20.1.19
24.11.18
Σπίτια και γατιά
Από τη στιγμή που δε μπορώ να ταΐσω το γατί μου, ταΐζω άλλα.
Όταν έφυγα από το φοιτητικό μου σπίτι, πίστεψα ότι δε θα μου λείψει ποτέ.
Ότι η αίσθηση δεσίματος είναι ρηχή.
Ακόμα και τώρα το βλέπω στον ύπνο μου.
28.10.18
Οκτώβρης
Από πάνω μας μια γραμμή αεροπλάνου και δυο χαρταετοί.
Ο ήλιος και ο Όλυμπος αρχίζουν να τα βρίσκουν.
Παντού ήχοι νωχελικών κυμάτων.
Καλοκαίρι βαριεστημένο που δε φεύγει.
Χρυσάφι μπροστά μας.
Τα πόδια δε μας πάνε σπίτι.
Χωμένα στη ζεστή άμμο παίζουν κρυμμένο θησαυρό.
Το σώμα απορροφά ενέργεια και ξυπνάει τις ορμόνες ευτυχίας.
Πιο πριν πάγωνε στο ζωντανό νερό.
Σαββατιάτικη βάφτιση.
Ο ήλιος και ο Όλυμπος αρχίζουν να τα βρίσκουν.
Παντού ήχοι νωχελικών κυμάτων.
Καλοκαίρι βαριεστημένο που δε φεύγει.
Χρυσάφι μπροστά μας.
Τα πόδια δε μας πάνε σπίτι.
Χωμένα στη ζεστή άμμο παίζουν κρυμμένο θησαυρό.
Το σώμα απορροφά ενέργεια και ξυπνάει τις ορμόνες ευτυχίας.
Πιο πριν πάγωνε στο ζωντανό νερό.
Σαββατιάτικη βάφτιση.
25.8.18
Ήλιος και φεγγάρι
Καλοκαιρινό αστραποβόλισμα.
Χρυσά και ασημένια φωτοστέφανα
τυλίγουν τα υγρά κορμιά μας.
Κολυμπούν μαζί μας καθώς
απλώνουμε ρίγη στη μεγάλη μπλε αγκαλιά.
Χρυσά και ασημένια φωτοστέφανα
τυλίγουν τα υγρά κορμιά μας.
Κολυμπούν μαζί μας καθώς
απλώνουμε ρίγη στη μεγάλη μπλε αγκαλιά.
Εξιλέωση κάθε βαριάς χειμωνιάτικης στιγμής.
Τίναγμα σκόνης, άφεση αμαρτιών ακινησίας.
Τίναγμα σκόνης, άφεση αμαρτιών ακινησίας.
Το μάτι δε χορταίνει,
το σώμα γλυστρά,
η ψυχή μετεωρίζεται.
το σώμα γλυστρά,
η ψυχή μετεωρίζεται.
Ήλιος και φεγγάρι.
20.8.18
Καράβι
Ο χρόνος αργόσυρτος.
Ξαπλωμένη, η δόνηση με νανουρίζει.
Μηχανικός ο βόμβος,
υδάτινος ο παφλασμός,
θα μπορούσα να αφήσω το κορμί μου να το περιφέρει αυτό το καράβι σε κάθε άκρη του Αιγαίου.
Καβαφικό ταξίδι προορισμός.
Το φινιστρίνι ρίχνει αλμυρό φως.
Τα νησιά περνάνε ένα ένα,
άγνωστα ή αγαπημένα,
οικείο το βλέμμα επάνω τους.
Ταξιδιώτες, εργαζόμενοι και χαμόγελο.
Ο ήλιος μας καίει.
Ο αέρας μας δέρνει.
Και η βαθιά φωνή του πλοίου που προσπαθεί μας συνδέει.
Εκεί που είναι το κρεβάτι είναι το σπίτι.
Έχουμε ακόμα...
Ξαπλωμένη, η δόνηση με νανουρίζει.
Μηχανικός ο βόμβος,
υδάτινος ο παφλασμός,
θα μπορούσα να αφήσω το κορμί μου να το περιφέρει αυτό το καράβι σε κάθε άκρη του Αιγαίου.
Καβαφικό ταξίδι προορισμός.
Το φινιστρίνι ρίχνει αλμυρό φως.
Τα νησιά περνάνε ένα ένα,
άγνωστα ή αγαπημένα,
οικείο το βλέμμα επάνω τους.
Ταξιδιώτες, εργαζόμενοι και χαμόγελο.
Ο ήλιος μας καίει.
Ο αέρας μας δέρνει.
Και η βαθιά φωνή του πλοίου που προσπαθεί μας συνδέει.
Εκεί που είναι το κρεβάτι είναι το σπίτι.
Έχουμε ακόμα...
4.6.17
Introducing
Arriving to a new place.
Feeling its energy, sounds, character.
I do nothing.
Just laying on bed.
