The end of an era 2

Επειδή με κοιτάς, σου δείχνω πώς σε κοίταξα.

Γιορτές

Κάθομαι στο παράθυρο και βλέπω ένα νωχελικό φωτάκι να αναβοσβήνει.
Είμαι η θάλασσα.
Είμαι ακίνητη και ας κινούμαι.

Σκεφτόμουν χτες, όταν όλοι βρίσκουν το δρόμο τους
κι εσύ αρνείσαι τον δικό σου
τι κάνεις;
Γίνεσαι καλλιτέχνης;
Ενηλικιώνεσαι γιατί είναι αποδοτικότερο;
Δέχεσαι έναν άλλον;

Ή μιμείσαι;
«'Έστιν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας»

Τίποτα.
Γίνεσαι θάλασσα.

Ευχήθηκα σε μία φίλη να είναι ομαλή για τα συναισθήματα που έρχονται.
Το εύχομαι σε όλους σας και σε μένα.

The end of an era 2

Η χαρά του εδώ

Λόγω διαβασμάτων, προθεσμιών, εργασιών, θεραπειών, παραγωγών και άλλων ωραίων ακατανόητων γενικών, πέρασε κάποιος καιρός. Σήμερα, δεν λέω να ξεκολλήσω από εδώ!! Ανασκαλεύω παιδιά, φωτογραφίες, αναμνήσεις, παράπονα, όνειρα κλπ. για να νομιμοποιήσω την απόλαυση στον αυτοσκοπό της γραφής και του χρόνου που απλά κυλά.

Να έχω τον χρόνο να δημιουργώ πραγματικότητες. 

Ή να βλέπω τις υπάρχουσες αλλιώς.

Ή να αφουγκάζομαι τις λεπτές δονήσεις μιας πτυχής που ξεδιπλώνεται.

Ή να σκέφτομαι πώς είναι το αλλιώς του διαφορετικά.

Ή να το ονομάζω procrastination και να χαίρομαι την πολυτέλειά του.

Αχ, δε λέω να ξεκολλήσω από εδώ!!!
Πετάω στο σύμπαν των ελεύθερων σκέψεων και αβίαστων συνειρμών και λαχταρώ τη στιγμή που θα σκοντάψω σε μια νέα γωνιά του.
Και να δω τις ομοιότητες με τη γωνιά μου στον κόσμο!

Αεροδρόμιο Ελ.Βενιζέλ. Πηγαίνοντας για Ιταλία.

Θυμήθηκα

Από τον κήπο μου το καλοκαίρι.
Έτσι... σαν ξεπεσμένο παιδί που παίζει με λουλουδάκια.

Παπαράτσι και άλλα δεινά

Είναι μεγάλη σου δικαίωση να σε κυνηγάει ένας παπαράτσι.
Είναι μεγάλη σου ανωριμότητα να τον θεωρήσεις σωματοφύλακα.
Παιδί μου ξεπεσμένο, σε πουλάει, δε σε φυλάει.

Μητρότητα και έγκλημα

Ντοκιμαντέρ παρουσίαζε τις 10 πιο διαβόητες γυναίκες δολοφόνους και το 70% αφορούσε σε μητέρες παιδοκτόνους. Τα εγκλήματα διαπράχθησαν τη δεκαετία του 90. Σπάνια η υπεράσπιση ασχολήθηκε με την ύπαρξη των αναγκαίων συνθηκών για την υγιή έκφραση της μητρότητας, όπως η πνευματική και συναισθηματική ολοκλήρωση, η επιλογή, η οικονομική αξιοπρέπεια, η αξιοπρέπεια της ψυχικής υγείας.
Κυριάρχησαν επιφανειακοί χειρισμοί και κρίσεις με στόχο την ικανοποίηση του κοινού αισθήματος και οδήγησαν σε θανατική ποινή.

