Σαν του Κοκτώ το όπιο.

Οπία εξάρτησις!

Τι καπνό φουμάρεις; Δυναμοκρατία

Προς τι αυτός ο νόμος;

Μπορώ να ασφυκτιώ από καπνό στα μαγαζιά που βγαίνω και απουσία του.

Πόσοι ιδιοκτήτες μαγαζιών κάτω από 70τμ θα τα δηλώσουν ως 'μη καπνιστών';

Το κράτος ξέρει καλά να εμπαίζει τους πολίτες του.

Υπάρχει και το αστείο της υπόθεσης: ο όρος 'αντικαπνιστής'.

Οι μη καπνιστές εξολοθρεύονται στους δημόσιους χώρους .

Φαντάσου με τους αντικαπνιστές τι γίνεται..

Και εδώ σκέφτομαι το θέμα της πολιτικής.

Το κράτος με αυτή την πολιτική ηθική παραγκωνίζει αυτόν που σέβεται την υγεία του και πριμοδοτεί αυτόν που αδιαφορεί για την υγεία όλων.

Γιατί;

Για άλλη μια φορά ευνοείται ο κάτοχος δύναμης.

Η πλειοψηφία εν όψει εκλογών είναι δύναμη.

Και με αφορμή και αιτία τον υπόλοιπο, πρόσφατο και μη, πολιτικό βίο:

Δημοκρατία;

Καλωσορίσαμε σε μια ξεδιάντροπη δυναμοκρατία.

Κάπου έγραψα πως είμαι σε μια στροφή.

Ελπίζω να μη την χάσω...

Για τον Μάριο

Είναι κάποιοι φίλοι που έχω να τους δω καιρό.

Παλιότερα μοιράζαμε εμπειρίες και καθημερινότητες.

Φιλοσοφίες, ανέκδοτα, βρισίδια.

Αλλαγή συνθηκών και χάσιμο.

Συγκυρία η φιλία;

Άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, δρόμοι που συγχωνεύονται και ξαναχωρίζουν.

Είναι κάποιοι φίλοι που έχω να τους δω καιρό. Μάριος.

Όταν καθημερινοί άνθρωποι με κάνουν να ξεχνάω, εκείνος ήρθε να μου θυμίσει πώς είναι να απολαμβάνεις τον χωροχρόνο της επικοινωνίας.

Να αφουγκράζεσαι τις σιωπές, τον συνομιλητή, το ταξίδι των παράλληλων ειρμών, το κουβάρι της σκέψης που μπλέκεται με του άλλου και πλάθουν μαζί κόσμους φανταστικούς. Πιτσιρικάδες.

Και σκάει μύτη κάποιος που σου μοιάζει.

Και ναι ρε μάγκα, όσο και να κρύβεσαι γιατί κοιμάσαι,

γιατί φοβάσαι,

γιατί ξέχασες,

γιατί σε βολεύει,

γιατί βαριέσαι,

γιατί έμαθες,

γιατί έχεις διαστροφικό κεφάλι,

γιατί, γιατί, γιατί η γάτα έχει ένα αυτί,

δε μπορείς να κρύψεις και αυτούς που σε γνωρίζουν.

Και εκεί ξυπνάς.

Μάριε, φίλε , σ' ευχαριστώ.

Μέχρι τον επόμενο ύπνο.

Πονογραφία

13 Ιούνη 2006.
Όταν ο αφελής μικρόκοσμος του δεδομένου έσπασε ηχηρά μπροστά μου με εκκωφαντικό κρότο χωρίς περιθώριο ελπίδας.
Πόσο ωραία ζούσα μέχρι τότε!
Και πόσο άδεια..
Με πόνο πήγα στην αντίπερα όχθη και είδα τότε, και μόνο τότε, τη σαχλή ασημοσκονισμένη αύρα του φόβου.

Και τα άσχημα νέα, ένα ένα , κουδούνιζαν στην πόρτα για πρώτη φορά.
Η τελευταία ανάμνηση της αλώβητης από πόνο ζωής ήταν κάπου σε κάποια μπουζούκια κλαίγοντας εμπορικά και στερεότυπα ένα κακέκτυπο συναισθήματος.
Πόσο επικίνδυνοι μπορούμε να γίνουμε..
Από καθόλου ως απίστευτα πολύ.


Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας.
Από μένα σε μένα.
Αν με κοιτάς από κάπου δώσε μου μέλλον Γ
Αν με διαβάζεις από κάπου δώσε μου λύτρωση Π
Μια ολόγιομη γη έκανε μια φορά τον κύκλο της.
Οι υπόλοιποι έπονται.
Οι αλήθειες, πρώτα σκιές, τώρα περιγράμματα, εμφανίζονται σε σκοτεινό θάλαμο πονογραφίας.
Και η επίκληση μου για λύτρωση fades out...
Less needed.

Ερωτηματικό

Μικρά και απαραίτητα μας ορίζουν και μας χωρίζουν.

Χαχα! μαθητούδι που μαθαίνει, χαίρεται που ανακαλύπτει. Δεν θέλω άλλο να αφομοιώνω, να συνηθίζω, να επαναπαύομαι. Παλεύω να κρατήσω τα μάτια ανοιχτά, να μη χαθώ στις κουρτίνες της γνώσης που έγινε συνήθεια. Και το αντίστροφο.

Νιώθω ότι γίνομαι κομμάτι του κόσμου όταν μπορώ να ακούω και βλέπω χωρίς λογοκρισία μέσα μου(;)

Αυτό το ερωτηματικό τα κάνει όλα πολύ δύσκολα.

Μεγάλα λόγια,μικρές καρδιές
Κρίνω τον εαυτό μου, καθρέφτης παγερού πρωινού
Διδάσκω για να με διαψεύσω
Γράφω για να σβήσω
Και μέσα από τον Γολγοθά μου ελπίζω να βρω τους ανθρώπους.