Τότε που νόμιζες ότι ήταν εκείνος.
Κάθε φορά που τον φιλούσες.
Ανέφελες και ανώφελες ταινίες.
Θα το θυμίζουν.
23.11.20
Κυριακάτικη ταινία
20.11.20
30.8.20
Αυγουστιάτικο Αιγαίο
Έζησα καλοκαιρινές νύχτες σε θάλασσες σα λίμνες που χόρευαν γύρω μου κύκνοι.
Κομψοί, περήφανοι και συγχρονισμένοι.
Πάνω σε κύκνο και εγώ. Το ιστιοφόρο μας.
Ο αέρας και ο Vangelis έδιναν τον ρυθμό.
Και εμείς απλά κοιτούσαμε χαμένοι στην ομορφιά της αρμονίας και στη μητρική αγκαλιά της θάλασσας.
Μια θάλασσα που σε απειλεί με 3 μέτρα κύματα και μετά σε αγκαλιάζει,
σε κουράζει, σε γαληνεύει, σε διώχνει πιο μακριά, σε κρατά ακίνητο κάτω από ένα φάρο,
σε κάνει να νιώθεις θεός, σε κάνει να νιώθεις αδύναμος και θα σε καταπιεί,
σε γεμίζει αρμύρα, ρυτίδες και αέρα στο πρόσωπο,
σου αγριεύει το μέτωπο και το βράδυ σε κάνει ευτυχισμένο,
σε κοιμίζει με ρεστία και σε ξυπνά με ένα μπλε γύρω σου με άλλα λευκά κατάρτια,
σε καλεί να την κατακτήσεις νύχτα και τη μέρα σε ξερνάει,
σου μαθαίνει να τη συνηθίσεις απρόβλεπτη και κυκλοθυμική.
Η αυγουστιάτικη θάλασσα του Αιγαίου σου δείχνει την ελευθερία.
Άγρια και εθιστικά.
30.5.20
15.5.20
Ο γκιώνης, το αηδόνι και η απεραντοσύνη
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας γκιώνης.
Που αναβόσβηνε τα βράδια σαν φάρος.
Μπήκε η άνοιξη και ήρθε και το αηδόνι που τραγουδούσε με στριφογυριστές κορδέλες τη νύχτα.
Ψηλά στο λόφο, ζούσε η απεραντοσύνη. Κάθε βράδυ, άκουγε τις μελωδίες της κοιλάδας και έπεφτε για ύπνο χαμογελαστή. Και έβλεπε όνειρα ότι ήταν μικρή.
Που αναβόσβηνε τα βράδια σαν φάρος.
Μπήκε η άνοιξη και ήρθε και το αηδόνι που τραγουδούσε με στριφογυριστές κορδέλες τη νύχτα.
Ψηλά στο λόφο, ζούσε η απεραντοσύνη. Κάθε βράδυ, άκουγε τις μελωδίες της κοιλάδας και έπεφτε για ύπνο χαμογελαστή. Και έβλεπε όνειρα ότι ήταν μικρή.
Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
30.4.20
Είναι άνοιξη
Νύχτα στο κρεβάτι μου και το παράθυρο ανοιχτό.
Δυο μηχανάκια κόβουν τη σιωπή στα δύο.
Τα αηδόνια τιτιβίζουν τις στριφογυριστές κορδέλες τους.
Δυο γκιώνηδες δίνουν στίγμα από τους αντικριστούς λόφους.
Τα σκυλιά γαβγίζουν με ηχώ από μακριά.
Μια παρέα παιδιών ψάχνει σαματά απέναντι.
Εγώ δεν κρυώνω.
Κολυμπάω στους ήχους.
Όπως το φεγγάρι στον ουρανό.
Είναι άνοιξη.
Είμαι ανέμελη.
