ΠΡΟΧΕΙΡΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

27.11.12

Φωτογράφιζα φίλους που σε λίγο παντρεύονται. Μέσα σε ένα χρόνο όλα.

Κοιτάζω τις φωτογραφίες και έχω την ίδια αίσθηση, όπως όταν τους είχα μπροστά μου.

Γι' αυτούς ελευθερία είναι να είναι μαζί, να μένουν μαζί, να μοιράζονται μαζί.

Πριν γνωριστούν ο καθένας είχε διαφορετικό ορισμό της.

Τι άλλαξε;
Χημεία, ταίριασμα, τύχη;

20.11.12

Φως

Αυτό που μπορώ να δημιουργήσω άμεσα.

Φωτογραφικό νυχτερινό φως.

Υπερεκθέσεις, κορεσμοί, λαμπαδιάσματα.

Ένα αφελές δώρο.

Αν σου χρειάζεται...

Τρεις εικόνες με τριπόδι

Εκείνο το βράδυ.

Λίγο πριν την τελευταία ανάσα.

Μπορεί και η τελευταία.

Μία από τις πολλές τελευταίες.

Μπορεί και μετά.

Μόνη και με όλους.

Είδα ιστορίες.

Άκουσα εικόνες.

13.11.12

Αποχή οχτώ μηνών από το blog.
Εγκυμοσύνη σχεδόν.
Μα ναι! Μιας διπλωματικής εργασίας. Το cake που λέγαμε...
Μα και όχι! Και άλλων τόσων πραγμάτων.
Άλλα γεννήθηκαν, άλλα περιμένουν τη σειρά τους.
Και όπως διάβαζε ένας φίλος:

...γεννιέται ένα καινούριο πνεύμα και στην αρχή είναι βαρύ. Και στην αρχή είναι τόσο καινούριο που θα ήθελες να του ξεφύγεις...

Συνομιλώντας

Λεονή.

9.11.12

Lie down in the waterness

Και ξάπλωσα στην ανάμνηση της αιώνιας υδατότητας.

The whole cake

Τελικά τελείωσε.
Piece of cake είχα ευχηθεί.
Δεν ήταν.

14.3.12

The end of an era 3

Επειδή με κοιτάς, σου δείχνω πώς σε κοίταξα.

27.12.11

Γιορτές

Κάθομαι στο παράθυρο και βλέπω ένα νωχελικό φωτάκι να αναβοσβήνει.
Είμαι η θάλασσα.
Είμαι ακίνητη και ας κινούμαι.

Σκεφτόμουν χτες, όταν όλοι βρίσκουν το δρόμο τους
κι εσύ αρνείσαι τον δικό σου
τι κάνεις;
Γίνεσαι καλλιτέχνης;
Ενηλικιώνεσαι γιατί είναι αποδοτικότερο;
Δέχεσαι έναν άλλον;

Ή μιμείσαι;
«'Έστιν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας»

Τίποτα.
Γίνεσαι θάλασσα.

Ευχήθηκα σε μία φίλη να είναι ομαλή για τα συναισθήματα που έρχονται.
Το εύχομαι σε όλους σας και σε μένα.

4.12.11

The end of an era 2

1.12.11

Η χαρά του εδώ

Λόγω διαβασμάτων, προθεσμιών, εργασιών, θεραπειών, παραγωγών και άλλων ωραίων ακατανόητων γενικών, πέρασε κάποιος καιρός. Σήμερα, δεν λέω να ξεκολλήσω από εδώ!! Ανασκαλεύω παιδιά, φωτογραφίες, αναμνήσεις, παράπονα, όνειρα κλπ. για να νομιμοποιήσω την απόλαυση στον αυτοσκοπό της γραφής και του χρόνου που απλά κυλά.

Να έχω τον χρόνο να δημιουργώ πραγματικότητες.

Ή να βλέπω τις υπάρχουσες αλλιώς.

Ή να αφουγκάζομαι τις λεπτές δονήσεις μιας πτυχής που ξεδιπλώνεται.

Ή να σκέφτομαι πώς είναι το αλλιώς του διαφορετικά.

Ή να το ονομάζω procrastination και να χαίρομαι την πολυτέλειά του.

Αχ, δε λέω να ξεκολλήσω από εδώ!!!
Πετάω στο σύμπαν των ελεύθερων σκέψεων και αβίαστων συνειρμών και λαχταρώ τη στιγμή που θα σκοντάψω σε μια νέα γωνιά του.
Και να δω τις ομοιότητες με τη γωνιά μου στον κόσμο!

Αεροδρόμιο Ελ.Βενιζέλ. Πηγαίνοντας για Ιταλία.