Όσο η μητρότητα θεωρείται ένστικτο που λειτουργεί αυτόματα και πάντα,
όσο η έκφραση της μητρότητας θεωρείται απαρέγκλιτα ανεμπόδιστη,
όσο η μητρότητα θεωρείται φυσική νομοτέλεια,
θα παραμένει ένα ακόμα ταμπού.
Και ως τέτοιο δε θα μελετηθεί αντικειμενικά ώστε να αμφισβητηθεί η ισχύς της ή να επαληθευτεί.
Η ημιμάθεια, η έλλειψη προβληματισμού και ενίοτε η χειραγώγηση συνοδεύονται συνήθως από την εύκολη επίκληση του φυσικού ένστικτου.
Η νόμοι της φύσης όμως δε διέπονται από αγνότητα και αγάπη.
Αντίθετα, οδηγούνται από την ικανότητα για πολύ σκληρή προσαρμογή του πληθυσμού στο περιβάλλον και μέσα στο πλαίσιο αυτό ανήκει το ένστικτο της μητρότητας. Ένα ντοκιμαντέρ παρουσίαζε θηλυκά ενός είδους χιμπαντζή που ανταγωνίζονται τα μικρά τους ως προς την εύρεση φαγητού. Ακόμα και σε σύγχρονες ανθρώπινες κοινωνίες, όταν υπάρχει υπερπληθυσμός και ασιτία, η μητρότητα δεν αποτελεί αξία.

Γι'αυτό, ας αφήσουμε τη φύση ήσυχη και ας ασχοληθούμε με τις ανθρώπινες παραμέτρους. Ή, αν την πιάσουμε, ας την πιάσουμε σωστά: επικρατεί η αρχή της προσαρμογής.
Διαφορετικά, αυτό που επιτυγχάνεται είναι ένα ακόμα δογματικό μοντέλο συμπεριφοράς που επιβάλλεται στη γυναίκα και από το οποίο παρέκκλιση βαρύνει αποκλειστικά την ίδια, σαν να υπογραμμίζει τη γονιδιακή της αποτυχία να εκφράζει φυσιολογικά το φύλο της.

Για να αντιμετωπιστεί κάτι αποτελεσματικά, χρειάζεται προηγουμένως να κατανοηθεί.
Αλίμονο αν η κατανόηση συμπιεζόταν σε τόσο απλοϊκούς και χειραγωγήσιμους όρους: φύση, φυσιολογικός.

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;

http://news247.gr/oikonomia/oikonomika/larisa_h_prwteuoysa_twn_porse_kagien.1424914.html

Λάρισα, η πόλη των Καγιέν και του Απέραντου Τσαμπουκά του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ;" που κυριαρχεί σε άτομα της γενιάς των γονιών μου και έχει κληροδοτηθεί ως πολιτιστικό αγαθό στα παιδιά τους.
Αν η Ελλάδα μαστίζεται από αυτή την υποκουλτούρα, βλ. αντίδραση Παπανδρέου για δημοψήφισμα στα ποδοσφαιρικά και όχι μόνο συνθήματα που έθιξαν τον εγωισμό του, η Λάρισα είναι το βασίλειό της.
Ποιος είσαι ρε φίλε;
Ένα τίποτα που έπαιζες με λάσπες όταν ήσουν μικρός και σε τάισε φράγκα η ευρωπαϊκή ένωση για να παράξεις ανάπτυξη και εσύ πάραξες μαλακία και τσαμπουκά.
Μαλακία και τσαμπουκά με ξένα χρήματα!

Νομίζω πως όσο πιο σκεπτόμενο ένα άτομο, τόσο πιο σεμνό γίνεται.
Η έπαρση του κόσμου αυτής της πόλης συνάδει με το πόσο σκέφτεται.

His story

I saw a new day in universe...

...from the window of a bus.

Transient questions

Χαρά σε Ρε μινόρε

Alegría - Cirque du Soleil

Σε μια τυχαία νυχτερινή βόλτα στους φάκελους ενός player.
Συνάντησα μια μουσική.
Τη συνάντησε χρόνια πριν η αδερφή μου.
Ενέδωσα να ακολουθήσω τη χαρά.
Με υποδέχτηκε χαρούμενη μελωδία αλλά το ένιωθα.
Και εδώ υπήρχε θλίψη.
Και μέχρι να καταλάβω, πλάκωσε σωρός ματζόρε συγχορδίες και μπλέκονταν, αναμειγνύονταν και σταδιακά έρχονταν να προστεθούν και άλλες, όλες μαζί, αλύτρωτες χωρίς την κατάληξη της ρε μινόρε.
Σαν να παλεύει η χαρά στο ζύγι της ζωής με τη θλίψη και σπεύδουν να την ενισχύσουν.