25.4.20
24.4.20
Μια φωτεινή μέρα
Τι μου σκίζει περισσότερο την καρδιά;
Το πολύ φως ή το σκοτάδι;
Το φως που δεν έγινε πολύ.
Και έγινε σκοτάδι.
Το πολύ φως ή το σκοτάδι;
Το φως που δεν έγινε πολύ.
Και έγινε σκοτάδι.
22.4.20
Αγώνας δρόμου
Ένας αγώνας.
Και είμαστε πολλοί.Ο καθένας στην κατηγορία του.
Δρόμου, αντοχής, ταχύτητας, διάκρισης, επιβίωσης.
Με διαφορετική αφετηρία.
Και τερματισμό.
Κάποιοι ίσως δε φτάσουμε.
Ποιον να πρωτοδείς;
Αυτόν που σε προσπερνά;
Εσένα που ξεκίνησες αργά;
Αυτούς που ακολουθούν;
Τους άλλους που είναι μαζί σου;
Εκείνους που στρίβουν από αλλού;
Στον έβδομο στίχο αναπαύομαι.
Όλοι πάνω σε δρόμο.
Πανηγύρι η ζωή.
Συναγωνιστές εμείς.
Ο καθένας μετράει τον εαυτό του.
17.4.20
Μεγάλη Παρασκευή
Μυρίζει φρέσκο αίμα.
Το χορτάρι θυσιάζεται για το καλό του καλλωπισμού.
Στωικά τα λουλούδια περιμένουν κίτρινα.
Το εύστροφο κεφάλι της μηχανής, αλάνθαστο με βαριά ετυμηγορία.
Θάνατος!
Ποιος νίπτει τας χείρας;
Οι καμπάνες ακούγονται.
Παθητικές, μακρινές και αδιάφορες.
Το μεγαλόπνοο φως περπατά σε πένθιμο χαλί με ατάραχα τιτιβίσματα.
Πόσους θανάτους σπρώχνουμε για να κυλάει η ζωή;
Το χορτάρι θυσιάζεται για το καλό του καλλωπισμού.
Στωικά τα λουλούδια περιμένουν κίτρινα.
Το εύστροφο κεφάλι της μηχανής, αλάνθαστο με βαριά ετυμηγορία.
Θάνατος!
Ποιος νίπτει τας χείρας;
Οι καμπάνες ακούγονται.
Παθητικές, μακρινές και αδιάφορες.
Το μεγαλόπνοο φως περπατά σε πένθιμο χαλί με ατάραχα τιτιβίσματα.
Πόσους θανάτους σπρώχνουμε για να κυλάει η ζωή;
16.4.20
Μεγάλη Πέμπτη
Μεγάλη Πέμπτη
Μεγάλη απογοήτευση.
Η ανθρώπινη φύση.
Αυτή που φέρει τα τραύματα.
Που κουβαλά τους σταυρούς της προπατορικά.
Πολλοί ρόλοι να διαλέξω.
Ιούδας, Πιλάτος, Παναγία.
Μια συγχώρεση θέλω.
Θα ξεκινήσω από εμένα.
Ανάσταση ψυχών περιμένουμε.
Μεγάλη απογοήτευση.
Η ανθρώπινη φύση.
Αυτή που φέρει τα τραύματα.
Που κουβαλά τους σταυρούς της προπατορικά.
Πολλοί ρόλοι να διαλέξω.
Ιούδας, Πιλάτος, Παναγία.
Μια συγχώρεση θέλω.
Θα ξεκινήσω από εμένα.
Ανάσταση ψυχών περιμένουμε.
15.4.20
14.4.20
Ξύπνημα
Να ξυπνήσω και να βρω ένα άλλο σώμα.
Δίπλα μου, αναπάντεχα.
Ένα χέρι φιλικό στην άκρη του δικού μου.
Μια μυρωδιά που φέρνει μνήμες από παλιά, αλλά είναι νέα.
Ένα σώμα σχεδία στη μάχη της άλλης μέρας.
