήδη.

Mistaken

Γνωστοί

Την ξέρω αυτήν την ομίχλη.

Stay clear

First night.
Clear night.

Πολλαπλότητες

Στο όνειρο κοιμόταν ένα μωρό δίπλα μου.
Έμοιαζε με εμένα, ήμουν εγώ.
Ήταν ταυτόχρονα η αδερφή μου.
Και ένιωθα ταυτόχρονα μητέρα.
Αγκαλιαστήκαμε όλες.

The photographer and her music

Χειμερινοί κολυμβητές

Χειμερινοί κολυμβητές

Σαν από το φωτογραφικό λεύκωμα του Μπαμπούση για την Αθήνα.

Νερό και ασπροκόκκινες πεταλούδες

Τα χέρια μακραίνουν για να αγγιχθούν.

Και οι αγκαλιές γίνονται κύκλοι έτοιμοι να κλείσουν.

Πήγαινε στο φως και χόρεψε με ολοκληρώματα στο χώρο 

και έλα σα σφαίρα στην καρδιά μου.

Κρύψου στο διπλανό δωμάτιο και μόλις φύγουν οι άλλοι 

θα έρθω να χυθώ νερό ξανά στην αγκαλιά σου.

Πάρε τα πέδιλα, κράτα μου το χέρι 

και πάμε στο πλωτό μας σπίτι για να σε χάσω.

Από όνειρό μου.
Έτσι γίνεται, τα μεγάλα είναι αυτά που αφήνω να χάσω.
Για να παραμείνουν μεγάλα.
Για να γίνω εγώ μεγάλη.
Γιατί είναι ο φόβος μεγάλος.
Για να μείνω με την απώλεια μεγάλη.
Με μεγαλώνει, με συμφιλιώνει, με κάνει να κοιτώ, να ξεχνώ, να στρεβλώνω, να βρίσκω, να μένω, να φεύγω, να παρανοώ.
Τρομάζω να παρανοώ. Αν και είναι τόσο γοητευτικό!

Μου έλειψε να ακούω τις ανάσες μου κολυμπώντας.
Τώρα τις ακούω στις βουτιές μου στη σιωπή.
Και βλέπω τις σκέψεις μου πεταλούδες με άσπρα φτερά και κόκκινο σώμα.
Πετάνε μπροστά μου και εξαφανίζονται.
Άλλες με χτυπάνε στο πρόσωπο, άλλες με χαϊδεύουν.
Μια πεταλούδα και εσύ.
Άσπρα φτερά, κόκκινο σώμα, ξεμακραίνεις στο σκοτάδι των ματιών μου.

Θα έπρεπε να είμαι μονίμως βυθισμένη σε μια βουτιά.
Να βουλιάζω.
Όπως βουλιάζω κάθε φορά.
Βουλιάζω.
Βουλιάζω.
Βουλιάζω.
Και τρομάζω.
Τρομάζω.
Και αφήνομαι.
Και αγαλιάζω.
Γιατί επιστρέφω.
Στο μηδέν από όπου ξεκίνησα.
Στο μαύρο υγρό σκοτάδι.
Εκεί που δεν υπάρχει μνήμη.

Ίσως για αυτό αφήνω να σε χάσω.
Για να ολοκληρώσω τον κύκλο μου.
Για να βουλιάξω, να τρομάξω, να αφεθώ και να αγαλιάσω γιατί επιστρέφω στην αρχή μου.
Τώρα τρομάζω.
Ημιτελής ιστορία του Borges, πάντα κάτι θα λείπει μέχρι να ξαναβρεί την αρχή της.

Ακούω μια καινούρια μουσική μου.
Η φωνή μου πεταλούδα και αυτή έρχεται και φεύγει.
Από το μέτωπο στον τοίχο.
Και ξανά πίσω.
Περιοδική ταλάντωση, κύκλος που κυλά, τυπική μπορχική ιστορία.

Αν πρέπει να υπάρξει ροή στον κύκλο μου, ας είναι όπως η φωνή μου.
Βαριά, ζεστή και ελεύθερη.

Oral-B

Βαριά η νύχτα απόψε, μυρίζει καμμένο.
Τα σκυλιά και αυτά βαριά, ούτε ένα αλύχτισμα.
Μόνο το μοτεράκι της οδοντόβουρτσας στέλνει τον ήχο του στα αστέρια.

Και εγώ, πιο βαριά κι από την Oral-B.

Κεραυνός

Ένας και μοναδικός, 6:00 πμ.
Ακριβώς απέναντί μου.
Η λάμψη του με σήκωσε από τα χαρτιά μου.
Περίμενα έντρομη τον ήχο.
Όσο κοντά, τόσο επικίνδυνα για το pc και το άσωστο αρχείο.
Μακριά ήταν τελικά...
Μετά ησυχία.

Κοίταξα το meteo.
Όντως, θα βρέξει.
Εναρκτήριο λάκτισμα.

In a cold day

Χειμερινοί κολυμβητές

Αποστόλης

Μπαμπούσκες

Μικρή μπαμπούσκα, μεγάλο ζόρι, μικρή σημασία.
Άλλη φορά, μεγαλύτερη μπαμπούσκα.
Να με χωράει.