Θυμήθηκα

Από τον κήπο μου το καλοκαίρι.
Έτσι... σαν ξεπεσμένο παιδί που παίζει με λουλουδάκια.

Παπαράτσι και άλλα δεινά

Είναι μεγάλη σου δικαίωση να σε κυνηγάει ένας παπαράτσι.
Είναι μεγάλη σου ανωριμότητα να τον θεωρήσεις σωματοφύλακα.
Παιδί μου ξεπεσμένο, σε πουλάει, δε σε φυλάει.

4.11.11

Μητρότητα και έγκλημα

Ντοκιμαντέρ παρουσίαζε τις 10 πιο διαβόητες γυναίκες δολοφόνους και το 70% αφορούσε σε μητέρες παιδοκτόνους. Τα εγκλήματα διαπράχθησαν τη δεκαετία του 90. Σπάνια η υπεράσπιση ασχολήθηκε με την ύπαρξη των αναγκαίων συνθηκών για την υγιή έκφραση της μητρότητας, όπως η πνευματική και συναισθηματική ολοκλήρωση, η επιλογή, η οικονομική αξιοπρέπεια, η αξιοπρέπεια της ψυχικής υγείας.
Κυριάρχησαν επιφανειακοί χειρισμοί και κρίσεις με στόχο την ικανοποίηση του κοινού αισθήματος και οδήγησαν σε θανατική ποινή.

Όσο η μητρότητα θεωρείται ένστικτο που λειτουργεί αυτόματα και πάντα,
όσο η έκφραση της μητρότητας θεωρείται απαρέγκλιτα ανεμπόδιστη,
όσο η μητρότητα θεωρείται φυσική νομοτέλεια,
θα παραμένει ένα ακόμα ταμπού.
Και ως τέτοιο δε θα μελετηθεί αντικειμενικά ώστε να αμφισβητηθεί η ισχύς της ή να επαληθευτεί.
Η ημιμάθεια, η έλλειψη προβληματισμού και ενίοτε η χειραγώγηση συνοδεύονται συνήθως από την εύκολη επίκληση του φυσικού ένστικτου.
Η νόμοι της φύσης όμως δε διέπονται από αγνότητα και αγάπη.
Αντίθετα, οδηγούνται από την ικανότητα για πολύ σκληρή προσαρμογή του πληθυσμού στο περιβάλλον και μέσα στο πλαίσιο αυτό ανήκει το ένστικτο της μητρότητας. Ένα ντοκιμαντέρ παρουσίαζε θηλυκά ενός είδους χιμπαντζή που ανταγωνίζονται τα μικρά τους ως προς την εύρεση φαγητού. Ακόμα και σε σύγχρονες ανθρώπινες κοινωνίες, όταν υπάρχει υπερπληθυσμός και ασιτία, η μητρότητα δεν αποτελεί αξία.

Γι'αυτό, ας αφήσουμε τη φύση ήσυχη και ας ασχοληθούμε με τις ανθρώπινες παραμέτρους. Ή, αν την πιάσουμε, ας την πιάσουμε σωστά: επικρατεί η αρχή της προσαρμογής.
Διαφορετικά, αυτό που επιτυγχάνεται είναι ένα ακόμα δογματικό μοντέλο συμπεριφοράς που επιβάλλεται στη γυναίκα και από το οποίο παρέκκλιση βαρύνει αποκλειστικά την ίδια, σαν να υπογραμμίζει τη γονιδιακή της αποτυχία να εκφράζει φυσιολογικά το φύλο της.

Για να αντιμετωπιστεί κάτι αποτελεσματικά, χρειάζεται προηγουμένως να κατανοηθεί.
Αλίμονο αν η κατανόηση συμπιεζόταν σε τόσο απλοϊκούς και χειραγωγήσιμους όρους: φύση, φυσιολογικός.

1.11.11

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;

http://news247.gr/oikonomia/oikonomika/larisa_h_prwteuoysa_twn_porse_kagien.1424914.html

Λάρισα, η πόλη των Καγιέν και του Απέραντου Τσαμπουκά του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ;" που κυριαρχεί σε άτομα της γενιάς των γονιών μου και έχει κληροδοτηθεί ως πολιτιστικό αγαθό στα παιδιά τους.
Αν η Ελλάδα μαστίζεται από αυτή την υποκουλτούρα, βλ. αντίδραση Παπανδρέου για δημοψήφισμα στα ποδοσφαιρικά και όχι μόνο συνθήματα που έθιξαν τον εγωισμό του, η Λάρισα είναι το βασίλειό της.
Ποιος είσαι ρε φίλε;
Ένα τίποτα που έπαιζες με λάσπες όταν ήσουν μικρός και σε τάισε φράγκα η ευρωπαϊκή ένωση για να παράξεις ανάπτυξη και εσύ πάραξες μαλακία και τσαμπουκά.
Μαλακία και τσαμπουκά με ξένα χρήματα!