Να ανέβω να με σώσει,
ενώ έξω λυσσομανά το φως που αδίστακτα τη φέρνει.
Να μπω στη σφαίρα της μυρωδιάς σου.
Εκεί όπου οι μέρες είναι ήσυχες.
Δίπλα μου, αναπάντεχα.
Ένα χέρι φιλικό στην άκρη του δικού μου.
Μια μυρωδιά που φέρνει μνήμες από παλιά, αλλά είναι νέα.
Ένα σώμα σχεδία στη μάχη της άλλης μέρας.
Να ανέβω να με σώσει,
ενώ έξω λυσσομανά το φως που αδίστακτα τη φέρνει.
Να μπω στη σφαίρα της μυρωδιάς σου.
Εκεί όπου οι μέρες είναι ήσυχες.
Γκιώνης
Φάροι των δέντρων, δίνουν το στίγμα τους μέσα στη νύχτα.
Περιοδικά, μοναχικά και τυχαία συναντώμενα.
Περιοδικά, μοναχικά και τυχαία συναντώμενα.
24.3.20
Γρήρορα
Γρήγορα.
Να κάνω κάτι γρήγορα.
Όχι εγώ, το σώμα μου, να κινείται, να κινείται γρήγορα.
Να τρέχει, να στροβιλίζεται, να χοροπηδάει.
Γρήγορα.
Να πετάξει την ακινησία από πάνω του. Την υπομονή.
Τα μάτια μου να βλέπουν εικόνες που επιταχύνουν και άλλο και άλλο (2:56)
Ο αέρας απλά να σφυροκοπάει επάνω μου.
Γρήγορα και ελεύθερα.
Κόσμος πολύς να μοιράζεται γύρω μου την ίδια χαρά.
Να τρέχουμε, να χορεύουμε, να πηδάμε, να στροβιλιζόμαστε.
Να κουνάμε χέρια, πόδια, μυαλά.
Γρήγορα.
Καλά να είμαστε και θα κάνουμε όση υπομονή χρειαστεί.
Σας καληνυχτώ περιμένοντας αυτή τη στιγμή.
https://www.youtube.com/watch?v=4L3nE3qqBKk
Να κάνω κάτι γρήγορα.
Όχι εγώ, το σώμα μου, να κινείται, να κινείται γρήγορα.
Να τρέχει, να στροβιλίζεται, να χοροπηδάει.
Γρήγορα.
Να πετάξει την ακινησία από πάνω του. Την υπομονή.
Τα μάτια μου να βλέπουν εικόνες που επιταχύνουν και άλλο και άλλο (2:56)
Ο αέρας απλά να σφυροκοπάει επάνω μου.
Γρήγορα και ελεύθερα.
Κόσμος πολύς να μοιράζεται γύρω μου την ίδια χαρά.
Να τρέχουμε, να χορεύουμε, να πηδάμε, να στροβιλιζόμαστε.
Να κουνάμε χέρια, πόδια, μυαλά.
Γρήγορα.
Καλά να είμαστε και θα κάνουμε όση υπομονή χρειαστεί.
Σας καληνυχτώ περιμένοντας αυτή τη στιγμή.
https://www.youtube.com/watch?v=4L3nE3qqBKk
12.2.20
A poem not to miss
He says. She says.
He said, now he has stopped.
She said, now she has stopped.
He needs to heal.
She wants him to heal.
There is silence.
She offers him this music.
He says. Nothing.
She says. Nothing.
Alone, they listen to all these Says.
Because, they just can't say.
How much they care, how much they see.
It is only the music that says...
They care, they see.
What they say!
He said, now he has stopped.
She said, now she has stopped.
He needs to heal.
She wants him to heal.
There is silence.
She offers him this music.
He says. Nothing.
She says. Nothing.
Alone, they listen to all these Says.
Because, they just can't say.
How much they care, how much they see.