Παρασκευή ή Σάββατο

Ξεντυνόμουν στο σκοτάδι.
Τα ρούχα μου μύριζαν ξένη τσιγαρίλα.
Τα μαλλιά μου πιο πολύ.
Σαν κάποιος να απλώθηκε πάνω μου.
Οι γονείς μου φεύγοντας ξέχασαν ένα παντζούρι ανοιχτό.
Το φως της νύχτας ζωντάνευε το δωμάτιο.
Σαν άλλη Κική Δημουλά, άρχισα να μιλάω με τα πράγματα στο σπίτι.
Το συνηθίζω τελευταία.
Ακόμα δεν έχω μια συλλογή της.

Πιο πριν, έβγαλα το κορίτσι μου βόλτα.
Τι ήχους κάνει...
Φτιαγμένη για να σε μπερδεύει αν ακούς τον αέρα ή τη μηχανή της.
Διαλογιστικό κουβούκλιο.
Χωρίς μουσική, τι να την κάνεις;
Μέσα εκεί, κάθε αίσθηση εναρμονίζεται με την κίνηση.
Άλλωστε, εννιά μηχανικοί ασχολούνται μόνο με τον ήχο που κάνει η πόρτα της όταν κλείνει, όπως μας είπε ο Dr. Philippopoulos.
Φαντάσου.
Την οδήγησα μετά στη σπηλιά της.

Κουράστηκα να μιλάω με λόγια.
Δε θέλω άλλες κουβέντες.
Μίλα μαζί μου με τα μάτια, δες το θυμό μου, τη λύπη, τη χαρά μου, την αυτάρκειά μου.
Μίλα μαζί μου με χορό, κάθε βράδυ σχεδόν τελετουργώ.
Μίλα μαζί μου με σιωπή, νιώσε με, είμαι θλιμμένη.

Πόσες φορές νιώθω ενοχές...
Μιλάω με κάποιον που συμπαθώ και θέλω να τραβήξω το βλέμμα αλλού, σταματώντας να μιλάω.
Τόσο σίγουρη ότι θα νομίσει ότι βαριέμαι, τρώω την ελευθερία μας και δεν προκαλώ αμηχανία σε κανέναν.

Καταβρόχθισα και χτες ένα μουσικό κομμάτι, όπως συνηθίζω να κάνω.
Παίζει ξανά και ξανά.
Όσα αντέχουν και δε γίνονται εμετός είναι αυτά που πραγματικά μου αρέσουν.
Τα υπόλοιπα είναι ξεχωριστά ρούχα που ντύνουν τις μέρες μου για λίγο, μέχρι να αντικατασταθούν από άλλα.

Ένιωθα το παχύ χαλί στα πόδια μου και χόρευα.
Σκοτάδι και κοιτούσα τα πάντα.
Θεατρικές συνομιλίες.
Ή τελετουργικές.
Προσπάθησα να κάνω αυτόν τον κύκλο να κυλήσει γύρω από τα πόδια μου.
Αποκόμισα ένα καρούμπαλο και μια πληγή στα ούλα, το γαμίδι...
Μου την έσπασε και έπεσα για ύπνο.
Η τσιγαρίλα δεν ξύπνησε το πρωί.

Οικοδέσποινα

Έρχεται.
Το νιώθω στην κοιλιά μου.
Αυτή τη φορά δε θα κλείσω τα μάτια.
Θα έπρεπε να είναι κακό.
Όπως και άλλες φορές στη ζωή μου.
Μπροστά μου, μέσα μου.
Είχα κλειστά τα μάτια.
Ναι, ήταν κακό τότε.
Τώρα δεν είναι τίποτα.
Και δεν εννοώ ασήμαντο.
Δεν είναι ούτε κακό, ούτε καλό.
Τίποτα από τα δύο.
Απλά υπάρχει.
Επισκέπτης που θα φανεί.
Έρχεται και το νιώθω.
Δε θα το αποτρέψω.
Δε θα το προλάβω.
Θα είμαι εκεί να το δεχτώ.
Θα του ανοίξω την πόρτα.
Κατάματα.
Σήμερα, αύριο, μετά από καιρό.
Θα γίνει.
Μένω ακίνητη να το δεχτώ.
Άυλη, χωρίς αντίσταση.
Να με διαπεράσει η σφαίρα.
Να πεθάνω μαζί του και να ξαναγεννηθώ.

Εδώ

Από τώρα χορεύω σε έναν ρυθμό που ακόμα δεν έχω ακούσει.
Αλλά έχει έρθει.

Χριστουγεννιάτικα φωτάκια

Απλωμένα γύρω μου.

Ο πολιτισμός των ανθρώπων στις πόρτες τους,

οι φοβίες τους για τους άλλους ανθρώπους,

η επίδειξη του πλουτισμού τους,

η αφηρημάδα τους.

Οι λάμπες τους.

Στις άκρες των σπιτιών, κήπων, θυρών.

Υγρές μπάλες νυχτερινής ομίχλης.

Από το μπαλκόνι μου περιμένω να αναβοσβήσουν.

Βραδινή σούπα