Νομίζω πως όσο πιο σκεπτόμενο ένα άτομο, τόσο πιο σεμνό γίνεται.
Η έπαρση του κόσμου αυτής της πόλης συνάδει με το πόσο σκέφτεται.

24.10.11

His story

19.10.11

I saw a new day in universe...

...from the window of a bus.

14.10.11

Transient questions

10.10.11

Χαρά σε Ρε μινόρε

Alegría - Cirque du Soleil

Σε μια τυχαία νυχτερινή βόλτα στους φάκελους ενός player.
Συνάντησα μια μουσική.
Τη συνάντησε χρόνια πριν η αδερφή μου.
Ενέδωσα να ακολουθήσω τη χαρά.
Με υποδέχτηκε χαρούμενη μελωδία αλλά το ένιωθα.
Και εδώ υπήρχε θλίψη.
Και μέχρι να καταλάβω, πλάκωσε σωρός ματζόρε συγχορδίες και μπλέκονταν, αναμειγνύονταν και σταδιακά έρχονταν να προστεθούν και άλλες, όλες μαζί, αλύτρωτες χωρίς την κατάληξη της ρε μινόρε.
Σαν να παλεύει η χαρά στο ζύγι της ζωής με τη θλίψη και σπεύδουν να την ενισχύσουν.

Πολλοί φίλοι θα έλεγαν πως έτσι είναι η ζωή, ισορροπεί μεταξύ χαράς και θλίψης.
Όπως ένα αληθινό τσίρκο φαίνεται.

Αλλά εγώ νιώθω πάντα τη βάση της ρε μινόρε σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού.
Όσες ματζόρε, γρήγορες και έξυπνες, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ευχάριστη καθυστέρηση αυτής της D minor, που τρέχει κρυμμένη διαρκώς και περιμένει στην κατάληξη να αποκαλυφθεί με πυροτεχνήματα.
Αρχή και κατάληξη.
Φράσης και κομματιού.
Οι φίλοι μου Lerdahl και Jackendoff το ονομάζουν prolongational reduction.
Και το στολίζουν με τα κλαδιά δέντρου.

Πάλι δέντρα...

Έχω ένα mp3 player.
Είναι γεμάτο μουσική και audio lessons ξένων γλωσσών.
Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, το παιδεύω.
Αλλά όχι για τις μουσικές του.
Ξυπνάνε όσα κοιμίζω.
Μαζί με μια γοητευτική φιγούρα φυγής.
Όπως έγινε σήμερα.

7.10.11

Αυτούς ξέρετε, αυτούς εμπιστεύεστε!

Ζαφείρης, Γιάννης και λοιπές male φιγούρες Vodafone.
Γουσταρλίδικη male προσωπικότητα στα πολλά GGG της Cosmote.
Male κιτσαρία male διαφημιστών.
Σαφώς κανείς δε διανοείται πως υπάρχουν μόνο άντρες εδώ.
Ή ότι οι πρωταγωνιστές του πραγματικού κόσμου είναι μόνο male.
Σίγουρα όμως τα διαφημιστικά τμήματα κάποιων εταιριών βρίθουν αντρών κεκλεισμένων των μυαλών που βλέπουν παντού ανθρώπους με γεννητικά όργανα ίδια με τα δικά τους.
Έλλειψη φαντασίας; Όχι!
Ομολατρεία; Ναι!

Χλωρίνη Klinex; Ω, ναι!

Το αστείο είναι ότι η οικονομική κρίση αλλάζει τις αξίες, αλλά αυτοί... λουλούδια!
Το προφίλ της γυναίκας - νοικοκυράς που με τόση επιμέλεια έχτιζαν, περιγράφει πολύ καλά το δικό τους ψυχολογικό προφίλ.
Αφελείς και κολλημένοι.

3.10.11

The end of an era 1

22.9.11

Διάβαζα

Μια πεταλούδα, από αυτές της νύχτας, με κοιτούσε.
Καθόταν πάνω από το πληκτρολόγιο.
Την κοιτούσα και σκεφτόμουν πόσο άσχημη είναι.
Την κοιτούσα και σκεφτόμουν πόσο άτυχη είμαι.
Που διάλεξε να κάτσει εκεί.

Και μου ήρθε η φαεινή.
Σε όλο το σπίτι μόνο εδώ υπάρχει ζωή.
Πόσο κοινωνική είναι! μου κρατά παρέα.
Πόσο κοινωνική είναι! στραμμένη προς εμένα.
Την κοίταξα με αγάπη.

Άφησε μια σταγόνα και πέθανε!