It is only the music that says...
They care, they see.
What they say!
28.1.20
Δε σε είδα
Γύρισα από τον οφθαλμίατρο.
Τελικά θα βλέπω.
Παρκάρω και βγαίνω,
με ρουφάει το γιασεμί της γειτονιάς,
πέφτω πάνω στη μυρωδιά του.
Βιαστικά αντίο.
Δε σε είδα.
19.1.20
Βράδιασε και ακόμα
Σαν κύκνοι σε σειρά χορεύουνε τα αεροπλάνα στριφογυρνώντας στις αντανακλάσεις των αεροδιαδρόμων.
Οι φωτισμένες ουρές τους σχίζουν το μούχρωμα της Κοπεγχάγης.
Και εμείς έτοιμοι για απογείωση.
15.1.20
Γιατί θα ήθελα να με πληρώνουν
Ίσως και να μου φαίνεται βάρβαρη η ζωή μου.
Ο επαγγελματικός μου βίος.
Με stress, deadlines, blame games, analysis και άλλες αγγλοσαξωνικές ορολογίες.
Θα ήθελα να με πληρώνουν να σκέφτομαι.
Να φιλοσοφώ τη ζωή, τη μουσική, τη νύχτα,
τα λεπτοφυή συναισθήματα, το φως και το σκοτάδι.
Να γράφω μουσική και ποίηση.
Να φωτογραφίζω τις αρμονίες μου,
να δίνω ήχους στις εικόνες μου.
Να μεταβαίνω σε όλο το φάσμα των αισθήσεων διαλογιζόμενη τον χρόνο.
Να τον έχω φίλο και όχι εχθρό.
Να είμαι αέρας και όχι γη.
Αλλά το ξέρω, θα μου έλειπε ο ορθολογισμός.
Τέτοια είμαι,
τρώγομαι με τα ρούχα μου!
Αναπάντεχα ήρεμος χρόνος
Ο χρόνος που γλυστράει ειρηνικά πάνω στο κορμί μου άυλο νερό.
Ήρεμη αν και άρρωστη.
Χωρίς έγνοιες και άγχη.
Αυτά τα δευτερόλεπτα που δεν κάνω τίποτα.
Κυλάνε και κυλάω και εγώ ανάλαφρη.
Τα κύτταρά μου απλώνονται με χαρά.
Τα πόδια μου μακραίνουν.
Η ανάσα μου πλαταίνει.
Και απ'έξω μου η μουσική που ακούω και αγαπάω.
Η μουσική που γράφω.
Οι συγχορδίες που τρέχω και τρέχουν το μυαλό μου.
Ωραία που κυλάνε τα δευτερόλεπτα και οι σκέψεις μου νωχελικά, αβίαστα.
Η θεραπεία μου είναι ο καναπές, η ζέστη και η μουσική.
Και ένα σαλεπάκι.
The Beloved - Missing you
31.12.19
Νύχτωσε πάλι
Οι ερωτικές καληνύχτες δε λέγονται, δεν ακούγονται.
Αιωρούνται μέσα στην ίδια την νύχτα,
ακουμπάνε πάνω στα ζεστά κορμιά μας.
29.12.19
Νυχτερινά παράθυρα
Είναι μια ποιητική στιγμή.
Η κάθε επιστροφή, νύχτα, σε ένα σπίτι μακριά από την πόλη.
Με τη μεγάλη Άρκτο, τους σκοτεινούς λόφους, τα ακίνητα λεμονοκυπάρισσα και την απέραντη σιωπή από το παράθυρο.
Με νύχτες που δε θέλουν να περάσουν.
Με χρόνο για αυτές τις αργόσυρτες νύχτες.
Μπορώ να υπάρχω χωρίς να κάνω.
Ιερή αξία των διακοπών.
Βουλιάζω σε διαλογισμούς.
Ψάχνω μια ιδέα με παρόμοια ιδέα.