Πολλοί φίλοι θα έλεγαν πως έτσι είναι η ζωή, ισορροπεί μεταξύ χαράς και θλίψης.
Όπως ένα αληθινό τσίρκο φαίνεται.

Αλλά εγώ νιώθω πάντα τη βάση της ρε μινόρε σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού.
Όσες ματζόρε, γρήγορες και έξυπνες, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ευχάριστη καθυστέρηση αυτής της D minor, που τρέχει κρυμμένη διαρκώς και περιμένει στην κατάληξη να αποκαλυφθεί με πυροτεχνήματα.
Αρχή και κατάληξη.
Φράσης και κομματιού.
Οι φίλοι μου Lerdahl και Jackendoff το ονομάζουν prolongational reduction.
Και το στολίζουν με τα κλαδιά δέντρου.

Πάλι δέντρα...

Έχω ένα mp3 player.
Είναι γεμάτο μουσική και audio lessons ξένων γλωσσών.
Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, το παιδεύω.
Αλλά όχι για τις μουσικές του.
Ξυπνάνε όσα κοιμίζω.
Μαζί με μια γοητευτική φιγούρα φυγής.
Όπως έγινε σήμερα.

Αυτούς ξέρετε, αυτούς εμπιστεύεστε!

Ζαφείρης, Γιάννης και λοιπές male φιγούρες Vodafone.
Γουσταρλίδικη male προσωπικότητα στα πολλά GGG της Cosmote.
Male κιτσαρία male διαφημιστών.
Σαφώς κανείς δε διανοείται πως υπάρχουν μόνο άντρες εδώ.
Ή ότι οι πρωταγωνιστές του πραγματικού κόσμου είναι μόνο male.
Σίγουρα όμως τα διαφημιστικά τμήματα κάποιων εταιριών βρίθουν αντρών κεκλεισμένων των μυαλών που βλέπουν παντού ανθρώπους με γεννητικά όργανα ίδια με τα δικά τους.
Έλλειψη φαντασίας; Όχι!
Ομολατρεία; Ναι!

Χλωρίνη Klinex; Ω, ναι!

Το αστείο είναι ότι η οικονομική κρίση αλλάζει τις αξίες, αλλά αυτοί... λουλούδια!
Το προφίλ της γυναίκας - νοικοκυράς που με τόση επιμέλεια έχτιζαν, περιγράφει πολύ καλά το δικό τους ψυχολογικό προφίλ.
Αφελείς και κολλημένοι.

The end of an era 1

Διάβαζα

Μια πεταλούδα, από αυτές της νύχτας, με κοιτούσε.
Καθόταν πάνω από το πληκτρολόγιο.
Την κοιτούσα και σκεφτόμουν πόσο άσχημη είναι.
Την κοιτούσα και σκεφτόμουν πόσο άτυχη είμαι.
Που διάλεξε να κάτσει εκεί.

Και μου ήρθε η φαεινή.
Σε όλο το σπίτι μόνο εδώ υπάρχει ζωή.
Πόσο κοινωνική είναι! μου κρατά παρέα.
Πόσο κοινωνική είναι! στραμμένη προς εμένα.
Την κοίταξα με αγάπη.

Άφησε μια σταγόνα και πέθανε!

In between

Πόσο θα ήθελα η αγάπη να ήταν αγνή!

Alopha - To miss someone

Όμορφο δέντρο

Ήταν ένα δέντρο και άπλωσα γύρω του τη ζωή μου.

Του ζήτησα να κάνει το ίδιο.

Ξέχασα ότι είχε ρίζες.

Μου θύμωσε. Του θύμωσα.

