ΠΡΟΧΕΙΡΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

18.2.17

The silence within the carnival

16.2.17

14.2.17

12.2.17

9.2.17

Εξομολογήσεις

Θέλω να σε περιμένω και να έρχεσαι.
Να μη με ξεχνάς.

Μου είπε το κοριτσάκι,
πιο ώριμο από εμένα.
Δεν αμφέβαλλα για την αγάπη του,
αλλά αυτό για τη δική μου.
Ντράπηκα.

Έχω την ευθύνη του.

5.2.17

1.2.17

Real reptile.
Addicted to it.
Dark, powerful, alluring.
Destructive.

Enjoying the last scene of Zabriskie Point.
The wonderful explosion.

It 's been too long I have satisfied my inner need to keep this reptile.
Until recently.
It's time to move on.
Leave me in peace.
Go now in peace, too.
Thank you for being in my life when I needed you.
I don't need you anymore.
You may go in peace.
You played your role.
I set you free.
Go rest yourself.
I have another path to explore now.
I explored yours.
With every joy and pain.
Until it was too obvious I don't like myself in your path anymore.

If you want to stay with me, don't be destructive.
Be dark, alluring, powerful, but not destructive.
We may agree.
I will allow you to be dark, alluring and powerful.
I like you like this.
I will love you and take care of you.
But you must not be destructive.
I want to see that you care for me too.
You need to be trusted.
And domesticated.
Can you?
You can.
This is why you are so powerful.

Few days ago, I saw a dream.
I was calling my mother and my father to get rid of a girl.
Crying girl that was coming in my life uninvited.
Getting in my home through windows and doors,
although I was running to shut them.
She was always in front of me.
Begging like a scary ghost for my attention.

Now I know she just needed a hug and some time to realize there is nothing she needs to beg for.

(Life is so adventurous.
In each corner you can find something to discover.
To set goals.
To move forward.
To burn and get burnt.

As long as we take a deep breath and dive.
This is what real reptiles do.
Real domesticated reptiles.
I can be one.)

31.1.17

To-in flame

Τουίν φλέιμ ορ νοτ, μικρή σημασία.
Όχι όμως και η αξία του ανθρώπου που με αντανακλά.
Χωρίς προθέσεις,
προσθέσεις ή πληγές.
Ακέραια και αγνά.

Φλόγα.

Διψασμένη για φλόγα,
φλόγα και εγώ,
καίγομαι και καίω αυτά που είναι να καούν.

29.1.17

Meteor-η

Παρακολουθώ το μετέωρο βήμα του πελαργού.
Ο Μαρτσέλο μου θυμίζει μια άλλη αρρενωπή φυσιογνωμία.

Αν ήμουν πουλί, θα ήμουν πελαργός.
Μετέωρη, άχρονη, άτοπη και ακίνητη.

Ο βηματισμός μου αργεί.
Έχασα το χέρι σου.

Ένα ποτάμι μας χωρίζει.

Βήμα ή κολύμπι;

22.1.17

Περί καπνίσματος

16.1.17

Απογοητεύω

Απο-γοητεύω

My weekend colours

To Be Your Renamed

12.1.17

Day to night

Late at night

να νιώθω ότι θα σε έχω για πάντα

The beginning of the new snow

19.12.16

Missing

16.12.16

Departure tree, arrival tree

23.11.16

On-Off

Difficulty in routine.
Changes in my life.
What can I support?

20.11.16

And then she climbed

5.11.16

Transitions

Saturday evening

Obsessed and paranoic.

1.11.16

Like at home

29.10.16

The cat I envy

26.10.16

A planet in my universe

21.10.16

Morning drive

To work.
A dog and then a cat wandering around.
Philip Glass on the air.
Lonely ballet dancers my sweet animals.

I passed under that door.
Still on the same way.
Known and safe.

14.9.16

Windows

From my open window.
So close and far away.
A common landscape.
Restricted and free.
Hurt and proud.
As everybody.
You can't tell.
In between.
Do you mind?
I can tell for you.

7.9.16

Φθινοπωρινή καταιγίδα

Τα μάτια μου κλείνουν στο εκτυφλωτικό φως.
Νύχτα και οι κεραυνοί σκίζονται από πάνω μου.
Πιο πριν βροντές και χάδια κολυμπούσαν γύρω μου.
Και εγώ χανόμουν σε μια θάλασσα γκρι.

Σαν το πουκάμισό σου.

29.8.16

Towards

The end of my holidays

13.8.16

USA trip

Καλή μου αρχή!

12.8.16

Invisible

Όπου και αν έχω πάει ή είμαι,

το Dubai με κρατά στην πνιγερή αγκαλιά του.

Η ζέστη, η έρημος, οι εθνικότητές του, το άπλωμα σε μήκος και ύψος, αυτό το περίεργο σταυροδρόμι ανατολής και δύσης, το βλέμμα προς την ανατολή να φτάνει Ινδία, η υγρή νύχτα, οι οικισμοί που μοιάζουν με USA, το φεγγάρι πάνω μας.

Πάνω από ό,τι μπορείς να φανταστείς.

Ακόμα και από γατιά που νιαουρίζουν αραβικά.

Ο αέρας του ιμάμη, το κιτρινωπό χρώμα που τελειώνει τον ορίζοντα,

ο ανθρώπινος αχταρμάς που μπερδεύεται με σκόνη και πολυτελή αυτοκίνητα.

Μια περίεργη αίσθηση να μη μου ικανοποιεί την περιέργεια να βρω τα όρια.

Πού τελειώνει;

Πουθενά.

11.8.16

Περιέργεια

Ο ήλιος είναι κόκκινος.
Τα τζιτζίκια ακούγονται ηλεκτρικά,
καλώδια υψηλής τάσεως.
Κάποιος φέρνει πίτσα.
Τα παιδιά φωνάζουν και κολυμπούν.
Η βοή του δρόμου δε σιγάζει.
Εγώ πέφτω για ύπνο.

Χθες έφτασα στο αριστερό όριο.
Ένα παρακλάδι του Μισισιπή.
Περπατούσα υπνωτισμένη.
Με τακούνια, έτσι βγήκα από το δωμάτιο, μαγνητισμένη
χωρίς κινητό, πορτοφόλι κλπ,
να ανακαλύψω μέχρι πού φτάνει το τριγύρω μου.
Βιομηχανική ζώνη που μοιάζει με οικιστική περιοχή,
κήποι, αυλές, κλπ, μόνο οι πινακίδες
μαρτυρούσαν την ταυτότητα.
Πιο κάτω πραγματικά σπίτια.
Πιο κάτω ένα πάρκο του γκολφ.
Πιο κάτω το ποτάμι.
Όλα αυτά, στη μέση του πουθενά.
Περπατούσα ασφαλής σαν σε ένα μεγάλο κάμπινγκ εκτός σεζόν,
ψιλοάδειο,
φαρδύ, χωροταξινομημένο και πράσινο.

Επέστρεφα διασχίζοντας το άδειο πάρκινγκ.
Φορτωεκφορτωτική για νταλίκες.
Έβλεπα το ξενοδοχείο από μακριά.
Είχα κουραστεί πια.
Διέκρινα ένα παράθυρο.
Φαντάστηκα διάφορα πρόσωπα μέσα.
Όχι όλα μαζί.
Διαδοχικά.
Καθένα να με κοιτά από εκεί.
Ένα πείραμα που έπαιξα.
Να δω πού επιταχύνει το βήμα μου.
Αυθόρμητα.

Περιέργεια.