12.5.17
6.5.17
Τοπικά επιρρήματα
Είσαι δίπλα. Και άπειρα μακριά.
Τρέχω. Μακριά. Και πιο κοντά.
Ξαναπάω πίσω, για να φύγω μπροστά.
Down, stay down.
Oh my love, stay down, stay down.
Procrastination
I knew I had to fix me.
Instead, I was fixing others.
Now, I fix me.
Thank you for the big lesson.
Instead, I was fixing others.
Now, I fix me.
Thank you for the big lesson.
4.5.17
Σοκ
Ο,τιδήποτε μπορεί το μυαλό να αντιληφθεί,
γίνεται κομμάτι της φυσιολογικής ροής της ζωής.
Γι'αυτό ο θάνατος τη μπλοκάρει.
Το μυαλό δε μπορεί να τον επεξεργαστεί,
να απαντήσει ένα πειστικό γιατί στον τόσο πόνο.
1.5.17
30.4.17
Ντόντο
Βρέχει.
Μέχρι να εξαγνιστούμε όλοι.
Από τα λάθη μας.
Τις αμαρτίες μας.
Βρέχει νερό στο νερό.
Σβήσε φωτιά στη φωτιά.
Οι χήνες με κοιτάνε ακίνητες και χαζές.
Ή μετέωρα σοβαρές.
Η ουσία έχασε το νόημά της.
Jet lag.
Βρεγμένη πάω στη θεραπεία μιας μεγαλύτερης θερμής μήτρας.
Με χωράει, με αγκαλιάζει, με εμπιστεύεται.
Στο μυαλό μου μια μουσική εμμονική.
Πενθεί και με ηρεμεί.
Οι χήνες είναι χαζές τελικά.
Κορδωμένες κάθονται μπροστά από το αυτοκίνητο που θέλει να περάσει.
Γι'αυτό εξαφανίστηκαν τα ντόντο.
Έδειχναν εμπιστοσύνη εκεί που δεν έπρεπε.
Σκοτάδι
Από το κρεβάτι μου βλέπω τον υγρό σκοτεινό όγκο.
Και πάνω του τα φώτα της Εγνατίας.
Ενίοτε κινούμενα.
Ο κούκος, τα βατράχια και τα ξένα παιδιά σώπασαν.
Ο κόσμος επιστρέφει στα δωμάτια.
Όλοι επιστρέφουμε.
Και όλοι φεύγουμε.
Αλίμονο σε αυτούς που δε μπορούν.
Ούτε να φύγουν, ούτε να επιστρέψουν.
Αβοήθητοι εγκλωβίζουν και άλλους,
αλλά δε βρίσκουν αυτό που αναζητούν.
Ο εαυτός δεν είναι αντανάκλαση.
Είναι πηγή.