Του φώναξα να μην είναι δέντρο γιατί ένιωθα μοναξιά εκεί κάτω.

Χαιρόταν τόσο με τον αέρα που δε με άκουσε.

Του πέταξα πέτρες, μου πέταξε κλαδιά.

Το πικνίκ τελείωσε γιατί ήμουν μόνη και ήταν δέντρο.

Μην αλλάξεις όμορφο δέντρο, δε θα σε χαλάσω άλλο.

Αλλά πρέπει να φύγω, η μοναξιά με ασχήμυνε.

Towards

Dead end

Δίπλά

Tomorrow never comes

Άραγε, τι θα θυμάμαι;

Θυμάσαι; ή ξανά

Cross fading

Picked my side.

Piece of cake, hopefully

For the present, just piece of chocolate encouraging myself.

Save me

Afraid of those who ask to be saved.
Afraid of myself.
Afraid of those who need to save.
Αfraid of you, make me!

Where have hidden you?
Lost you rationally.
Getting older.
Getting savemeless.

Mourn for your death.
Mourn for my birth.
Another me may wake up happy.
The same me sleeps in raw.

Where have hidden you?
Lost you walkingly.
Getting further.
Getting princessless.

Schiller - Saved you

Ειρωνικά μιλώντας. 

Μοναξιά αυτάρκους ύπαρξης...

Consensus

Η μέρα της πιο γρήγορης υπαναχώρησης για κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης.
Πριν σχηματιστεί.
Παπανδρέου και Σαμαράς σηματοδοτούν το ολοκαύτωμα της πολιτικής στάσης και το μεγαλείο της κομματικής.

Λαζ και Λαρ

Ολόκληρη η πόλη μου ηδονίζεται.
Το Κηποθέατρο, η τηλεόραση , η Λάρισα, η Ελλάδα αποθεώνει τον Λαζόπουλο και την παρέα του.
Πόσους σταρ έχουμε ανάγκη να αναγάγουμε σε εθνικούς σωτήρες;
Τώρα που μας τέλειωσαν οι πολιτικοί, τους ψάχνουμε αλλού.

Σταρ... να φαν και οι κότες... όπως λέμε στη Λάρισα.

Ξημέρωνε πίσω από τον Κίσσαβο.
Το φως που μετρούσε το βουνό ξαμολιέται τώρα ασυγκράτητο .

Δε με πληγώνει η χώρα,
οι άνθρωποί της με τρομάζουν.
Μεταλλαγμένοι και χαμένοι μέσα στην άρνηση και την απαίτηση.
Μυαλά που μουλιάζουν στη βαλτότητα μιας κενής αντίδρασης έπαψαν να σκέφτονται παραγωγικά.
Ευθύνη, πρόταση και αυτοκριτική ρημάζουν σαν αδειανή πηγή.

Άξιοι όσοι μετρούν εαυτούς και βουνά.

Μ'αγαπάς;

Μετά από καιρό άκουσα ξανά την κακιασμένη ερώτηση.
Και η χαρά αναδύθηκε σα φυσαλίδα μπύρας.

Κοκέτα

Βλέπω δίπλα στον facebook τοίχο μια sponsored διαφήμιση για καλοκαιρινή γυναικεία ένδυση με τίτλο
" Ποιό καυτή κι απ τον ήλιο " .
Και παρασύρομαι σε προβληματισμούς : " Πιος έκανε αρπαχτή πάλι; "

Όταν η ημιμάθεια ντύνεται επάγγελμα,
o επαγγελματισμός φοράει... μπικίνι.

Πόσους Αντώνιους απέλειψε ο θεός;

Dignities

Tonight I sparkle with dirt and dust.

Ηγουμενίτσα

Επιστρέφοντας.
Περιμένοντας.
Τότε.

Και τώρα είναι καλοκαίρι;

Γραμμές

'Ενας θάνατος με τυλίγει.
Βρίσκει την κορδέλα στριφογυριστού ήχου.

Πέρα στο διεθνή,
εκεί που η πεδιάδα σβήνει,
τα αυτοκίνητα θροΐζουν εφηβικές φυγές.