Ένα κεφάλι με παρόμοια σκέψη.
Μακριά από ανθρώπους θέλω τη βεβαίωση του συγχρονισμού.
Τώρα κάποιος νιώθει όπως εγώ.
Συγχρονισμός που οδηγεί σε μοίρασμα.
Η τέχνη ως ανάγκη που δαγκώνει για μοίρασμα.
Η ζωή μάχεται την τέχνη.
Έχω το ένα, χάνω το άλλο.
Η ζωή πασχίζει να καλύψει τον λόγο ύπαρξης της άλλης.
Είμαι καλά, δεν χρειάζομαι μοίρασμα.
Τι εγωίστρια... τις ελλείψεις μου θέλω να μοιράζομαι.
Την πληρότητα την καταναλώνω.
Ναι ξέρω.
Κοιτάμε την νύχτα.
Μακριά και σιωπηλά.
Τι περίεργη αίσθηση...
Εφηβικά ερωτική.
28.12.19
The Big
Είναι αυτά τα βράδια στον Τρίλοφο...
Μελαγχολικά και φιλοσοφικά.
Αναδιατακτικά.
Η απλωσιά του κήπου και η θέα προς τους λόφους δίνουν χώρο σε στριμωχτές σκέψεις.
Μακριά...
Όσο η γη μεγαλώνει,
όσο οι επιλογές αυξάνονται,
όσο το μυαλό εκκρεμεί,
όσο οι ανάγκες παγιώνονται,
θα πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται από μακριά...
Οι άνθρωποι που νοιάζονται από μακριά...
Τι μεγάλο πράγμα!
18.9.19
30.8.19
Στα ταξίδια
Μου αρέσει να εξερευνώ.
Να μυρίζω την περιπέτεια, τις κρυμμένες αναμνήσεις.
Τις στιγμές που θέλω να προσθέσω στο βιογραφικό της ζωής μου.
Να γεμίζω ανεμελιά και παιδικότητα.
Και όλα αυτά να ντύνονται με ασφάλεια και ωριμότητα.
Τους συνοδοιπόρους που μπορούν να με ακολουθήσουν τους σέβομαι.
Είναι αυτοί που προσθέτουν ένα ακόμα στοιχείο εξερεύνησης στον ορίζοντά μου.
Αυτοί που μοιραζόμαστε την ίδια φλόγα.
Και αυτοί που είναι σπάνιοι.
Όπως εγώ.
Τους ευχαριστώ για τα μικρά και μεγάλα ταξίδια.
Έχω μια μεγάλη περιέργεια για τη ζωή.
Στα ταξίδια λοιπόν!
2.4.19
Just sounds
Υπάρχουν στιγμές που οι ήχοι είναι ικανοί να διώξουν μια απρόσμενη σαν ανοιξιάτικη καταιγίδα αίσθηση μοναξιάς.
20.1.19
24.11.18
Σπίτια και γατιά
Από τη στιγμή που δε μπορώ να ταΐσω το γατί μου, ταΐζω άλλα.
Όταν έφυγα από το φοιτητικό μου σπίτι, πίστεψα ότι δε θα μου λείψει ποτέ.
Ότι η αίσθηση δεσίματος είναι ρηχή.
Ακόμα και τώρα το βλέπω στον ύπνο μου.
28.10.18
Οκτώβρης
Από πάνω μας μια γραμμή αεροπλάνου και δυο χαρταετοί.
Ο ήλιος και ο Όλυμπος αρχίζουν να τα βρίσκουν.
Παντού ήχοι νωχελικών κυμάτων.
Καλοκαίρι βαριεστημένο που δε φεύγει.
Χρυσάφι μπροστά μας.
Τα πόδια δε μας πάνε σπίτι.
Χωμένα στη ζεστή άμμο παίζουν κρυμμένο θησαυρό.
