Επιτέλους.
Να γίνουμε κινηματογραφικοί.
Να ξαναβρούμε την ποίησή μας.
Άσπρο τοπίο τρέχει μέσα στη νύχτα.
Σκακιέρα.
Δεν κυκλοφορεί κανείς.
Σπιτάκια φωτεινά,
εστίες συμπύκωσης σε ορίζοντες που απλώνουν χιόνι, σκέψεις και γαλήνη.
Γενναιόδωρα χαρίζουν ό,τι χρειάζομαι: χώρο.
Απάτητητο χιόνι διαγράφει νέα πλαίσια ελευθερίας.
Παραμυθένιες εικόνες, σπάνιες και πραγματικές.
Και αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση.
Νευρικό σύστημα που δεν πιστεύει αυτό που ζει.
Έξαψη και γαλήνη μαζί;
https://youtu.be/pxoq8jEGbBo?si=Yc4pQhFdOc7bqIT2
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου