14.2.16
2.2.16
Χέρι
Και ένα ακόμα.
Κρατήθηκαν.
Αμήχανα.
Αλλά σταθερά.
Για δυο λεπτά.
Αρτσούμπαλα.
Αποχωρίστηκαν.
Οριστικά.
Και πέρασε καιρός.
Ερωτηματικά.
Γιατί ήταν τόσο καλά.
23.1.16
2016
2015:
Year of selecting.
Passions, exits, breaks, life blowing travels, meetings, hurricanes and dances.
2016:
Year of commitments.
Year of selecting.
Passions, exits, breaks, life blowing travels, meetings, hurricanes and dances.
2016:
Year of commitments.
16.1.16
The house not on fire
No escape.
Only towards it.
No escape.
Only towards.
No escape.
Accept it.
No escape.
Just take a deep breath.
No escape.
And jump.
No escape.
And don't think.
No escape.
Freeze your mind.
No escape.
Keep it busy.
No escape.
You can.
No escape.
Others could.
No escape.
You can also.
No escape.
Just drive.
No escape.
Drive.
No escape.
Drive.
No escape.
Drive.
No escape.
Keep moving!
The nightmare becoming a daymare.
Disappeared once.
This split second, after I woke up and before I remembered.
Disappeared twice.
No escape.
I took me out.
Today was the morning I was looking forward to.
I am printing:
"Hello world!"
\
Only towards it.
No escape.
Only towards.
No escape.
Accept it.
No escape.
Just take a deep breath.
No escape.
And jump.
No escape.
And don't think.
No escape.
Freeze your mind.
No escape.
Keep it busy.
No escape.
You can.
No escape.
Others could.
No escape.
You can also.
No escape.
Just drive.
No escape.
Drive.
No escape.
Drive.
No escape.
Drive.
No escape.
Keep moving!
The nightmare becoming a daymare.
Disappeared once.
This split second, after I woke up and before I remembered.
Disappeared twice.
No escape.
I took me out.
Today was the morning I was looking forward to.
I am printing:
"Hello world!"
\3.1.16
21.12.15
Απλές απολαύσεις
Το φεγγάρι που κοιτώ,
η φρέσκια γκουρμεδοσαλάτα,
το σπίτι γεμάτο σαγηνευτικούς ήχους, άδειο,
τα pc σε full λειτουργία,
ένα ποτήρι κρασί
και η πληρότητα που νιώθω.
Από τους ανθρώπους που γνωρίζω.
Τις πολύτιμες ιστορίες τους.
Τις πιο ακριβές εικόνες τους.
Και τη χαρά του μοιράσματος.
Η θέα της ζωής από το παράθυρο που κοιτώ.
Αν μου λείπει κάτι... να γράφω μουσική.
Έχω την τύχη να είμαι καλλιτέχνης.
Και να αγαπώ το άδειο.
Όσο και το γεμάτο.
Όσο το σκέφτομαι, τόσο πιο όμοια μου φαίνονται.
15.12.15
For the sake of fears' fun
A little bit. Bipolar.
Victimizer or a victim?
For the sake of the fears' fun.
Where am I opening to?
And why?
Can I?
Why?
Will I die?
Victimizer or a victim?
For the sake of the fears' fun.
Where am I opening to?
And why?
Can I?
Why?
Will I die?
11.12.15
Μεσόγειος
Your mediterranean spirit of the night devastates my soul.
With the desire to meet the children you bred.
My ancestors.
West and East melt down into your liquid curve in the middle of the earth.
Μεσόγειος...
Ya leili and mare nostrum.
We are all being poured into your vast tank that digests cultures and centuries.
Embarrassed present haunted by the past.
People proud and ashamed at the same time.
Christians and Muslims at different sides.
Life and death at your circle.
The curvity of convergence.
We are all smashed into your dark prehistoric motherhood.
Cursed to be eternal by your spirit of the night.
The one who eats my soul.
Μεσόγειος.
Will you digest me?
Will you be my destination to my beginning?
And spit my spirit to your timeless plate so that I meet my ancestors?
Greeks, Latins, Ottomans, Byzantines, Turks, Arabs...
I am part of you.
Of your history and your space.
5.12.15
4.12.15
Time density
These days have been thick.
I only live.
One after the other experience.
I run out of capacity of memories.
I don't have the time to wonder.
Is it reality or dream?
At least I know I am not crazy.
By sharing.
1.12.15
Failed scenario
Midnight walking in the city centre.
Grabbed a posna pizza feeling like at home.
Cut it into two.
One piece for now, the other for tomorrow.
A vivid young man passed me and walked towards a small park.
Picturesque.
Meeting his girlfriend, I guessed.
I photographically followed him.
He headed towards some waste bins.
Searching.
Picking up empty pizza boxes.
For food.
No!
"Hey! Please have this", I gave him the second piece.
Astonished.
He took it.
Then, he asked me for 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 dinars.
0,8 cent of a euro.
Counting in English.
I refused.
He thanked me.
I smiled and left.
Behind me I heared a voice.
"You are mother Maria!"
"No, I am not."
I turned to see him.
He was leaving the park.
No, I am not.
I just wanted to take the beauty away from the garbage.
Immediately.
For the sake of my failed scenario.
The table
Today I lived my Youth.
No thermal bath.
No Alpes.
No Sorrentino.
Just a kafana.
In Beograd.
By life.
At the one side of the table, me.
At the other, two original men.
Table or life?
30.11.15
To north
I am somewhere.
Where I sleep, I see the stars above me.
And I hear the horns of the ships crossing the river.
24.11.15
Ακόμα;
Ψηφίσατε Τσίπρα.
Λύσατε το οικονομικό.
Θέλετε να λύσετε και το μεταναστευτικό.
Και όποια άλλη φαεινή έχετε στο κεφάλι.
Αναρωτιέμαι.
Πότε θα το αυτοβουλώσετε;
Πότε θα σας πάρει η ντροπή από τα μάτια;
Οι υπόλοιποι είμαστε δημοκράτες.
Δεν θα σας το βουλώσουμε.
Please.
Κάντε το μόνοι σας.
Γλυτώστε μας από τη βλακεία σας.
17.11.15
Στο πεζούλι της Ιστορίας κάθισα
Έγραψα, έγραψα, έγραψα...
Και οι ανακαλύψεις απαιτούν κόπο.
Πνευματική υπερπροσπάθεια.
Άδειο κουρέλι το μυαλό.
Το σώμα άρρωστο.
Επιστρέφω στη θεραπεία του οικείου.
Της γλώσσας, του σπιτιού, του εδώ.
Ο ήλιος με ζεσταίνει.
Η ηρεμία με ταξιδεύει.
Δίνει χώρο στη στιγμή.
Την αίσθηση.
Είδα ένα όνειρο.
Ινδικό.
Ντελίριο.
Έξαψη και ηρεμία.
Τι ασυμβατότητα.
Θυμήθηκα.
Τον ποιητικό αναγνώστη.
Πόση ηρεμία.
Κοινές ώρες ηλιόλουστης ακινησίας.
Χαμογελαστά μέτωπα, μάτια πουλιά.
Οικεία αίσθηση επιστροφής.
Ξέγνοιαστη αλάνα παιδικής χαράς.
Μακρινές μνήμες.
Η ερώτηση "υπήρξε;" αναπόφευκτη.
Ο χρόνος εκπτύσσεται κι άλλο.
Μνήμες, πάθη πιο μακρινά,
ξεπιάνονται μετά από στρίμωγμα.
Άμεσο επακόλουθο μιας πλούσιας ζωής.
Διαδοχικοί πολιτισμοί,
καλύπτουν τον προηγούμενο.
Τα τραγούδια τους με περιμένουν να ξαποστάσω για να αναδυθούν.
Από το ιστορικό βάθος.
Το μνημειακό πλούτο.
Το ασίγαστο ταξίδι.
Στιβαροί στρατιώτες,
ασκητικοί βυζαντινοί,
άπιαστοι γλάροι,
εξωτική ανατολή.
Υπήρξατε;
Υπάρχετε;
Ή σας φαντάστηκα;
The outcome
Understanding the world makes me love it.
Understanding the origin of its cruelty makes me fair.
Understanding its problems makes me able to solve them.
Understanding the origin of its cruelty makes me fair.
Understanding its problems makes me able to solve them.
And exploring keeps me alive.
Correlating Islam with terrorism
The answer I was seeking:
The solution is a separation between religion and state.
West could do that. And did.
East can't.
...Secularism and the democratic rule of law are principles that Islamist reject.
Democratic elections put the laws of man before the laws of God, according to the Islamic State’s Sharia and is therefore apostasy, which is punishable by death. Obviously, not all Muslims reject secular government. This is especially true in the West where an overwhelming number of Muslims prefer secular government. But the number of Muslims throughout North Africa, the Middle East, and on into Pakistan and Afghanistan that believe Sharia law is the inspired word of God is well over 50 percent...
http://www.elephantjournal.com/2015/11/islam-religion-of-peace-or-institution-of-violence/
Counting the virgins
The controversy about the 72 virgins and the Koran.
http://wikiislam.net/wiki/72_Virgins
http://www.theguardian.com/books/2002/jan/12/books.guardianreview5
Understanding ISIS
My understanding:
Isis puts into force a socioeconomic system with territorial requirements as dictated by the earliest and most cruel Islamic core texts and traditional teachings which are disregarded or even unknown to the vast Muslim community. Isis regards not only non-Muslims, but also mainstream Muslims as apostates needed to be killed. Even arabic countries without the full range of Sharia into force are regarded as betrayors.
The most seriously informative and demanding article I've recently read.
...Muslims can say that slavery is not legitimate now, and that crucifixion is wrong at this historical juncture. Many say precisely this. But they cannot condemn slavery or crucifixion outright without contradicting the Koran and the example of the Prophet. “The only principled ground that the Islamic State’s opponents could take is to say that certain core texts and traditional teachings of Islam are no longer valid,” Bernard Haykel says. That really would be an act of apostasy.
http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2015/03/what-isis-really-wants/384980/
15.11.15
Biology
In Syria it is civil war.
Is it civil war in Paris, too?
So, why should I compare them?
I have been disgusted by pollitically correct declarations lacking any common sense.
If we don't adjust our way of thinking, we are codemned to fail.
And this is not an opinion.
This is biology.
Wanted: a free Muslim's help
I cannot stop correlating Islam with terrorism.
If any in the world kills in the name of a religion, it is always Islam.
Why Islam?
Why only Islam?
I really need the help of a Muslim.
A Muslim.
Not an outsider who interpret Islam.
But not any Muslim, as well. Not a common Muslim.
A free Muslim.
A free Muslim who is first concerned with this correlation.
A concerned Muslim who respects reality. as well as his god/her God.
I want the explanation of the situation as seen through his/her eyes.
His/her free eyes.
Is there any?
Can it be there any?
Not biased trying to protect his religion?
With a clear view towards reality and religion?
I really need his/her help.
If any in the world kills in the name of a religion, it is always Islam.
Why Islam?
Why only Islam?
I really need the help of a Muslim.
A Muslim.
Not an outsider who interpret Islam.
But not any Muslim, as well. Not a common Muslim.
A free Muslim.
A free Muslim who is first concerned with this correlation.
A concerned Muslim who respects reality. as well as his god/her God.
I want the explanation of the situation as seen through his/her eyes.
His/her free eyes.
Is there any?
Can it be there any?
Not biased trying to protect his religion?
With a clear view towards reality and religion?
I really need his/her help.
12.11.15
11.11.15
Out of curiosity
I don't know
if I'll ever have grandchildren,
I know
I will have stories to tell,
I don't know
how they will end,
I know
how they start.
9.11.15
My Youth and its Perils From the Sea
As heard in the poem of life, Youth by Paolo Sorrentino.
Life, Youth, Death.
Life, Youth, Death, Life, Youth, Death.
Life, Youth, Death, Life, Youth, Death, Life, Youth, Death.
What a circle...
And I’m so happy to be alive
To have these people in my life
8.11.15
On the verge
I am on the verge.
Closer to edge.
Outside where I am.
Standing near lines.
Am I the one who defines?
My end and my start?
My fall and my up?
On the verge.
If you are on the verge of something or come to the verge of something, you are very close to experiencing it:on the verge of collapse/success/tears/death/disaster/war
| 
|
Acrobats walking on limits
Unluckily, not just like you.
I drove us to fall.
Will you teach me?
I drove us to fall.
Will you teach me?
Cause I'm just like you,
I don't know what to do,
I'm searching pieces of truth.
Cause I'm just like you,
I am broken and untrue,
I don't know what to do.
7.11.15
6.11.15
But the Goddess will not
She holds his hand.
He is a brave man.
Besides, he does not need them.
Separating and punishing invented male gods...
The God Abandons Antony
When suddenly, at midnight, you hear
an invisible procession going by
with exquisite music, voices,
don’t mourn your luck that’s failing now,
work gone wrong, your plans
all proving deceptive—don’t mourn them uselessly.
As one long prepared, and graced with courage,
say goodbye to her, the Alexandria that is leaving.
Above all, don’t fool yourself, don’t say
it was a dream, your ears deceived you:
don’t degrade yourself with empty hopes like these.
As one long prepared, and graced with courage,
as is right for you who proved worthy of this kind of city,
go firmly to the window
and listen with deep emotion, but not
with the whining, the pleas of a coward;
listen—your final delectation—to the voices,
to the exquisite music of that strange procession,
and say goodbye to her, to the Alexandria you are losing.
- Constantine P. Cavafy (1911)
Translated by Edmund Keeley and Philip Sherrard
1.11.15
The world
Try to be inspiring.
Try to be beautiful and give.
Give freedom and wisdom to people.
The world misses you.
The best you.
26.10.15
European again
Whose is this wisdom?
Mine, yours or life's?
Is it wisdom or is it a joke?
Genuine or enhanced?
Mine, yours or life's?
Is it wisdom or is it a joke?
Genuine or enhanced?
And what are we?
Explorers or fooled?
Explorers or fooled?
24.10.15
With
I am still there.
With all of you.
Speaking with you.
As if I am with you.
With all of you.
Speaking with you.
As if I am with you.
Crossing the borders.
Of my parallel universe.
Geometry.
Geography.
Of my parallel universe.
Geometry.
Geography.
23.10.15
22.10.15
20.10.15
14.10.15
Stories without words
I live in a hotel room.
I do my household.
Washing clothes,
few dishes, cups,
preparing my onion juice and night tea.
The Italian guy next room speaks to someone through skype.
I live in a hotel room.
With the smiling front desk.
And the large window to the industrial desert.
Earlier, I was dancing waving in the warm pool.
Now I do my household.
Listening to stories.
I live in a hotel room.
This landscape has stories to tell.
My friends, as well.
They send me their own.
Through their favorite music.
Do they know? the stories they tell me.
Do they know? The images they create for me.
The unpredictable raw of sounds, images and stories.
Cinema.
Away from home.
Feeling at home.
Listening to home.
And further from home.
My day today:
I do my household.
Washing clothes,
few dishes, cups,
preparing my onion juice and night tea.
The Italian guy next room speaks to someone through skype.
I live in a hotel room.
With the smiling front desk.
And the large window to the industrial desert.
Earlier, I was dancing waving in the warm pool.
Now I do my household.
Listening to stories.
I live in a hotel room.
This landscape has stories to tell.
My friends, as well.
They send me their own.
Through their favorite music.
Do they know? the stories they tell me.
Do they know? The images they create for me.
The unpredictable raw of sounds, images and stories.
Cinema.
Away from home.
Feeling at home.
Listening to home.
And further from home.
My day today:
12.10.15
11.10.15
Trance party στη Μέση Ανατολή
Βιομηχανική ζώνη στο Dubai.
Jebel Ali. Green Community.
Σε 5 λεπτά βρίσκομαι στο πιο εξωπραγματικό μέρος για νυχτερινό τρέξιμο.
Εκεί που ήθελα να πάω.
Στην άμμο, δίπλα από τεράστιους πυλώνες ρεύματος, και πιο πέρα...
ο φωταγωγημένος αυτοκινητόδρομος που μας επιστρέφει από τη δουλειά.
Η άμμος βρεγμένη και μαλακή από την υγρασία,
το χιόνι της ανατολής, έτρεχα να αφήσω τα χνάρια μου
μαζί με αυτά πράσινων εξωτικών πουλιών που πετάνε έξω από το παράθυρό μου.
Ένα βιομηχανικό Ποσείδι, στο ακρωτήρι, με απόκοσμη αίσθηση.
Η αίσθηση ασφάλειας με άφηνε να χορεύω μόνη μέσα στο ζεστό πορτοκαλί σκοτάδι.
Εγώ και αυτό το περίεργο τοπίο γύρω μου.
Οι πλούσιοι άνθρωποι που τρέχουν με τα γρήγορα αυτοκίνητά τους.
Οι Ινδοί εργάτες στοιβαγμένοι στα παλιά λεωφορειάκια τους.
Οι γοητευτικά τρομαχτικές κατασκευές πάνω από το κεφάλι μου.
Αυτή η αγνή άμμος γραμμωμένη από τις ρόδες φορτηγών κάθε εργοταξίου.
Είναι εκεί.
Η έρημος.
Και ο άνθρωπος.
Ποιος υπερτερεί;
Κανείς.
Στην επιστροφή, σχεδόν χόρευα. Κανείς δεν έδινε σημασία.
Συνάντησα ένα γατί.
Μου νιαούρησε στα αραβικά.
Φτάνοντας στο δωμάτιο, τίναξα τα μουσκεμένα παπούτσια από την άμμο.
Jebel Ali. Green Community.
Σε 5 λεπτά βρίσκομαι στο πιο εξωπραγματικό μέρος για νυχτερινό τρέξιμο.
Εκεί που ήθελα να πάω.
Στην άμμο, δίπλα από τεράστιους πυλώνες ρεύματος, και πιο πέρα...
ο φωταγωγημένος αυτοκινητόδρομος που μας επιστρέφει από τη δουλειά.
Η άμμος βρεγμένη και μαλακή από την υγρασία,
το χιόνι της ανατολής, έτρεχα να αφήσω τα χνάρια μου
μαζί με αυτά πράσινων εξωτικών πουλιών που πετάνε έξω από το παράθυρό μου.
Ένα βιομηχανικό Ποσείδι, στο ακρωτήρι, με απόκοσμη αίσθηση.
Η αίσθηση ασφάλειας με άφηνε να χορεύω μόνη μέσα στο ζεστό πορτοκαλί σκοτάδι.
Εγώ και αυτό το περίεργο τοπίο γύρω μου.
Οι πλούσιοι άνθρωποι που τρέχουν με τα γρήγορα αυτοκίνητά τους.
Οι Ινδοί εργάτες στοιβαγμένοι στα παλιά λεωφορειάκια τους.
Οι γοητευτικά τρομαχτικές κατασκευές πάνω από το κεφάλι μου.
Αυτή η αγνή άμμος γραμμωμένη από τις ρόδες φορτηγών κάθε εργοταξίου.
Είναι εκεί.
Η έρημος.
Και ο άνθρωπος.
Ποιος υπερτερεί;
Κανείς.
Στην επιστροφή, σχεδόν χόρευα. Κανείς δεν έδινε σημασία.
Συνάντησα ένα γατί.
Μου νιαούρησε στα αραβικά.
Φτάνοντας στο δωμάτιο, τίναξα τα μουσκεμένα παπούτσια από την άμμο.
10.10.15
Φθαρμένες παντόφλες
Πόσο λατρεύω...
Τον ήχο της παντόφλας ή κάθε βρωμιάρικου παπουτσιού που σέρνεται ενώ ο μαυροχαχαλιασμένος ανατολίτης ιδιοκτήτης του περπατά μες την ταλαιπώρια της υγρής και απολίτιστης καλοκαιρινής νύχτας...
Από παιδί μου άρεσε να σέρνω τις παντόφλες μου.
Μαυροχαχαλιασμένο γυφτάκι και εγώ.
Απόψε, εντάχθηκα και εγώ σε αυτή την άκομψη αλλά συνάμα απελευθερωτική συμφωνική ορχήστρα.
Τον ήχο της παντόφλας ή κάθε βρωμιάρικου παπουτσιού που σέρνεται ενώ ο μαυροχαχαλιασμένος ανατολίτης ιδιοκτήτης του περπατά μες την ταλαιπώρια της υγρής και απολίτιστης καλοκαιρινής νύχτας...
Από παιδί μου άρεσε να σέρνω τις παντόφλες μου.
Μαυροχαχαλιασμένο γυφτάκι και εγώ.
Απόψε, εντάχθηκα και εγώ σε αυτή την άκομψη αλλά συνάμα απελευθερωτική συμφωνική ορχήστρα.
8.10.15
Σεντόνια
Έξω έχει σαράντα βαθμούς και εγώ σκεπάζομαι με διπλές και τριπλές κουβέρτες.
Όπως πάντα δηλαδή...
Με μόνη διαφορά το νυχτερινό μπάνιο,
και μια τρελή που κυκλοφορεί με πετσέτες,
μεταξύ σινιαρισμένων έτοιμων για διασκέδαση Ιταλών.
Τελικά όλα γίνονται.
Να περπατάς ανάμεσα σε ουρανοξύστες,
διασχίζοντας πορτοκαλί φωτισμένους αυτοκινητόδρομους
και να κουβεντιάζεις με τη συνάδερφό σου
σαν να κάνεις βόλτα στην οικειότητα του χωριού.
Να δένεσαι με ανθρώπους που δεν περίμενες
απλά επειδή τους γνωρίζεις,
τους δίνεις χρόνο, προσοχή
και το βλέμμα σου.
Αχ αυτό το βλέμμα...
Όπου το στρέφω και το διατηρώ βρίσκω ομορφιά,
ανθρώπους που συμπαθώ και μετά θαυμάζω,
για τα ωραία τους χαρακτηριστικά.
Σαν άτομα.
Όλα θέλουν το χρόνο τους.
Και την προσοχή μας.
Η ανακάλυψη της ομορφιάς είναι ένα παιχνίδι για συνειδητούς παίχτες.
Όπως πάντα δηλαδή...
Με μόνη διαφορά το νυχτερινό μπάνιο,
και μια τρελή που κυκλοφορεί με πετσέτες,
μεταξύ σινιαρισμένων έτοιμων για διασκέδαση Ιταλών.
Τελικά όλα γίνονται.
Να περπατάς ανάμεσα σε ουρανοξύστες,
διασχίζοντας πορτοκαλί φωτισμένους αυτοκινητόδρομους
και να κουβεντιάζεις με τη συνάδερφό σου
σαν να κάνεις βόλτα στην οικειότητα του χωριού.
Να δένεσαι με ανθρώπους που δεν περίμενες
απλά επειδή τους γνωρίζεις,
τους δίνεις χρόνο, προσοχή
και το βλέμμα σου.
Αχ αυτό το βλέμμα...
Όπου το στρέφω και το διατηρώ βρίσκω ομορφιά,
ανθρώπους που συμπαθώ και μετά θαυμάζω,
για τα ωραία τους χαρακτηριστικά.
Σαν άτομα.
Όλα θέλουν το χρόνο τους.
Και την προσοχή μας.
Η ανακάλυψη της ομορφιάς είναι ένα παιχνίδι για συνειδητούς παίχτες.
6.10.15
Εδώ και τώρα
Μόνο αυτό.
Υπάρχει.
Το φτιάχνεις.
Το χαλάς.
Το ενσωματώνεις.
Το απορρίπτεις.
Υπάρχει.
Και επηρεάζεται.
Απόλυτα.
Από εσένα.
Γιατί λοιπόν δεν το ποθείς;
Αφού αυτό ποθείς.
Κάνε του τα μαγικά σου.
Θα σε καμαρώνω.
Και θα παίζω μαζί σου.
3.10.15
Η γειτονιά μου
Τόσο μακριά από το σπίτι μου.
Σε ένα δεύτερο σπίτι.
Καθημερινό μπάνιο στην πισίνα,
ζέστη και υγρασία,
άνθρωποι από όλες τις ηπείρους που μου χαμογελάνε,
άντρες που κοιτούν με θαυμασμό
περιμένοντας το δικό μου χαμόγελο,
ηλιοβασιλέματα με μαγιώ και
κελαηδίσματα άλλων πουλιών,
ήχοι απλωτοί, ο βόμβος του αυτοκινητόδρομου
που μπλέκεται με τον αέρα της ερήμου,
φαγητά ανεξάντλητα από κουζίνες που δεν ξέρω.
Κοιτάω τον χάρτη και είμαι μακριά.
Κοιτάω γύρω μου και είμαι διαφορετικά.
Παρασκευοσάββατο, η εδώ αργία.
Από αύριο δουλειά.
2.10.15
Φεγγάρι της ανατολής
Μετά από εξάντληση σωματική και ψυχική,
αποφάσισα να κάνω το δωμάτιο σπίτι μου.
Ενώ στριφογυρνούσα μέσα σε μουσικές
και σκεφτόμουν παραμύθια,
είδα το φεγγάρι από το παράθυρο,
όπως το περιέγραφε ένα βράδυ ο εργοδότης μου,
το φεγγάρι της ανατολής...
Η σκιά της γης το τρώει από πάνω...
http://islamic-art-and-quotes.tumblr.com/post/113788734781/mosque-and-moon-originally-found-on
αποφάσισα να κάνω το δωμάτιο σπίτι μου.
Ενώ στριφογυρνούσα μέσα σε μουσικές
και σκεφτόμουν παραμύθια,
είδα το φεγγάρι από το παράθυρο,
όπως το περιέγραφε ένα βράδυ ο εργοδότης μου,
το φεγγάρι της ανατολής...
Η σκιά της γης το τρώει από πάνω...
http://islamic-art-and-quotes.tumblr.com/post/113788734781/mosque-and-moon-originally-found-on
Παραμύθια
Τα παιδικά μου συναισθήματα.
Ο βαθύς πυρήνας που πρέπει να φτάσω.
Για τη λύτρωση.
Ως παιδί, μου αρέσουν τα παραμύθια.
Η ανατολή φημίζεται για αυτά.
Και εγώ είμαι στην ανατολή.
Στο δικό μου παραμύθι.
Το έκλεισα σήμερα.
Για να αρχίσω άλλο.
30.9.15
Ο Χρόνος και οι Σκέψεις
Βλέπω τον ήλιο να χάνεται πίσω από τη φθινοπωρινή συννεφιά της δύσης.
Το Πλαγιάρι έχει πάρει ένα μεταλλικό μπλε χρώμα.
Και οι λόφοι του κρύβουν τη θάλασσα.
Μέσα της κολυμπούσα σήμερα.
Ήταν ήρεμη σα λίμνη, ένιωθα την ταχύτητα του σώματος μου να γλυστράει το νερό.
Ο Χρόνος και οι Σκέψεις.
Η αρμονία που μου λείπει.
Οι σκέψεις πνίγουν τον χρόνο, ο χρόνος σιωπεί τις σκέψεις.
Ποιο στρατόπεδο διαλέγω;
Αυτά αναρωτιόμουν πριν τρεις βδομάδες.
Και σήμερα συνειδητοποιώ ότι έχω απαντήσει: το άλλο.
Το Πλαγιάρι έχει πάρει ένα μεταλλικό μπλε χρώμα.
Και οι λόφοι του κρύβουν τη θάλασσα.
Μέσα της κολυμπούσα σήμερα.
Ήταν ήρεμη σα λίμνη, ένιωθα την ταχύτητα του σώματος μου να γλυστράει το νερό.
Ο Χρόνος και οι Σκέψεις.
Η αρμονία που μου λείπει.
Οι σκέψεις πνίγουν τον χρόνο, ο χρόνος σιωπεί τις σκέψεις.
Ποιο στρατόπεδο διαλέγω;
Αυτά αναρωτιόμουν πριν τρεις βδομάδες.
Και σήμερα συνειδητοποιώ ότι έχω απαντήσει: το άλλο.
29.9.15
26.9.15
Πριν φύγω
Έφυγα βράδυ από τη δουλειά.
Ένα ωραίο αυτοκίνητο να οδηγήσω.
Και ένα ομιχλώδες τοπίο
που έμοιαζε με τη θολούρα στο κεφάλι μου.
Συνεχίζω από το σπίτι τη δουλειά
με τα φώτα τα μεγάλα αναμμένα.
Νυσταγμένα.
Βαριά.
Ως λαϊκά.
Ένα ωραίο αυτοκίνητο να οδηγήσω.
Και ένα ομιχλώδες τοπίο
που έμοιαζε με τη θολούρα στο κεφάλι μου.
Συνεχίζω από το σπίτι τη δουλειά
με τα φώτα τα μεγάλα αναμμένα.
Νυσταγμένα.
Βαριά.
Ως λαϊκά.
Πριν τον ύπνο
Μπουμπουνίζει.
Μου αρέσει.
Το τέλος μιας δύσκολης μέρας.
Να καταλήγει σε μια αίσθηση επιστροφής.
Ποιητικέ αναγνώστη,
εσύ που κάθε ποιητής φαντάζεται ότι τον διαβάζεις,
σου λείπει;
Βρέχει τώρα.
Dubai
How many mornings...
waking up with this music,
pulling the curtains aside,
the blurred light of sand
coming into me.
Added challenges.
And repetition.
Traveling deep.
Into deep east.
Deep self.
Same place.
More space.
Vast space.
Coming back.
Strange place.
East.
Eastern self.
Deserted.
Desert.
Rich.
waking up with this music,
pulling the curtains aside,
the blurred light of sand
coming into me.
Added challenges.
And repetition.
Traveling deep.
Into deep east.
Deep self.
Same place.
More space.
Vast space.
Coming back.
Strange place.
East.
Eastern self.
Deserted.
Desert.
Rich.
23.9.15
Επιστροφή
Επιστροφή του καλοκαιριού στη θέση του.
Μαζί του και η ποίηση.
Παραχώθηκε στα συρτάρια της δουλειάς.
Έπεσε από όμορφα χέρια ανθρώπων που τρέμουν.
Από φόβο.
Ο φόβος αδικεί.
Έσπασε.
Κι όμως.
Μέσα μου την κουβαλώ.
Ολόγιομη και την ακτινοβολώ.
Και οι αντανακλάσεις...
Πόση χαρά!
10.9.15
Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Πέμπτη
Πρωί:
Goldfrapp - Stranger
Mε πολλή θάλασσα.
Οι αισθήσεις είναι ακόμα γεμάτες κύματα, αέρα και μια υπέροχη χαμογελαστή φιγούρα
όπως διαγραφόταν στο μούχρωμα του μπλε του ουρανού και της θάλασσας.
Ένα στιγμιαίο βλεφάρισμα, μια εντυπωμένη εικόνα.
Τα μάτια που από κοντά μοιάζουν με σκουρόχρωμους γλάρους που πετάνε,
όταν χαμογελάνε.
Ο πατέρας μου κοιτούσε τα χελιδόνια στοιχισμένα στα καλώδια της ΔΕΗ,
πριν την αναχώρηση τους για το μακρινό ταξίδι.
Αναρωτιόταν αν είναι η τελευταία συνεννόηση τους
ή αν χρειάζονται κι άλλες για το πώς θα συναντήσουν τις άλλες ομάδες.
Τελικά δεν χρειάστηκε.
Δεν τα ξαναείδαμε.
Goldfrapp - Stranger
Mε πολλή θάλασσα.
Οι αισθήσεις είναι ακόμα γεμάτες κύματα, αέρα και μια υπέροχη χαμογελαστή φιγούρα
όπως διαγραφόταν στο μούχρωμα του μπλε του ουρανού και της θάλασσας.
Ένα στιγμιαίο βλεφάρισμα, μια εντυπωμένη εικόνα.
Τα μάτια που από κοντά μοιάζουν με σκουρόχρωμους γλάρους που πετάνε,
όταν χαμογελάνε.
Ο πατέρας μου κοιτούσε τα χελιδόνια στοιχισμένα στα καλώδια της ΔΕΗ,
πριν την αναχώρηση τους για το μακρινό ταξίδι.
Αναρωτιόταν αν είναι η τελευταία συνεννόηση τους
ή αν χρειάζονται κι άλλες για το πώς θα συναντήσουν τις άλλες ομάδες.
Τελικά δεν χρειάστηκε.
Δεν τα ξαναείδαμε.
9.9.15
Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Τετάρτη
Ξημέρωμα.
Η μέρα φουσκώνει από ήχους με χαμένη ταυτότητα: νυχτερινοί, πρωινοί;
Σιγοβράζουν μέσα στην πρωινή υγρασία,
ενώ τα σύννεφα κάθονται χαμηλά σαν ατμοί πάνω από τα κεφάλια μας.
Η μυρωδιά του σάπιου σύκου οξύνει την όσφρηση.
Και ο χρόνος που περνάει
μοιάζει να μετεωρίζεται σα σωστός μάγειρας πάνω από το μισοκοιμισμένο καζάνι.
Στο σώμα μου λείπει το λουτρό και η κολύμβηση.
Η μέρα φουσκώνει από ήχους με χαμένη ταυτότητα: νυχτερινοί, πρωινοί;
Σιγοβράζουν μέσα στην πρωινή υγρασία,
ενώ τα σύννεφα κάθονται χαμηλά σαν ατμοί πάνω από τα κεφάλια μας.
Η μυρωδιά του σάπιου σύκου οξύνει την όσφρηση.
Και ο χρόνος που περνάει
μοιάζει να μετεωρίζεται σα σωστός μάγειρας πάνω από το μισοκοιμισμένο καζάνι.
Στο σώμα μου λείπει το λουτρό και η κολύμβηση.
8.9.15
Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Τρίτη
Ξημερώματα.
Ξύπνησα στις 4. Ίσα να προλάβω την έναρξη της καταγίδας.
Είχα χρόνο να ξανακοιμηθώ.
Στη δουλειά νιώθω το γραφείο μου λίγο ως κατάστρωμα ενός δικού μου πλοίου.
Δε ξέρω γιατί. Είναι ήσυχα.
Ένας συνάδερφος μου κράτησε γλυκά για τον αρραβώνα του.
Μια συνάδερφος φεύγει για κάτι καλύτερο.
Ξύπνησα στις 4. Ίσα να προλάβω την έναρξη της καταγίδας.
Είχα χρόνο να ξανακοιμηθώ.
Στη δουλειά νιώθω το γραφείο μου λίγο ως κατάστρωμα ενός δικού μου πλοίου.
Δε ξέρω γιατί. Είναι ήσυχα.
Ένας συνάδερφος μου κράτησε γλυκά για τον αρραβώνα του.
Μια συνάδερφος φεύγει για κάτι καλύτερο.
7.9.15
Φθινοπωρινό ημερολόγιο - Δευτέρα
Πρωί:
Έχει συννεφιά και εγώ άγχος.
Μπαίνουμε στον χορό και θα χορέψουμε.
Μεσημέρι:
Χορεύω. Αν και καθιστή. Λίγο πιο σιωπηλή από τις άλλες φορές.
Κοιτάω τη θάλασσα έξω.
Είναι ακόμα καλοκαιρινή τελικά.
Βράδυ:
Η μέρα ήταν σαν πρώτη μέρα σχολείου.
Καμία προσπάθεια διεκδίκησης χαράς.
Κάθομαι τώρα να διαβάσω ή να γράψω ή να κοιμηθώ.
Να χαλαρώσω.
Τα νέα στη δουλειά καταιγιστικά και στημένα όσο έλειπα.
Ανυπόμονα και βαριά ως ευθύνες δε μπορούσαν να περιμένουν πιο πολύ.
Στο γήπεδο του παιχνιδιού μου με τη δουλειά μπαίνουν νέες προκλήσεις με άγνωστους αντίπαλους και συμπαίχτες.
Δε θέλω να δω το βουνό.
Το προτιμώ ως μια ανηφορική θάλασσα,
ήρεμη και υπομονετική.
Έχει συννεφιά και εγώ άγχος.
Μπαίνουμε στον χορό και θα χορέψουμε.
Μεσημέρι:
Χορεύω. Αν και καθιστή. Λίγο πιο σιωπηλή από τις άλλες φορές.
Κοιτάω τη θάλασσα έξω.
Είναι ακόμα καλοκαιρινή τελικά.
Βράδυ:
Η μέρα ήταν σαν πρώτη μέρα σχολείου.
Καμία προσπάθεια διεκδίκησης χαράς.
Κάθομαι τώρα να διαβάσω ή να γράψω ή να κοιμηθώ.
Να χαλαρώσω.
Τα νέα στη δουλειά καταιγιστικά και στημένα όσο έλειπα.
Ανυπόμονα και βαριά ως ευθύνες δε μπορούσαν να περιμένουν πιο πολύ.
Στο γήπεδο του παιχνιδιού μου με τη δουλειά μπαίνουν νέες προκλήσεις με άγνωστους αντίπαλους και συμπαίχτες.
Δε θέλω να δω το βουνό.
Το προτιμώ ως μια ανηφορική θάλασσα,
ήρεμη και υπομονετική.
6.9.15
Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Κυριακή
Ημέρα αναχώρησης και λήξης.
Στο διπλανό τροχόσπιτο οικεία σώματα κοιμούνται.
Επιθυμώ να τα ξυπνήσω πριν μια κυρία με απαγάγει για να καταλαγιάσει το φόβο της
όσο θα ψέλνει την ταμένη πρωινή προσευχή της
μόνη στην εκκλησίτσα με τον άγιο που περπατάει τις νύχτες.
Ήρθε σαν διαλογισμός.
Μια βόλτα θυμάμαι με βατόμουρα,
ντυμένη στα λευκά, συνοδευόμενη από μια μαύρη ύπαρξη
σε έναν ηλιόλουστο δρόμο που χάνεται μέσα από τα χωράφια προς το βουνό.
Τα τελευταία λουτρά μας έχουν πολύ τραγούδι, ανταλλαγές σύκων, ευχών και υποσχέσεις για συναντήσεις του χρόνου και αρκετό αέρα.
Το φθινόπωρο ζεστό μας διώχνει κλείνοντας τον καλοκαιρινό κύκλο με σύννεφα και ανακατεμένα πλατανόφυλλα που πέφτουν.
Τα άδεια τροχόσπιτα είναι καταθλιπτικά.
Ή τα λιγοστά γεμάτα;
Η επιστροφή ήταν σιωπηλή με την άφιξη στο κέντρο και την αποβίβαση της αδερφής μου να σηματοδοτεί την επίσημη λήξη.
Ευτυχώς μια ανάβασή μου σε παρακείμενο προφήτη απομάκρυνε τη βαριά αίσθηση ρουτίνας που απειλητικά περίμενε να δαγκώσει.
Στο διπλανό τροχόσπιτο οικεία σώματα κοιμούνται.
Επιθυμώ να τα ξυπνήσω πριν μια κυρία με απαγάγει για να καταλαγιάσει το φόβο της
όσο θα ψέλνει την ταμένη πρωινή προσευχή της
μόνη στην εκκλησίτσα με τον άγιο που περπατάει τις νύχτες.
Ήρθε σαν διαλογισμός.
Μια βόλτα θυμάμαι με βατόμουρα,
ντυμένη στα λευκά, συνοδευόμενη από μια μαύρη ύπαρξη
σε έναν ηλιόλουστο δρόμο που χάνεται μέσα από τα χωράφια προς το βουνό.
Τα τελευταία λουτρά μας έχουν πολύ τραγούδι, ανταλλαγές σύκων, ευχών και υποσχέσεις για συναντήσεις του χρόνου και αρκετό αέρα.
Το φθινόπωρο ζεστό μας διώχνει κλείνοντας τον καλοκαιρινό κύκλο με σύννεφα και ανακατεμένα πλατανόφυλλα που πέφτουν.
Τα άδεια τροχόσπιτα είναι καταθλιπτικά.
Ή τα λιγοστά γεμάτα;
Η επιστροφή ήταν σιωπηλή με την άφιξη στο κέντρο και την αποβίβαση της αδερφής μου να σηματοδοτεί την επίσημη λήξη.
Ευτυχώς μια ανάβασή μου σε παρακείμενο προφήτη απομάκρυνε τη βαριά αίσθηση ρουτίνας που απειλητικά περίμενε να δαγκώσει.
5.9.15
Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Σάββατο
Περπατάω μόνη μέσα σε χωράφια,
ακούω το θρόισμα των πλατανιών πίσω μου.
Η ώρα ξυπνάει θρύλους και βουνά.
Οι καλαμιές τραγουδάνε.
Η ομορφιά είναι τόσο απλή σαν τρέλα.
Σαν υπνωτισμένη, το τοπίο οδηγεί τα βήματα μου.
Την ίδια μέρα πιο πριν κάναμε γυμναστική,
ενώ στεγνώναμε με τις λάσπες.
Οι ηλικιωμένοι είναι το βάλσαμο της ψυχής των αγχωμένων νέων.
ακούω το θρόισμα των πλατανιών πίσω μου.
Η ώρα ξυπνάει θρύλους και βουνά.
Οι καλαμιές τραγουδάνε.
Η ομορφιά είναι τόσο απλή σαν τρέλα.
Σαν υπνωτισμένη, το τοπίο οδηγεί τα βήματα μου.
Την ίδια μέρα πιο πριν κάναμε γυμναστική,
ενώ στεγνώναμε με τις λάσπες.
Οι ηλικιωμένοι είναι το βάλσαμο της ψυχής των αγχωμένων νέων.
2.9.15
Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Τετάρτη
Προηγούμενη νύχτα:
Κατέβηκα στην αυλή της παραλίας.
Στα βήματά μου περπατούσα το φεγγάρι πάνω στο τέλος της θάλασσας και του ορίζοντα.
Πιο πέρα, κάποιοι ψαράδες μέσα στο σκοτάδι.
Τυφλά βήματα γεμάτα εμπιστοσύνη.
Το μέρος, η στιγμή, η ζωή.
Μεσημέρι:
Μέρα αναχώρησης από Βάλαρη.
Ξύπνησα νωρίς για το δίωρο πρωινό μου μπάνιο μέχρι τη βόρεια άκρη της παραλίας.
Οι βράχοι άδειοι από μύδια.
Περπάτησα το ίδιο μήκος για να φτάσω δύο άλλους βράχους που κάθονταν στην άμμο
και να τους χαϊδεψω αναρριχητικά,
να φανταστώ χέρια, πόδια, σώμα πάνω τους,
τόσο αρμονικά όσο το σώμα στο νερό.
Πιο πριν κολυμπούσα νιώθωντας ότι σκαρφαλώνω, χεριά και λαβή,
οριζόντια ή κατακόρυφη ώθηση;
Ταξίδι στη Θεσσαλονίκη με γονείς και παιδικές ιστορίες διακοπών
και άλλες οικογενειακές ιστορίες.
Δέσιμο.
Νύχτα ξελογιάστρα, νταλίκα μερακλίδικη.
Στάση από Αβδελλά για το τέταρτο μέλος.
Η στροφή ΤΟΥ παραγωγού μας βγήκε λίγο απότομη.
Φτάσαμε στις Κρηνίδες και τα λουτρά αντικρύζοντας το μέρος της ηρεμίας μας
και δικών μου προηγούμενων αναφορών με μη λουτρική παρέα.
Βράδυ:
Τροχόσπιτα, πλατάνια, τραπεζάκια έξω, κατασκήνωση υγείας ή Ποσείδι ηλικιωμένων.
Η οικογένεια ξεχύθηκε να θυμάται τα παλιά σε κάμπινγκ.
Ενθουσιασμός.
Οι ηλικιωμένοι αγαπούν τους νέους.
Νιώθω σαν παιδί.
Μου λείπει η γιαγιά μου, το κρυφτό και η αλάνα.
Έχω τη μαμά μου, τη λάσπη και το τροχόσπιτο.
Κατέβηκα στην αυλή της παραλίας.
Στα βήματά μου περπατούσα το φεγγάρι πάνω στο τέλος της θάλασσας και του ορίζοντα.
Πιο πέρα, κάποιοι ψαράδες μέσα στο σκοτάδι.
Τυφλά βήματα γεμάτα εμπιστοσύνη.
Το μέρος, η στιγμή, η ζωή.
Μεσημέρι:
Μέρα αναχώρησης από Βάλαρη.
Ξύπνησα νωρίς για το δίωρο πρωινό μου μπάνιο μέχρι τη βόρεια άκρη της παραλίας.
Οι βράχοι άδειοι από μύδια.
Περπάτησα το ίδιο μήκος για να φτάσω δύο άλλους βράχους που κάθονταν στην άμμο
και να τους χαϊδεψω αναρριχητικά,
να φανταστώ χέρια, πόδια, σώμα πάνω τους,
τόσο αρμονικά όσο το σώμα στο νερό.
Πιο πριν κολυμπούσα νιώθωντας ότι σκαρφαλώνω, χεριά και λαβή,
οριζόντια ή κατακόρυφη ώθηση;
Ταξίδι στη Θεσσαλονίκη με γονείς και παιδικές ιστορίες διακοπών
και άλλες οικογενειακές ιστορίες.
Δέσιμο.
Νύχτα ξελογιάστρα, νταλίκα μερακλίδικη.
Στάση από Αβδελλά για το τέταρτο μέλος.
Η στροφή ΤΟΥ παραγωγού μας βγήκε λίγο απότομη.
Φτάσαμε στις Κρηνίδες και τα λουτρά αντικρύζοντας το μέρος της ηρεμίας μας
και δικών μου προηγούμενων αναφορών με μη λουτρική παρέα.
Βράδυ:
Τροχόσπιτα, πλατάνια, τραπεζάκια έξω, κατασκήνωση υγείας ή Ποσείδι ηλικιωμένων.
Η οικογένεια ξεχύθηκε να θυμάται τα παλιά σε κάμπινγκ.
Ενθουσιασμός.
Οι ηλικιωμένοι αγαπούν τους νέους.
Νιώθω σαν παιδί.
Μου λείπει η γιαγιά μου, το κρυφτό και η αλάνα.
Έχω τη μαμά μου, τη λάσπη και το τροχόσπιτο.
1.9.15
Καλοκαιρινό ημερολόγιο - Τρίτη
Βράδυ:
Πολυτέλεια δεν είναι η χλιδή.
Είναι η ικανοποίηση των επιθυμιών που σε φέρνουν πιο κοντά σε αυτό που ψιθυρίζει η καρδιά σου.
Την ευτυχία.
Βρίσκομαι σε ακόμα πιο γνωστά αλλά εξωτικά μέρη.
Σε μια γωνιά στα παράλια νομού Λαρίσης.
Με έφερε ο πατέρας μου.
Του αρέσουν οι ιστορίες των ανθρώπων.
Να τους γνωρίζει, να τους ρωτά, να τους ακούει, να διδάσκεται αλλά και να διδάσκει.
Του μοιάζω, δεν ξέρω πόσο.
Τρώω τη σαλάτα μου καταιγισμένη από τη βοή των κυμάτων που σκάει γύρω μου.
Σκέφτομαι πως όλες οι διακοπές μου θα είναι κοντά σε πλατάνια.
Τα αγαπώ αυτά τα δέντρα.
Πρώτη φορά δε θα μου λείψουν.
Το μεσημέρι κάτω από ένα τέτοιο δέντρο και μπροστά από την αιγαιοπελαγίτικη θάλασσα,
το μάτι έτρεχε μέχρι την κυματώδη άκρη της.
Το πρωί ξύπνησα μέσα σε συντονισμένες δεκαοχτούρες, αστικός ήχος χαρακτηριστικός της λαρισινού κάμπου.
Τώρα έχει κρύο.
Το χουχούλιασμα στα κουβερτίνια που πάντα κουβαλώ βάλλεται από τους φθινοπωρινούς ήχους μιας θάλασσας που δε λέει να σωπάσει.
Και ξανά το φεγγάρι τη δοξάζει.
Έσβησε τα φώτα στην παραλία.
Αν και μισοφαγωμένο.