Το σώμα απορροφά ενέργεια και ξυπνάει τις ορμόνες ευτυχίας.
Πιο πριν πάγωνε στο ζωντανό νερό.
Σαββατιάτικη βάφτιση.
Ο ήλιος και ο Όλυμπος αρχίζουν να τα βρίσκουν.
Παντού ήχοι νωχελικών κυμάτων.
Καλοκαίρι βαριεστημένο που δε φεύγει.
Χρυσάφι μπροστά μας.
Τα πόδια δε μας πάνε σπίτι.
Χωμένα στη ζεστή άμμο παίζουν κρυμμένο θησαυρό.
Το σώμα απορροφά ενέργεια και ξυπνάει τις ορμόνες ευτυχίας.
Πιο πριν πάγωνε στο ζωντανό νερό.
Σαββατιάτικη βάφτιση.
25.8.18
Ήλιος και φεγγάρι
Καλοκαιρινό αστραποβόλισμα.
Χρυσά και ασημένια φωτοστέφανα
τυλίγουν τα υγρά κορμιά μας.
Κολυμπούν μαζί μας καθώς
απλώνουμε ρίγη στη μεγάλη μπλε αγκαλιά.
Χρυσά και ασημένια φωτοστέφανα
τυλίγουν τα υγρά κορμιά μας.
Κολυμπούν μαζί μας καθώς
απλώνουμε ρίγη στη μεγάλη μπλε αγκαλιά.
Εξιλέωση κάθε βαριάς χειμωνιάτικης στιγμής.
Τίναγμα σκόνης, άφεση αμαρτιών ακινησίας.
Τίναγμα σκόνης, άφεση αμαρτιών ακινησίας.
Το μάτι δε χορταίνει,
το σώμα γλυστρά,
η ψυχή μετεωρίζεται.
το σώμα γλυστρά,
η ψυχή μετεωρίζεται.
Ήλιος και φεγγάρι.
20.8.18
Καράβι
Ο χρόνος αργόσυρτος.
Ξαπλωμένη, η δόνηση με νανουρίζει.
Μηχανικός ο βόμβος,
υδάτινος ο παφλασμός,
θα μπορούσα να αφήσω το κορμί μου να το περιφέρει αυτό το καράβι σε κάθε άκρη του Αιγαίου.
Καβαφικό ταξίδι προορισμός.
Το φινιστρίνι ρίχνει αλμυρό φως.
Τα νησιά περνάνε ένα ένα,
άγνωστα ή αγαπημένα,
οικείο το βλέμμα επάνω τους.
Ταξιδιώτες, εργαζόμενοι και χαμόγελο.
Ο ήλιος μας καίει.
Ο αέρας μας δέρνει.
Και η βαθιά φωνή του πλοίου που προσπαθεί μας συνδέει.
Εκεί που είναι το κρεβάτι είναι το σπίτι.
Έχουμε ακόμα...
Ξαπλωμένη, η δόνηση με νανουρίζει.
Μηχανικός ο βόμβος,
υδάτινος ο παφλασμός,
θα μπορούσα να αφήσω το κορμί μου να το περιφέρει αυτό το καράβι σε κάθε άκρη του Αιγαίου.
Καβαφικό ταξίδι προορισμός.
Το φινιστρίνι ρίχνει αλμυρό φως.
Τα νησιά περνάνε ένα ένα,
άγνωστα ή αγαπημένα,
οικείο το βλέμμα επάνω τους.
Ταξιδιώτες, εργαζόμενοι και χαμόγελο.
Ο ήλιος μας καίει.
Ο αέρας μας δέρνει.
Και η βαθιά φωνή του πλοίου που προσπαθεί μας συνδέει.
Εκεί που είναι το κρεβάτι είναι το σπίτι.
Έχουμε ακόμα...
4.6.17
Introducing
Arriving to a new place.
Feeling its energy, sounds, character.
I do nothing.
Just laying on bed.
