30.9.13

Σαββατιάτικη φθινοπωρινή νύχτα

Και πάλι παρανοώ. Μεταμορφωμένη μέσα στα ρούχα μου σε μυστήριο ον, ακούω τη μουσική μου και πετώ ριπές χεριών χορεύοντας στην τουαλέτα του νυχτερινού άδειου τρένου πηγαίνοντας προς Λάρισα, αφού το αποφάσισα αργά μετά το αναπάντητο κάλεσμα του Ολύμπου προς τα μέρη του και έχοντας κολυμπήσει στα άγρια νερά του Ποταμού και βυθιστεί στα ρίγη ηδονής της Πικρολίμνης.
Η φτιαγμένη ζωή μου σήμερα με τρελαίνει.
Ξαναπάω στο μεγάλο καθρέφτη να χορέψω στο άδειο τρένο που τρέχει το κορμί του φωτεινό σε μια πεδιάδα που χασμουριέται πριν κοιμηθεί. Οι ήχοι με σκεπάζουν. Συνομωτούν μαζί μου στην κρυφή νυχτερινή παράνοια, ανοίγοντας έτσι τρύπα στη λογική επίφαση της ζωής μου.
Έπρεπε σήμερα να επιστρέψω στη συγκίνηση της μοναχικής κίνησης παρακολουθώντας το ηλεκτρικό ξετύλιγμα του λείου τοπίου καταγωγής μου.

14.9.13

Πρωινό για δουλειά

Ένα στιγμιαίο κελάηδισμα.
Το τρέξιμο μιας βιαστικής σαύρας
και ένα συννεφάκι αγκυροβολημένο σε ένα δέντρο.
Το πρωινό μου.

Ανακουφισμένη που πέρασε το καλοκαίρι.

Ο ήλιος άπλωνε
αδυσώπητα τη νωχελική ακινησία.
Ανύπαρκτες σκιές σε μια εξονυχιστική εξέταση.
Βαριά στασιμότητα και ας ήταν ψεύτικη.
Κίτρινα άδεια τοπία με σκληρές πέτρες.

Απαιτούσε υπομονή ο ξεθωριασμένος μεσογειακός ορίζοντας.

Κόντεψα να χαθώ.
Αγαπημένοι άνθρωποι διέσχισαν και αυτοί περάσματα που μύριζαν Θερμοπύλες.
Έδιωξαν την προδοσία άπραγη.
Και εγώ.
Μετά το γιουσουρούμ σε βιβλιοπωλείο.
Μετά το βιβλίο τοπίων καταγωγής,
αποκτηθέν σε έναν τόπο μετάβασης: Πτολεμαϊδα για Βλάστη.
Μισώ, Μπόρχες, Καουμπάτα από εκεί.
Δημουλά από εμένα.
Ιεροδιακόνου από θηλυκά συμπυκνωμένο σύμπαν.

Μπορώ να αναπολώ με απόσταση τα αδέσποτα βράδια που διαλογίστηκαν την ύπαρξή μου σε μετρημένα δευτερόλεπτα.
Την αγωνία για την αμετακίνητη απροθυμία μου να συγχρωτιστώ την απουσία χρώματος.
Μα πιο τρομαχτικά, τη δική μου αλλότρια επιθυμία να μοιραστώ αξίες αγελοποίησης και ανωνυμίας copy paste συμπεριφορών.

Copy paste: megali douleia.

Ακούω τον αέρα που ανακατώνει τα φθινοπωρινά δέντρα μπλέκοντας στα φύλλα τους το φως της μοναχικής λάμπας.
Ο άλλοτε ταχείας κυκλοφορίας δρόμος πίσω μου σφυρίζει νωχελικά επαρχιακά αυτοκίνητα.
Η γοητεία του φθινόπωρου σε καλοκαιρινό θέρετρο με συναντά και εδώ.

Ανακουφισμένη που υπάρχει φθινόπωρο.

Ο ουρανός είναι πάλι μπλε.
Η ζωή ορμά μπροστά και ας τρέχει για ύπνο.
Μια μεγάλη κίνηση πριν τη μεγάλη ακινησία του χειμώνα.
Στοιχήματα που κερδίζονται κυκλικά.
Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη.

Φθινόπωρο στα πρωινά για δουλειά.

Πρώτα ήρθε το ξύπνημα.
Τώρα η βροχή.