Και η εικόνα χεριού που βουτάει στο αίμα
δε λέει να ξεβουτήξει από το μυαλό μου.

Πρόχειρες πολιτικές σημειώσεις

Παρέμβαση Παπουτσή σε βραδινό δελτίο ειδήσεων.

Εξηγήσεις.
Ζητάω. Δίνω.
Στατιστικό εύρημα: 99% των Ελλήνων προτιμά σαφώς το πρώτο ρήμα συνδυαζόμενο με το ουσιαστικό "εξηγήσεις".
Το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε 100% αναφερόμενο στο σύνολο των επαγγελματιών πολιτικών.

Μισές αλήθειες

Ο κόσμος είναι καχύποπτος.
Και εσύ του κρύβεσαι, δείχνεις τα όμορφα μαλλιά σου.
Θες να τον αποπλανήσεις ή μήπως προσφέρεις με αγάπη αυτό που χρειάζεται να δει;
Ο κόσμος είναι καχύποπτος. Δικαίως!

Όταν και αν μας πρέπει, θα πούμε τις άλλες μισές.

Λαζόπουλος

Στρεβλές αντιλήψεις.

Αυτός τους μιλάει για να βγάζει χρήμα.
Αυτοί τον ακούν γιατί δε μιλάνε οι ίδιοι.

Τίποτα αξιέπαινο κάπου...

1:55

Λύπη. Δε μοιράζεται. Χαρίζεται.

Θλίψη. Κατοικείται. Ενίοτε συγκατοικείται.

Μα πού είσαι;

Ποια αδέσποτη νότα βαράς;

Ποιο νυχτερινό σφυρί σε βαράει στο κεφάλι;

Και σε αφήνει μόνο.

Πόσο θα ψάχνεις στους πλανήτες και στα φυτά τους;

Κάνεις γύρες ξανά και ξανά.

Γύρω από τη νότα σου.

Στέλλα

Ποια είναι ταξίδια αν όχι οι άνθρωποι;

Μ.Παρασκευή

Θέλω να ακολουθήσω τη θλίψη, να δω πού πηγαίνει όταν φεύγει.

2-2-3-3-3 τίποτα

Μεγάλη Τετάρτη.

Μικρή καρδιά.

Το μπλε της νύχτας έγινε αφηρημένο γκρι.

Νεροτσουλήθρες τα αυτιά μου, κυλάνε δακρυσμένες μελωδίες chill.

"Και είναι η θλίψη το σπιτικό της ειλικρίνειας.

 Και η νύχτα ο μπαχτσές της"

Το φως της μέρας έκπληκτο με βλέπει να ανοίγω την πόρτα του.

Δες με , κοίτα εδώ , υπάρχω , άσε με να χαρώ σαν παιδί στα μάτια σου.

Άσε με να κάνω αυτό που κάνει τόσο κακό.

Καμάρωσέ με!

Αντ'αυτού κοιτάω εγώ.

Σαχλές φωτογραφίες σε loop.

I can't look.

Only you can make you happy

Only you can make you happy

Μία, δύο, τρεις.
Ένα, δύο ,τρία, τέσσερα.
Οθόνες.
Κουτιά.

Only you can make you happy.

Μία, δύο, τρεις.
Ένα, δύο ,τρία, τέσσερα.

Ώρες.

Τείχη μπροστά μου.

Only you can make you happy.

Μία, δύο, τρεις.

Ένα, δύο ,τρία, τέσσερα.

Εμβοές.

Πιασίματα.

Only you can make you happy.

Μία, δύο, τρεις.

Ένα, δύο ,τρία, τέσσερα.

Νύχτες.

Άδεια κρεβάτια.

Paizw me kalwdia, remote desktops, images.

Keyboards, chipsets kai ide.

Only you can make you happy.

Μπάλες, σκοινάκι και κρυφτό.

Φορτιστές

"Μέχρι χτες με λύτρωνε η αϋπνία.

Σήμερα νυστάζω."

Βράδυ και είναι δύσκολα.

Έχω αδειάσει πάλι.

Κάθε βράδυ ψάχνω φορτιστές.